ਅਸੇਵ੍ਯਾਹਂ ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਦੁष੍ਟਸਂਪਰ੍ਕ ਯੋਗਤਃ
ਮੈਂ ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਕਰਕੇ ਅਸੇਵਣਯੋਗ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਯਾਨਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਭੂਲੋਕੇ ਪਾਤਾਲੇ ਯਾਨਿ ਸਂਤਿ ਵੈ 5.2.14.
ਜੋ ਤੀਰਥ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਤੇ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਹਨ—
ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਸੇਵਾਰ੍ਥਮਾਗਤ੍ਯ ਮਮ ਵਾਕ੍ਯਤਃ
ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਰੇ ਇੱਥੇ ਸੇਵਾ ਲਈ ਆ ਜਾਣਗੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਤਦਾ ਸ਼ਿਪ੍ਰਾ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਕਾਲਕੂਟਕਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਸ਼ਿਪਰਾ ਨੇ ਕਾਲਕੂਟ ਜ਼ਹਿਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਤਦ੍ਵਿषਂ ਕਾਲਕੂਟਾਹ੍ਵਂ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਲਿਂਗਮੂਰ੍ਦ੍ਧਨਿ
ਉਹ ਕਾਲਕੂਟ ਨਾਮ ਦਾ ਜ਼ਹਿਰ ਲਿੰਗ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ।
ਪਸ਼ੁਃ ਪਕ੍ਸ਼ੀ ਨਰੋ ਵਾਪਿ ਯੋ ਹਿ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਤਂ ਸ਼ਿਵਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਜਾਨਵਰ, ਪੰਛੀ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ—
ਤੀਰ੍ਥਯਾਤ੍ਰਾਂ ਤਤਃ ਕਰ੍ਤੁਂ ਤਤ੍ਰਾਯਾਤਾਂਸ੍ਤਪੋਧਨਾਃ
ਫਿਰ ਤਪਸੀ ਇੱਥੇ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਕਰਨ ਆਏ।
ਤਤੋ ਹਾਹਾਕृਤਂ ਦੇਵਿ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਸਚਰਾਚਰਮ੍ ਸਂਜੀਵਿਤਾਸ਼੍ਚ ਵੈ ਸਰ੍ਵੇ ਦृष੍ਟਿਪਾਤੇਨ ਪਾਰ੍ਵਤਿ
ਫਿਰ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਰੋਲਾ ਪਾਇਆ; ਪਰ ਪਾਰਵਤੀ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਸਭ ਜੀਵ ਮੁੜ ਜੀਵੰਤ ਹੋ ਗਏ।
ਤੁष੍ਟੁਵੁਃ ਪ੍ਰਣਤਾ ਵਿਪ੍ਰਾ ਮਾਮਤੋ ਵਿਵਿਧੈਃ ਸ੍ਤਵੈਃ
ਨਮਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹਿਆ।
ਤੈਰੁਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਣਤੈਰ੍ਦੇਵਿ ਲੋਕਾਨਾਂ ਚ ਹਿਤਾਰ੍ਥਤਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਹੇ ਦੇਵੀ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲੇ।
ਤਾਃ ਸਂਰਕ੍ਸ਼ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਹ੍ਯੇषੋऽਸ੍ਮਾਕਂ ਵਰਃ ਪ੍ਰਭੋ
“ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ—ਇਹ ਸਾਡਾ ਵਰ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।”
ਕ੍ਸ਼ੇਮਾਰੋਗ੍ਯਕਰਂ ਲਿਂਗਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ 5.2.14.
ਇਹ ਲਿੰਗ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਸੁਖ-ਸੁਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਦੇਵੇਗਾ।
ਲਕੁਲੀਸ਼ਸ੍ਤਦਾ ਚਾਯਂ ਦੇਵਃ ਸ੍ਪृਸ਼੍ਯੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਫਿਰ ਲਕੁਲੀਸ਼, ਇਹ ਦੇਵਤਾ, ਛੂਹਣਯੋਗ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਕੁਟੁਂਬੇਸ਼੍ਵਰ ਇਤਿ ਨਾਮ੍ਨਾ ਲੋਕੇ ਖ੍ਯਾਤਿਂ ਗਮਿष੍ਯਤਿ
ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਟੁੰਬੇਸ਼ਵਰ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਲਕੁਲੀਸ਼ੋऽਥ ਤਲ੍ਲਿਂਗਮਾਰੁਰੋਹ ਮਮਾਜ੍ਞਯਾ
ਫਿਰ, ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਲਕੁਲੀਸ਼ ਨੇ ਉਸ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹ ਲਿਆ।
ਕੁਟੁਮ੍ਬੇਸ਼੍ਵਰਸਂਜ੍ਞਂ ਤੁ ਯੇ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਿ
ਜੋ ਲੋਕ ਕੁਟੁੰਬੇਸ਼ਵਰ ਨਾਮ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਯਸ਼ਸਵਿਨੀ—
ਆਸ਼੍ਵਿਨਾਸਿਤਪਂਚਮ੍ਯਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ ਨਂ ਯਃ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਅਸ਼ਵਿਨ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਪੰਜਵੀਂ ਤਿਥੀ ਨੂੰ ਜੋ ਕੋਈ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਮਹਤੀਂ ਸ਼੍ਰਿਯਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਰੋਗੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
—ਉਹ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਰੋਗਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਯੇ ਕਰਿष੍ਯਂਤਿ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨਂ ਯਜਨਂ ਤਥਾ
ਜੋ ਲੋਕ ਦਰਸ਼ਨ, ਸਪਰਸ਼ ਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਸਮੀਪੇ ਤੁ ਸਰਿਚ੍ਛਿਪ੍ਰਾ ਵਾਪੀਕੂਪੇਨ ਸਂਯੁਤਾ
—ਨਦੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਝੀਲ ਜਾਂ ਕੂਏ ਦੇ ਕੋਲ—
ਸੋਮਵਾਰੇਰ੍ਕਵਾਰੇ ਚ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯਾਂ ਸਮਾਹਿਤਃ
—ਸੋਮਵਾਰ ਜਾਂ ਐਤਵਾਰ ਨੂੰ, ਉਥੇ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ—
ਰਾਜਸੂਯਸਹਸ੍ਰਸ੍ਯ ਵਾਜਪੇਯਸ਼ਤਸ੍ਯ ਚ 5.2.14.
—ਉਹ ਰਾਜਸੂਯ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਯਜਨ ਤੇ ਵਾਜਪੇਯ ਦੇ ਸੌ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਏष ਤੇ ਕਥਿਤੋ ਦੇਵਿ ਪ੍ਰਭਾਵਃ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਃ
ਇਹ ਤੇਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਇਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਯਸ਼ਃ ਕੀਰ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਜਾਯਤੇ
ਜਿਸ ਦੇ ਸਿਰਫ਼ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ ਯਸ਼ ਤੇ ਕੀਰਤੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ—
ਆਸੀਦ੍ਰਾਜਾ ਪੁਰਾ ਦੇਵਿ ਇਂਦ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨੋ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਇੰਦ੍ਰਦਯੁਮਨ ਸੀ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੋऽਥ ਬਹੂਨ੍ਯਜ੍ਞਾਨ੍ਭੂਮੌ ਪ੍ਰਚੁਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਯਜਨ ਦੇਖੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਦਾਨ-ਦੱਖਣਾ ਵੱਧ ਸੀ।
ਸ ਚਾਥ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਨ੍ਨष੍ਟਕੀਰ੍ਤਿਰ੍ਯਦਾ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ ਪਤਿਤਸ਼੍ਚਿਂਤਯਾਮਾਸ ਭ੍ਰਸ਼ਂ ਸ਼ੋਕਪਰਿਪ੍ਲੁਤਃ
ਫਿਰ ਜਦ ਉਹ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਕੀਰਤੀ ਗੁਆਚ ਗਈ, ਉਹ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਕृਤਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮਣਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਰ ਭੁਜ੍ਯਤੇ ਯਤ੍ਫਲਂ ਦਿਵਿ
ਇੱਥੇ ਕੀਤਾ ਕੰਮ ਦਾ ਫਲ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਸੋऽਤ੍ਰ ਦੋषੋ ਮਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾਮਤਸ੍ਤਤ੍ਪਤਨਂ ਚ ਯਤ੍
ਇਹ ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਖਾਮੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਇਹੀ ਉਸ ਦੇ ਡਿੱਗਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਭਾਜੋ ਭਵਂਤੀਹ ਯਾਵਤ੍ਕੀਰ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਜਾਯਤੇ ਯਾਵਤ੍ਸ ਸ਼ਬ੍ਦੋ ਭਵਤਿ ਤਾਵਤ੍ਪੁਰੁष ਉਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਲੋਕ ਇੱਥੇ ਸਵਰਗ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਦੋਂ ਤਕ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ ਜਦ ਤਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੀਰਤੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਜਦ ਤਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਾਮ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਤਕ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।