ਯੋ ਯਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਵੈ ਕਾਮਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਤੁ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ, ਕਿਸੇ ਮਨੋਰਥ ਲਈ, ਉਸ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਸ੍ਯ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਸਮ੍ਯਗਿष੍ਟਸ੍ਯ ਯਤ੍ਫਲਮ੍ 5.2.12.
ਉਹਨੂੰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦੇ ਪੂਰੇ ਫਲ ਵਾਂਗੂ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਸਂਗੇਨਾਪਿ ਯਃ ਪਸ਼੍ਯੇਲ੍ਲੋਕਪਾਲੇਸ਼੍ਵਰਂ ਸ਼ਿਵਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਯੂਂ ਹੀ ਲੋਕਪਾਲੇਸ਼ਵਰ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ,
ਸਂਕ੍ਰਾਂਤੌ ਸੋਮਵਾਰੇ ਚ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਂ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ, ਸੋਮਵਾਰ ਜਾਂ ਚੌਦਸ ਨੂੰ,
ਤੇ ਦੁਰ੍ਦ੍ਧਰ੍षਾ ਭਵਂਤੀਹ ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਸਂਗਰੇ ਤਥਾ
ਉਹ ਇੱਥੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਜੇਹੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਹਰਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ,
ਕ੍ਰਮੇਣ ਵਾਰੁਣਂ ਲੋਕਂ ਧਨਦਸ੍ਯ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਅਤੇ ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਵਾਰੁਣ ਲੋਕ ਜਾਂ ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਏष ਤੇ ਕਥਿਤੋ ਦੇਵਿ ਪ੍ਰਭਾਵਃ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਃ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੇਰੀ ਜੋ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸੌਭਾਗ੍ਯਂ ਜਾਯਤੇ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਉਸਦੇ ਸਿਰਫ਼ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਤੇ ਸੁੱਖ ਉਪਜਦੇ ਹਨ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਧ੍ਯਾਯਮਾਨਸ੍ਯ ਪ੍ਰਜਾਕਾਮਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਵਤਿ ਅਲਂਕਾਰਾਵृਤਃ ਕਾਂਤੋ ਦਿਵ੍ਯਮਂਡਨਮਂਡਿਤਃ
ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਸੰਤਾਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਸਜਾਵਟਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਦਿਵਯ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ ਹੋਇਆ ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ ਉੱਪਰ ਗਿਆ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਰਮਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਕਾਂਤਂ ਸੌਭਾਗ੍ਯਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਉਸਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਦਿਵਯ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਸੀ, ਤੇ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਦੀ ਰੌਣਕ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ—
ਕੋ ਭਵਾਨ੍ਕਿਂ ਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਤੁ ਇਹ ਵਾ ਕਿਮੁਪਾਗਤਃ
ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਕਿਹੜੇ ਕਾਰਨ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹੈਂ, ਤੇ ਕਿਉਂ ਆਇਆ ਹੈਂ?
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਤੇਨੈਵ ਸਾਦਰਮ੍ ਪ੍ਰਜਾਪਤੇ ਮਹਾਭਾਗ ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਦਿਸ਼ਸ੍ਵ ਮਾਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਪ੍ਰਜਾ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਦੱਸੋ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?'
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ ਮਯਾ ਤੁ ਸृष੍ਟਿਕਾਮੇਨ ਯੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤਯਃ ਕृਤਾਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਰਚਨਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮੂਲ ਰਚਨਹਾਰ ਬਣਾਏ ਹਨ।'
ਤ੍ਵਮਗ੍ਰਣੀਃ ਪ੍ਰਜਾਸਰ੍ਗੇ ਤ੍ਵਦਧੀਨਮਿਦਂ ਜਗਤ੍
ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਹੈਂ; ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਤੇਰੇ ਅਧੀਨ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਦੇਵਿ ਜਗਾਮਾਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਸ੍ਮਰਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਵਲੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਸ੍ਮਰ ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਮਦ੍ਵਚੋ ਨ ਕृਤਂ ਯਸ੍ਮਾਦ੍ਭਵਨੇਤ੍ਰੋਦ੍ਭਵਾਗ੍ਨਿਨਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਪ੍ਰਣਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਹ੍ਵਃ ਪ੍ਰਾਂਜਲਿਰਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਾ ਮੰਨਣ ਕਰਕੇ, ਤੇਰੀ ਅੱਖ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਅੱਗ ਨਾਲ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਅੱਗੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਿਵੇਂ ਹੋਇਆ ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
ਪ੍ਰਸੀਦ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਅਨਨ੍ਯਗਤਿਕੇ ਮਯਿ 5.2.13.
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ।
ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤੇ ਭਕ੍ਤਿਰਤੁਲਾ ਮਮੋਪਰਿ ਮਹਾਮਤੇ
ਤੇਰੀ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਜੋ ਭਗਤੀ ਹੈ, ਉਹ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹੈ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਸਮਝ ਵਾਲੇ।
ਕਾਮਿਨੀਨਾਂ ਕਟਾਕ੍ਸ਼ੇषੁ ਕੇਸ਼ਪਾਸ਼ੇषੁ ਚੈਵ ਹਿ
ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਨਿਗਾਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਮੈਂ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਵਸਂਤੇ ਕੋਕਿਲਾਲਾਪੇ ਜ੍ਯੋਤ੍ਸ੍ਨਾਯਾਂ ਜਲਦਾਗਮੇ
ਬਸੰਤ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ, ਕੋਇਲ ਦੀ ਬੋਲੀ ਵਿੱਚ, ਚੰਨਣੀ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਬੱਦਲ ਆਉਣ ਸਮੇਂ ਵੀ, ਮੈਂ ਮੌਜੂਦ ਹਾਂ।
ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋऽਮृਤਮਯਾ ਧਨ੍ਯਾ ਸਂਸਾਰੇ ਸਾਰਕਾਰਣਮ੍
ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਅਮਰ, ਧੰਨ ਤੇ ਮੁੱਖ ਕਾਰਨ ਹਨ।
ਏਤਾਭਿਰ੍ਵਰਨਾਰੀਭਿਰ੍ਜਗਦੇਵਂ ਵਸ਼ੀਕृਤਮ੍
ਇਹ ਚੰਗੀਆਂ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਹੀ, ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਕृਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸ੍ਵਵਸ਼ਤਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀਗੌਰਵਗਤਸ੍ਯ ਚ
ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਹੱਕ ਮਿਲਿਆ ਹੈ।
ਸ੍ਤ੍ਰਿਯ ਏਵ ਹਿ ਦੇਵਾਨਾਮਿਂਦ੍ਰਾਦੀਨਾਂ ਭਯਾਸ਼੍ਰਯਾਃ
ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਵਰਗੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਡਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਪਰਾਭਵਃ ਪ੍ਰਭਵਤਿ ਵਿਵਸ਼ਤ੍ਵਂ ਚ ਭੀषਣਮ੍
ਹਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਬੇਬਸੀ ਆ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਮਨ੍ਮਥੋ ਭਦ੍ਰੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਚ ਵਿਸਰ੍ਜਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇ ਭਲੀਏ, ਮਨਮਤ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਰੁਖਸਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਰਤਿਪ੍ਰੀਤਿਸਮਾਯੁਕ੍ਤੋ ਝषਕੇਤੁਰ੍ਮਨੋਭਵਃ 5.2.13.
ਰਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਚ, ਮਨੋਭਵ, ਜਿਸਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਮੱਛੀ ਹੈ, ਤੁਰ ਪਿਆ।
ਪਂਡਿਤਾਂਸ੍ਤਾਪਸਾਨ੍ਵੀਰਾਨ੍ਸੁਧਿਯਸ਼੍ਚ ਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਪੰਡਤਾਂ, ਤਪੱਸੀਆਂ, ਵੀਰਾਂ, ਸਮਝਦਾਰਾਂ ਤੇ ਜਿਹੜੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਨੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ।
ਭੂਤਪ੍ਰੇਤਪਿਸ਼ਾਚਾਂਸ਼੍ਚ ਯਕ੍ਸ਼ਗਂਧਰ੍ਵਕਿਂਨਰਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਭੂਤ, ਪ੍ਰੇਤ, ਪਿਸਾਚ, ਯਕਸ਼, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਕਿੰਨਰ—all ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਕਰ ਲਿਆ।
ਮਮਾਰ੍ਥੇ ਚ ਕृਤੋ ਯਤ੍ਨਸ਼੍ਚਿਂਤਯਿਤ੍ਵਾ ਪੁਨਃਪੁਨਃ ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਕਃ ਸ਼ਕ੍ਤਃ ਕ੍ਸ਼ੋਭਣਾਰ੍ਥਂ ਮਯਾ ਵਿਨਾ
ਮੇਰੇ ਲਈ ਉਸ ਨੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਸੋਚ ਕੇ ਪੂਰਾ ਜਤਨ ਕੀਤਾ—ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੌਣ ਹਿਲਾ ਸਕਦਾ ਹੈ?