ਤਾਃ ਸਂਰਕ੍ਸ਼ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਹ੍ਯੇषੋऽਸ੍ਮਾਕਂ ਵਰਃ ਪ੍ਰਭੋ
“ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ—ਇਹ ਸਾਡਾ ਵਰ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।”
ਕ੍ਸ਼ੇਮਾਰੋਗ੍ਯਕਰਂ ਲਿਂਗਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ 5.2.14.
ਇਹ ਲਿੰਗ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਸੁਖ-ਸੁਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਦੇਵੇਗਾ।
ਲਕੁਲੀਸ਼ਸ੍ਤਦਾ ਚਾਯਂ ਦੇਵਃ ਸ੍ਪृਸ਼੍ਯੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਫਿਰ ਲਕੁਲੀਸ਼, ਇਹ ਦੇਵਤਾ, ਛੂਹਣਯੋਗ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਕੁਟੁਂਬੇਸ਼੍ਵਰ ਇਤਿ ਨਾਮ੍ਨਾ ਲੋਕੇ ਖ੍ਯਾਤਿਂ ਗਮਿष੍ਯਤਿ
ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਟੁੰਬੇਸ਼ਵਰ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਲਕੁਲੀਸ਼ੋऽਥ ਤਲ੍ਲਿਂਗਮਾਰੁਰੋਹ ਮਮਾਜ੍ਞਯਾ
ਫਿਰ, ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਲਕੁਲੀਸ਼ ਨੇ ਉਸ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹ ਲਿਆ।
ਕੁਟੁਮ੍ਬੇਸ਼੍ਵਰਸਂਜ੍ਞਂ ਤੁ ਯੇ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਿ
ਜੋ ਲੋਕ ਕੁਟੁੰਬੇਸ਼ਵਰ ਨਾਮ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਯਸ਼ਸਵਿਨੀ—
ਆਸ਼੍ਵਿਨਾਸਿਤਪਂਚਮ੍ਯਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ ਨਂ ਯਃ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਅਸ਼ਵਿਨ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਪੰਜਵੀਂ ਤਿਥੀ ਨੂੰ ਜੋ ਕੋਈ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਮਹਤੀਂ ਸ਼੍ਰਿਯਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਰੋਗੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
—ਉਹ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਰੋਗਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਯੇ ਕਰਿष੍ਯਂਤਿ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨਂ ਯਜਨਂ ਤਥਾ
ਜੋ ਲੋਕ ਦਰਸ਼ਨ, ਸਪਰਸ਼ ਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਸਮੀਪੇ ਤੁ ਸਰਿਚ੍ਛਿਪ੍ਰਾ ਵਾਪੀਕੂਪੇਨ ਸਂਯੁਤਾ
—ਨਦੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਝੀਲ ਜਾਂ ਕੂਏ ਦੇ ਕੋਲ—
ਸੋਮਵਾਰੇਰ੍ਕਵਾਰੇ ਚ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯਾਂ ਸਮਾਹਿਤਃ
—ਸੋਮਵਾਰ ਜਾਂ ਐਤਵਾਰ ਨੂੰ, ਉਥੇ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ—
ਰਾਜਸੂਯਸਹਸ੍ਰਸ੍ਯ ਵਾਜਪੇਯਸ਼ਤਸ੍ਯ ਚ 5.2.14.
—ਉਹ ਰਾਜਸੂਯ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਯਜਨ ਤੇ ਵਾਜਪੇਯ ਦੇ ਸੌ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਏष ਤੇ ਕਥਿਤੋ ਦੇਵਿ ਪ੍ਰਭਾਵਃ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਃ
ਇਹ ਤੇਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਇਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਯਸ਼ਃ ਕੀਰ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਜਾਯਤੇ
ਜਿਸ ਦੇ ਸਿਰਫ਼ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ ਯਸ਼ ਤੇ ਕੀਰਤੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ—
ਆਸੀਦ੍ਰਾਜਾ ਪੁਰਾ ਦੇਵਿ ਇਂਦ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨੋ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਇੰਦ੍ਰਦਯੁਮਨ ਸੀ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੋऽਥ ਬਹੂਨ੍ਯਜ੍ਞਾਨ੍ਭੂਮੌ ਪ੍ਰਚੁਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਯਜਨ ਦੇਖੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਦਾਨ-ਦੱਖਣਾ ਵੱਧ ਸੀ।
ਸ ਚਾਥ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਨ੍ਨष੍ਟਕੀਰ੍ਤਿਰ੍ਯਦਾ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ ਪਤਿਤਸ਼੍ਚਿਂਤਯਾਮਾਸ ਭ੍ਰਸ਼ਂ ਸ਼ੋਕਪਰਿਪ੍ਲੁਤਃ
ਫਿਰ ਜਦ ਉਹ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਕੀਰਤੀ ਗੁਆਚ ਗਈ, ਉਹ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਕृਤਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮਣਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਰ ਭੁਜ੍ਯਤੇ ਯਤ੍ਫਲਂ ਦਿਵਿ
ਇੱਥੇ ਕੀਤਾ ਕੰਮ ਦਾ ਫਲ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਸੋऽਤ੍ਰ ਦੋषੋ ਮਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾਮਤਸ੍ਤਤ੍ਪਤਨਂ ਚ ਯਤ੍
ਇਹ ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਖਾਮੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਇਹੀ ਉਸ ਦੇ ਡਿੱਗਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਭਾਜੋ ਭਵਂਤੀਹ ਯਾਵਤ੍ਕੀਰ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਜਾਯਤੇ ਯਾਵਤ੍ਸ ਸ਼ਬ੍ਦੋ ਭਵਤਿ ਤਾਵਤ੍ਪੁਰੁष ਉਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਲੋਕ ਇੱਥੇ ਸਵਰਗ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਦੋਂ ਤਕ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ ਜਦ ਤਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੀਰਤੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਜਦ ਤਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਾਮ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਤਕ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਕੀਰ੍ਤਿਃ ਕੀਰ੍ਤ੍ਤ੍ਯਤੇ ਯਸ੍ਯ ਲੋਕੇ ਭੂਤਸ੍ਯ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍
ਜਦ ਕਿਸੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਬਦਨਾਮੀ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਚਰਚਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ—
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕਲ੍ਯਾਣਵृਤ੍ਤਃ ਸ੍ਯਾਦਨ੍ਯਥਾ ਪਤਨਂ ਭੁਵਿ
ਇਸ ਲਈ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਣ ਦਾ ਡਰ ਹੈ।
ਅਤ੍ਯਂਤਂ ਸ਼੍ਲਾਘਯਾਮ੍ਯਤ੍ਰ ਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਕਰਾਂ ਪਰਾਮ੍ 5.2.15.
ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਉਸ ਉੱਚੀ ਕੀਰਤੀ ਦੀ ਵੱਡੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਦਿਵਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਯਾਵਤ੍ਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਰ੍ਮਨੁष੍ਯਾਣਾਂ ਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ ਭੁਵਿ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਜਦ ਤਕ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਕੀਰਤੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਤਦ ਤਕ—
ਨ ਸ੍ਵੇਦੋ ਨ ਚ ਦੌਰ੍ਗਂਧ੍ਯਂ ਪੁਰੀषਂ ਮੂਤ੍ਰਮੇਵ ਵਾ ਉਹ੍ਯਂਤੇ ਤੇ ਵਿਮਾਨੈਸ਼੍ਚ ਨਾਨਾਭਰਣਭੂषਿਤਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਪਸੀਨਾ ਆਉਂਦਾ, ਨਾ ਕੋਈ ਮੰਦ ਗੰਧ ਹੁੰਦੀ, ਨਾ ਮਲ ਜਾਂ ਪਿਸ਼ਾਬ ਹੁੰਦੇ। ਉਹ ਵਿਭਿੰਨ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਵਾਈ ਰਥਾਂ 'ਚ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਏਵਂ ਵਿਮृਸ਼੍ਯ ਨृਪਤਿਰਿਂਦ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨੋ ਵਰਾਨਨੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਇੰਦਰਦੁਮਨ ਨੇ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਮੂੰਹ ਵਾਲੀ,
ਯਤ੍ਰ ਤੇਪੇ ਤਪਸ੍ਤੀਵ੍ਰਂ ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯੋ ਮਹਾਮੁਨਿਃ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਵਿਨਯੋਪੇਤਸ੍ਤਮृषਿਂ ਸ਼ਂਸਿਤਵ੍ਰਤਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਨੇ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰਿਆ ਸੀ, ਉਥੇ ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਵਚਨਬੱਧਤਾ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਦੇ ਕੋਲ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਵਿਦਿਤਾਸ੍ਤਵ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਦੇਵਦਾਨਵਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ
ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣੂ, ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ—all ਤੇਰੇ ਜਾਣੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਨ ਤੇऽਸ੍ਤ੍ਯਵਿਦਿਤਂ ਕਿਞ੍ਚਿਦਸ੍ਮਿਁਲ੍ਲੋਕੇ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ ਕਥਂ ਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਰ੍ਧ੍ਰੁਵਾ ਲੋਕੇ ਜਾਯਤੇ ਕਿਂ ਤਪਃਫਲਾਤ੍
ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ 'ਚ ਤੈਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਅਣਜਾਣ ਨਹੀਂ। ਦੱਸ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸਦੀਵੀ ਇਜ਼ਤ ਕਿਵੇਂ ਬਣਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਤਪ ਦੇ ਕੀ ਫਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ?
ਯਾਵਤ੍ਕੀਰ੍ਤਿਰ੍ਭੂਮਿਸਂਸ੍ਥਾ ਤਾਵਦ੍ਵਸ ਸੁਰੈਃ ਸਹ
ਜਿੰਨਾ ਸਮੇਂ ਇਜ਼ਤ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਨਾ ਸਮੇਂ ਮਨੁੱਖ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।