ਆਹ੍ਲਾਦਂ ਨਿਰ੍ਵृਤਿਂ ਸ੍ਵਾਸ੍ਥ੍ਯਮਾਰੋਗ੍ਯਂ ਚਾਰੁਰੂਪਤਾਮ੍
ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ, ਸੰਤੋਖ, ਚੰਗੀ ਤੰਦਰੁਸਤੀ, ਸਿਹਤ ਅਤੇ ਸੋਹਣੀ ਸੂਰਤ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤ੍ਯਭਿਮਤਾਨ੍ਕਾਮਾਨ੍ਦੇਵਾਨਾਮਪਿ ਦੁਰ੍ਲਭਾਨ੍
ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਮਨਚਾਹੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਔਖੀਆਂ ਹਨ।
ਏष ਤੇ ਕਥਿਤੋ ਦੇਵਿ ਪ੍ਰਭਾਵਃ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਃ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਧਨਵਾਨਿਹ ਜਾਯਤੇ
ਜਿਸਦਾ ਸਿਰਫ਼ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਹੀ ਧਨਵਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦਕ੍ਸ਼ਕੋਪਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਦੇਵਿ ਪੁਰਾ ਪ੍ਰਾਣੈਰ੍ਵਿਸਰ੍ਜਿਤੈਃ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਖ ਦਾ ਰੋਸ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਾਰਬ੍ਧਾ ਚ ਮਯਾ ਦੇਵਿ ਤ੍ਵਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਰਤਿਸ੍ਤਦਾ ਅਨੁਰਾਗਵਸ਼ਾਚ੍ਚੈਵ ਮਨ੍ਮਥੇਨ ਪ੍ਰਪੀਡਿਤਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਪੈ ਕੇ ਅਤੇ ਕਾਮ ਦੇ ਵੱਸ ਹੋ ਕੇ।
ਮਹਾਰਤਿਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯਾਥ ਦੇਵਾਃ ਸਂਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਮਾਨਸਾਃ
ਇਹ ਵੱਡਾ ਪ੍ਰੇਮ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਮਨ ਵਿਚ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਰੁਦ੍ਰੋ ਗੌਰ੍ਯਾ ਸਹ ਸਦਾ ਰਤਿਮ੍
ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਗੌਰੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਦਿਵਿਆਂ ਸੌ ਸਾਲ ਤਕ ਸਦਾ ਮਿਲਾਪ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਿਆ।
ਅਨਯੋਰ੍ਬੀਜਸਂਪਤ੍ਯੋਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਯੋ ਹਿ ਭਵੇਤ੍ਤਦਾ
ਇਹ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ, ਜਦੋਂ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋਵੇਗਾ—
ਤਸ੍ਯ ਤੇਜੋਪਿ ਨੋ ਵੋਢੁਂ ਸਮਰ੍ਥਾ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਂ ਵਯਮ੍
ਉਸਦੀ ਤਾਕਤ ਸਾਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ, ਇਹ ਪੱਕਾ ਹੈ।
ਉਪਾਯਂ ਦृष੍ਟਵਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਾਨਾਂ ਗੁਰੁਰਗ੍ਰਣੀਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁੱਖ ਅਚਾਰਿਆ ਨੇ ਇੱਕ ਉਪਾਅ ਸੋਚ ਲਿਆ।
ਗਚ੍ਛਂਤੁ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਤੁ ਸਮੀਪਤਃ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਮਿਲਣ।
ਇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਤੇ ਦੇਵਿ ਜਗ੍ਮੁਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਸੁਰਾਸ੍ਤਦਾ 5.2.20.
ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇਵਤੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਚਲੇ ਗਏ।
ਗਣਾਨਾਮਧਿਪੋ ਨਂਦੀ ਦ੍ਵਾਰਿ ਤਿष੍ਠਤਿ ਯਤ੍ਨਤਃ
ਗਣਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੰਦੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੈ।
ਅਥ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ੋ ਦੇਵਾਨਾਂ ਦੁष੍ਕਰੋ ਮਮ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਤਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਣ ਲਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਸਤੇ ਅੰਦਰ ਜਾਣਾ ਔਖਾ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨਿਨਾ ਤਦ੍ਧਿਤਂ ਵਾਕ੍ਯਮੁਕ੍ਤਂ ਤੇषਾਂ ਪੁਰਃ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਫਿਰ ਅੱਗ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਲੋਂ ਚੰਗੇ ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰੇ।
ਵਂਚਯਿਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤੀਹਾਰਂ ਕृਤਂ ਤੇਨ ਤਥੈਵ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਦਰਬਾਨ ਨੂੰ ਠੱਗ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਹਿਆ ਸੀ, ਉਹੀ ਕੀਤਾ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਦ੍ਯਾ ਅਮਰਾ ਦੇਵਾ ਦ੍ਵਾਰਿ ਤਿष੍ਠਂਤਿ ਸਂਯਤਾਃ
ਇੰਦ੍ਰ ਆਦਿਕ ਅਮਰ ਦੇਵਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਰੁਕੇ ਹੋਏ ਖੜੇ ਸਨ।
ਤਤਸ਼੍ਚ ਤੈ- ਕੁਤੋ ਮਹ੍ਯਂ ਪ੍ਰਣਾਮਸ਼੍ਚ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਫਿਰ, ਉਹਨਾਂ ਵਲੋਂ ਮੈਨੂੰ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਮਿਲੀ।
ਤੈਰੁਕ੍ਤਂ ਤ੍ਯਜ੍ਯਤਾਂ ਚੈਵ ਸਂਭੋਗਸ੍ਤੁ ਸੁਦਾਰੁਣਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਸੁਖ ਛੱਡ ਦੇ।'
ਤਤਃ ਸ਼ਪ੍ਤੋ ਮਯਾ ਨਂਦੀ ਭੂਲੋਕਂ ਗਚ੍ਛ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
ਫਿਰ ਮੈਂ ਨੰਦੀ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, 'ਤੁਰੰਤ ਧਰਤੀ ਤੇ ਚਲਾ ਜਾ!'
ਸੋਚ੍ਛ੍ਵਾਸਹृਦਯੋ ਦੀਨੋ ਦੁਃਖਵ੍ਯਾਕੁਲਲੋਚਨਃ
ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਦਾਸ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਵਂਚਿਤਸ਼੍ਚਾਗ੍ਨਿਨਾ ਬਾਢਂ ਵਾਸਵੇਨ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ 5.2.20.
ਉਹ ਅੱਗ ਨਾਲ, ਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਵਾਸਵ ਵਲੋਂ, ਬਹੁਤ ਠੱਗਿਆ ਗਿਆ।
ਸ ਦृष੍ਟੋ ਲੋਕਪਾਲੈਸ੍ਤੁ ਤਾਮਵਸ੍ਥਾਂ ਗਤੋ ਗਣਃ
ਜਦ ਉਹ ਸੇਵਕ ਐਸੇ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਖੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਆਏ।
ਸਰ੍ਵਂ ਨਿਵੇਦਿਤਂ ਤੇਨ ਤੇषਾਮਗ੍ਰੇ ਚ ਨਂਦਿਨਾ
ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਉਨ੍ਹਾਂ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਨੰਦੀ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸੀ।
ਤਤਸ਼੍ਚ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਂਦੀ ਰੋਮਾਂਚਕਂਚੁਕਃ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਵਿਧਿਵਦ੍ਧृਤ੍ਵਾ ਕਪਾਲਿਕੀਂ ਤਨੁਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਨੰਦੀ ਦੇ ਰੋਮ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਉਸ ਨੇ ਕਪਾਲੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਅਸ਼ਰੀਰਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਵਾਣੀ ਲਿਂਗਾਤ੍ਤਦਾ ਪ੍ਰਿਯੇ ਪੂਜਿਤੋऽਸੌ ਮਹਾਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਤੀਹਾਰੇਣ ਨਂਦਿਨਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਪਿਆਰੀਏ, ਲਿੰਗ ਵਿਚੋਂ ਬਿਨਾ ਸਰੀਰ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ; ਨੰਦੀ ਦਰਬਾਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਤਦਾਪ੍ਰਭृਤਿ ਲੋਕੇਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਤੀਹਾਰੇਸ਼੍ਵਰੇਸ਼੍ਵਰਃ ਪ੍ਰਭਾਵਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਮਤ੍ਯਭੀष੍ਟਫਲਪ੍ਰਦਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਦਰਬਾਨਾਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਸਭ ਸੁਆਮੀਆਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਬਣ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਚਾਹੁੰਦੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੋ ਗਈ।
ਪੂਜਯਿष੍ਯਂਤਿ ਯੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਤੀਹਾਰੇਸ਼੍ਵਰਂ ਸ਼ਿਵਮ੍
ਜੋ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਦਰਬਾਨਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨਗੇ,
ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਕृਤਂ ਪਾਪਂ ਸ੍ਵਲ੍ਪਂ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾ ਬਹੁ
ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਦਾ ਕੀਤਾ ਪਾਪ, ਚਾਹੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਵੱਧ,