ਤਸ੍ਯ ਲਿਂਗਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਾਦ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਸ ਲਿੰਗ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦਾ ਸਰਤਾਜ ਬਣ ਗਿਆ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਵ੍ਰਜਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸਂਪृष੍ਟਃ ਸੁਰਸਂਘੈਸ਼੍ਚ ਸਾਦਰਮ੍
ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ।
ਤਤੋ ਰੁਦ੍ਰਗਣੈਃ ਸਰ੍ਵਂ ਸੁਰਾਣਾਂ ਕਥਿਤਂ ਪੁਰਾ
ਫਿਰ ਰੁਦਰ ਦੇ ਗਣਾਂ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕਹਾਣੀ ਪੁਰਾਣੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਤਸ੍ਯ ਲਿਂਗਸ੍ਯ ਦੇਵੇਸ਼ਾਃ ਪ੍ਰਭਾਵੋऽਯਮੁਪਸ੍ਥਿਤਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜੋ, ਇਹ ਲਿੰਗ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ ਜੋ ਹੁਣ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ ਹੈ।
ਕਾਰ੍ਕਟੀਯੋਨਿ ਮੁਕ੍ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸੁਖਂ ਯਤਃ
ਕਾਂਕੜ ਦੀ ਜਾਤੀ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਤੂੰ ਸਵਰਗ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ।
ਤਦਾਪ੍ਰਭृਤਿ ਦੇਵੋऽਯਂ ਕਰ੍ਕਟੇਸ਼੍ਵਰਸਂਜ੍ਞਕਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੋਂ, ਇਹ ਦੇਵਤਾ 'ਕਾਂਕੜੇਸ਼ਵਰ' ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਗਤੋऽਸਿ ਪੁਨਰ੍ਭੂਮੌ ਲਬ੍ਧਂ ਰਾਜ੍ਯਮਕਂਟਕਮ੍
ਤੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਬਿਨਾ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਵਾਲਾ ਰਾਜ ਮਿਲਿਆ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪਾਰ੍ਥਿਵ ਭੂਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਲਿਂਗਮਾਰਾਧਯ ਦ੍ਰੁਤਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਫ਼ੌਰਨ ਲਿੰਗ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ।
ਪੂਰ੍ਵਂ ਕਰ੍ਮ ਸ੍ਮृਤਂ ਤੇਨ ਸ੍ਵਕੀਯਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵੇਨ ਤੁ 5.2.22.
ਉਸ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ, ਤੇਰਾ ਪੁਰਾਣਾ ਕਰਮ ਯਾਦ ਆ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਁਲ੍ਲਿਂਗੇ ਲਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸ੍ਵਸ਼ਰੀਰੇਣ ਪਾਰ੍ਵਤਿ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭੋਗਾਂਸ਼੍ਚਿਰਂ ਭੂਮੌ ਤੇ ਯਾਂਤਿ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਉਸ ਲਿੰਗ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਪਾਰਵਤੀ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤਕ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ।
ਨਿਯਮੇਨ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਯੇ ਦੇਵਂ ਕਰ੍ਕਟੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਕਾਂਕੜੇਸ਼ਵਰ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹਨ,
ਸੂਰ੍ਯਦੀਪ੍ਤਿਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ੈਰ੍ਵਿਮਾਨੈਃ ਸਾਰ੍ਵਕਾਮਿਕੈਃ
ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦਿਵਿਆ ਰਥਾਂ ਨਾਲ,
ਤਤ੍ਰ ਦਿਵ੍ਯੈਰ੍ਮਹਾਭੋਗੈਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਸਹਸ੍ਰੈਰ੍ਮਨੋਰਮੈਃ
ਉਥੇ, ਦਿਵਿਆ ਵੱਡੇ ਸੁਖਾਂ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮਨ ਭਾਉਣੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ,
ਤਦਂਤੇ ਵਿष੍ਣੁਭਵਨੇ ਤਾਵਤ੍ਕਾਲਂ ਚ ਸਂਤਿ ਹਿ
ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਉਸ ਸਮੇਂ ਤਕ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮੁਦਿਤਾਃ ਪੁਨਃ
ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ ਤੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਰਹੇ।
ਦਸ਼ਾਸ਼੍ਵਮੈਧੈਰ੍ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਤਤ੍ਫਲਂ ਤੀਰ੍ਥਯਾਤ੍ਰਯਾ
ਦਸ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੀ ਯਜਨਾ ਦਾ ਜੋ ਪੁੰਨ ਹੈ, ਉਹ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਯਃ
ਉਸ ਦੇ ਸਿਰਫ਼ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ ਸਾਰੇ ਸਿਧੀਆਂ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਰਾਜਮੂਲਾ ਮਹਾਦੇਵਿ ਯੋਗਕ੍ਸ਼ੇਮਾਃ ਸੁਵृष੍ਟਯਃ
ਮਹਾਂਦੇਵੀ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਆਧਾਰ ਤੇ ਹੀ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ, ਸੁਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਵਰਖਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਰਾਜਾ ਕृਤਂ ਤਥਾ ਤ੍ਰੇਤਾ ਦ੍ਵਾਪਰਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਕਲਿਃ
ਰਾਜਾ ਕ੍ਰਿਤ, ਤ੍ਰੇਤਾ, ਦੁਆਪਰ ਅਤੇ ਕਲਿਜੁਗ ਵਿਚ ਵੀ ਸੀ।
ਰਾਜਾ ਬਭੂਵ ਲੋਕੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਮਦਾਂਧੋਨਾਮ ਪਾਰ੍ਵਤਿ
ਪਾਰਵਤੀ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਮਦਾਂਧ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ।
ਕਲਿ ਦ੍ਵਾਪਰਯੋਃ ਸਂਧੌ ਤਸ੍ਯ ਦੋषਾਚ੍ਚ ਭਾਮਿਨਿ
ਸੋਹਣੀਏ, ਕਲਿਜੁਗ ਤੇ ਦੁਆਪਰ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਦੀ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ,
ਨ ਵਵਰ੍ष ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰਤਿਲੋਮੋऽਭਵਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ
ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਵਰਖਾ ਨਹੀਂ ਕਰਾਈ ਅਤੇ ਉਹ ਉਲਟ ਹੋ ਗਿਆ।
ਨਦ੍ਯਃ ਸਂਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਤੋਯੌਘਾਃ ਕ੍ਵਚਿਦਂਤਰ੍ਹਿਤਾਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਨਦੀਆਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਘੱਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਕੁਝ ਨਦੀਆਂ ਤਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਉਚ੍ਛਿਨ੍ਨਕृषਿ ਗੋਰਕ੍ਸ਼ਾ ਨਿਵृਤ੍ਤਵਿਪਣਾਸ੍ਤਥਾ
ਖੇਤੀ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂ-ਪਾਲਣ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਵਪਾਰ ਵੀ ਰੁਕ ਗਿਆ।
ਸ਼ੂਨ੍ਯਭੂਯਿष੍ਠਨਗਰਾ ਦਗ੍ਧਗ੍ਰਾਮਨਿਵੇਸ਼ਿਨਃ
ਸ਼ਹਿਰ ਵਧੇਰੇ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਏ, ਪਿੰਡ ਸੜ ਗਏ।
ਆਸ਼੍ਰਮਾਨ੍ਸਂਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਪਰ੍ਯਧਾਵਨ੍ਨਿਤਸ੍ਤਤਃ 5.2.23.
ਆਸ਼ਰਮ ਛੱਡ ਕੇ, ਲੋਕ ਇधर-ਉਧਰ ਭਟਕਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਸੂष੍ਟਿਰੁਨ੍ਮੂਲਿਤਾ ਸਰ੍ਵਾ ਜਂਗਮਾ ਸ੍ਥਾਵਰਾਖਿਲਾ
ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਚਲਦੀ ਤੇ ਅਡਿੱਗ, ਉਖੜ ਗਈ।
ਸ਼ਰਣ੍ਯਂ ਸ਼ਰਣਂ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਦੇਵਦੇਵਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਉਹ ਸਭ ਜਨ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਲਈ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਜਨਾਰਦਨ ਦੇ ਪਾਸ ਗਏ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਾਦਿਭਿਰ੍ਲੋਕੈਰਨੌਪਮ੍ਯਗੁਣਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਪਾਸ ਆਏ, ਜਿਸ ਦੇ ਗੁਣ ਬੇਮਿਸਾਲ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹਨ।
ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਾਕਲ੍ਪਿਤਵਿ ਨ੍ਯਾਸਪ੍ਰਾਸਾਦਸ਼ਯਨਾਸਨਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਬਣਾਏ ਹੋਏ ਮਹਲ, ਸੇਜ ਤੇ ਆਸਨ ਸਨ।