ਸੋਮਵਾਰੇਰ੍ਕਵਾਰੇ ਚ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯਾਂ ਸਮਾਹਿਤਃ
—ਸੋਮਵਾਰ ਜਾਂ ਐਤਵਾਰ ਨੂੰ, ਉਥੇ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ—
ਰਾਜਸੂਯਸਹਸ੍ਰਸ੍ਯ ਵਾਜਪੇਯਸ਼ਤਸ੍ਯ ਚ 5.2.14.
—ਉਹ ਰਾਜਸੂਯ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਯਜਨ ਤੇ ਵਾਜਪੇਯ ਦੇ ਸੌ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਏष ਤੇ ਕਥਿਤੋ ਦੇਵਿ ਪ੍ਰਭਾਵਃ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਃ
ਇਹ ਤੇਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਇਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਯਸ਼ਃ ਕੀਰ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਜਾਯਤੇ
ਜਿਸ ਦੇ ਸਿਰਫ਼ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ ਯਸ਼ ਤੇ ਕੀਰਤੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ—
ਆਸੀਦ੍ਰਾਜਾ ਪੁਰਾ ਦੇਵਿ ਇਂਦ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨੋ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਇੰਦ੍ਰਦਯੁਮਨ ਸੀ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੋऽਥ ਬਹੂਨ੍ਯਜ੍ਞਾਨ੍ਭੂਮੌ ਪ੍ਰਚੁਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਯਜਨ ਦੇਖੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਦਾਨ-ਦੱਖਣਾ ਵੱਧ ਸੀ।
ਸ ਚਾਥ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਨ੍ਨष੍ਟਕੀਰ੍ਤਿਰ੍ਯਦਾ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ ਪਤਿਤਸ਼੍ਚਿਂਤਯਾਮਾਸ ਭ੍ਰਸ਼ਂ ਸ਼ੋਕਪਰਿਪ੍ਲੁਤਃ
ਫਿਰ ਜਦ ਉਹ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਕੀਰਤੀ ਗੁਆਚ ਗਈ, ਉਹ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਕृਤਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮਣਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਰ ਭੁਜ੍ਯਤੇ ਯਤ੍ਫਲਂ ਦਿਵਿ
ਇੱਥੇ ਕੀਤਾ ਕੰਮ ਦਾ ਫਲ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਸੋऽਤ੍ਰ ਦੋषੋ ਮਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾਮਤਸ੍ਤਤ੍ਪਤਨਂ ਚ ਯਤ੍
ਇਹ ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਖਾਮੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਇਹੀ ਉਸ ਦੇ ਡਿੱਗਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਭਾਜੋ ਭਵਂਤੀਹ ਯਾਵਤ੍ਕੀਰ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਜਾਯਤੇ ਯਾਵਤ੍ਸ ਸ਼ਬ੍ਦੋ ਭਵਤਿ ਤਾਵਤ੍ਪੁਰੁष ਉਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਲੋਕ ਇੱਥੇ ਸਵਰਗ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਦੋਂ ਤਕ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ ਜਦ ਤਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੀਰਤੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਜਦ ਤਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਾਮ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਤਕ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਕੀਰ੍ਤਿਃ ਕੀਰ੍ਤ੍ਤ੍ਯਤੇ ਯਸ੍ਯ ਲੋਕੇ ਭੂਤਸ੍ਯ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍
ਜਦ ਕਿਸੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਬਦਨਾਮੀ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਚਰਚਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ—
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕਲ੍ਯਾਣਵृਤ੍ਤਃ ਸ੍ਯਾਦਨ੍ਯਥਾ ਪਤਨਂ ਭੁਵਿ
ਇਸ ਲਈ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਣ ਦਾ ਡਰ ਹੈ।
ਅਤ੍ਯਂਤਂ ਸ਼੍ਲਾਘਯਾਮ੍ਯਤ੍ਰ ਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਕਰਾਂ ਪਰਾਮ੍ 5.2.15.
ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਉਸ ਉੱਚੀ ਕੀਰਤੀ ਦੀ ਵੱਡੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਦਿਵਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਯਾਵਤ੍ਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਰ੍ਮਨੁष੍ਯਾਣਾਂ ਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ ਭੁਵਿ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਜਦ ਤਕ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਕੀਰਤੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਤਦ ਤਕ—
ਨ ਸ੍ਵੇਦੋ ਨ ਚ ਦੌਰ੍ਗਂਧ੍ਯਂ ਪੁਰੀषਂ ਮੂਤ੍ਰਮੇਵ ਵਾ ਉਹ੍ਯਂਤੇ ਤੇ ਵਿਮਾਨੈਸ਼੍ਚ ਨਾਨਾਭਰਣਭੂषਿਤਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਪਸੀਨਾ ਆਉਂਦਾ, ਨਾ ਕੋਈ ਮੰਦ ਗੰਧ ਹੁੰਦੀ, ਨਾ ਮਲ ਜਾਂ ਪਿਸ਼ਾਬ ਹੁੰਦੇ। ਉਹ ਵਿਭਿੰਨ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਵਾਈ ਰਥਾਂ 'ਚ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਏਵਂ ਵਿਮृਸ਼੍ਯ ਨृਪਤਿਰਿਂਦ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨੋ ਵਰਾਨਨੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਇੰਦਰਦੁਮਨ ਨੇ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਮੂੰਹ ਵਾਲੀ,
ਯਤ੍ਰ ਤੇਪੇ ਤਪਸ੍ਤੀਵ੍ਰਂ ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯੋ ਮਹਾਮੁਨਿਃ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਵਿਨਯੋਪੇਤਸ੍ਤਮृषਿਂ ਸ਼ਂਸਿਤਵ੍ਰਤਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਨੇ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰਿਆ ਸੀ, ਉਥੇ ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਵਚਨਬੱਧਤਾ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਦੇ ਕੋਲ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਵਿਦਿਤਾਸ੍ਤਵ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਦੇਵਦਾਨਵਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ
ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣੂ, ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ—all ਤੇਰੇ ਜਾਣੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਨ ਤੇऽਸ੍ਤ੍ਯਵਿਦਿਤਂ ਕਿਞ੍ਚਿਦਸ੍ਮਿਁਲ੍ਲੋਕੇ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ ਕਥਂ ਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਰ੍ਧ੍ਰੁਵਾ ਲੋਕੇ ਜਾਯਤੇ ਕਿਂ ਤਪਃਫਲਾਤ੍
ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ 'ਚ ਤੈਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਅਣਜਾਣ ਨਹੀਂ। ਦੱਸ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸਦੀਵੀ ਇਜ਼ਤ ਕਿਵੇਂ ਬਣਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਤਪ ਦੇ ਕੀ ਫਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ?
ਯਾਵਤ੍ਕੀਰ੍ਤਿਰ੍ਭੂਮਿਸਂਸ੍ਥਾ ਤਾਵਦ੍ਵਸ ਸੁਰੈਃ ਸਹ
ਜਿੰਨਾ ਸਮੇਂ ਇਜ਼ਤ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਨਾ ਸਮੇਂ ਮਨੁੱਖ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਕਲ੍ਕਲੇਸ਼੍ਵਰਦੇਵਸ੍ਯ ਸਮੀਪੇ ਵਾਮ ਭਾਗਤਃ
ਕਲਕਲੇਸ਼ਵਰ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ,
ਤਸ੍ਯਾਭ੍ਯਰ੍ਚਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਲਪ੍ਸ੍ਯਸੇ ਕੀਰ੍ਤਿਮੁਤ੍ਤਮਾਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਸਿਰਫ਼ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਇਜ਼ਤ ਮਿਲ ਜਾਵੇਗੀ।
ਗਤ੍ਵਾ ਸ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਤਲ੍ਲਿਂਗਂ ਕੀਰ੍ਤਿਤਂ ਤ੍ਵਿਦਮ੍ 5.2.15.
ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਵਿਮਾਨਸ੍ਥਾ ਪ੍ਰੋਚੁਰ੍ਵਾਚਂ ਨਰਾਧਿਪਮ੍
ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਹਵਾਈ ਰਥਾਂ 'ਚ ਬੈਠੇ ਉਹ ਲੋਕ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ:
ਅਦ੍ਯਪ੍ਰਭृਤਿ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਲਿਂਗਂ ਤ੍ਵਨ੍ਨਾਮ ਨਾਮਤਃ
ਅੱਜ ਤੋਂ, ਹੇ ਰਾਜੇ, ਇਹ ਲਿੰਗ ਤੇਰੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵੇਗਾ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨੇਸ਼੍ਵਰਂ ਦੇਵਂ ਪੂਜਯਿष੍ਯਂਤਿ ਯੇ ਨਰਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇੰਦਰਦੁਮਨੇਸ਼ਵਰ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨਗੇ,
ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਯਾਸ੍ਯਂਤਿ ਤੇ ਹृष੍ਟਾਃ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਾਃ ਸੁਰਰ੍षਿਭਿਃ
ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾ ਕੇ, ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਵੇਗੇ।
ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਯੇ ਕਰਿष੍ਯਂਤਿ ਲੋਭਾਦ੍ਵਾਪਿ ਪ੍ਰਸਂਗਤਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣਗੇ, ਚਾਹੇ ਲਾਲਚ ਨਾਲ ਜਾਂ ਯਾਦ-ਸਮੇਂ,
ਨ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਤ੍ਪਤਨਂ ਤੇषਾਂ ਯਾਵਦਿਂਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦ੍ਦਸ਼ ਤੇ ਕੁਲਂ ਤਾਰਯਿष੍ਯਂਤਿ ਮਾਤृਕਂ ਪੈਤृਕਂ ਸਦਾ
ਉਹ ਜਦ ਤੱਕ ਚੌਦਾਂ ਇੰਦਰ ਹਨ, ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗਣਗੇ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਾਂ-ਪਿਓ ਦੇ ਕੂਲ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਾਰ ਦੇਣਗੇ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਲਿਂਗਂ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਯਤ੍ਨਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਬੜੀ ਸੰਭਾਲ ਨਾਲ ਕੀਤੀ।