ਸਂਕ੍ਰਾਂਤੌ ਸੋਮਵਾਰੇ ਚ ਗ੍ਰਹਣੇ ਚੈਵ ਯੋऽਰ੍ਚਯੇਤ੍ ਮੋਦਤੇ ਮਮ ਲੋਕੇ ਚ ਯਾਵਦਿਂਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼
ਜੋ ਕੋਈ ਸੰਕਰਾਂਤੀ, ਸੋਮਵਾਰ ਜਾਂ ਗ੍ਰਹਣ ਦੇ ਸਮੇਂ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਚੌਦਾਂ ਇੰਦਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਤੱਕ ਖੁਸ਼ੀ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਏष ਤੇ ਕਥਿਤੋ ਦੇਵਿ ਪ੍ਰਭਾਵਃ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਃ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਦੇਵੇਸ਼ਿ ਲੋਕਪਾਲੇਸ਼੍ਵਰਂ ਸ਼ਿਵਮ੍
ਹੇ ਦੇਵੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਕ, ਤੂੰ ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਬਾਰ੍ਹਵਾਂ ਦਿਨ ਸ਼ਿਵ ਹੈ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਹੈ।
ਪੁਰਾ ਦੈਤ੍ਯਗਣਾ ਦੇਵਿ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭੂਤਾਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਟੋਲ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ।
ਤੈਰਿਯਂ ਵਸੁਧਾ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਾ ਸਸ਼ੈਲਵਨਕਾਨਨਾ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਧਰਤੀ, ਪਹਾੜ, ਜੰਗਲ ਅਤੇ ਬਾਗਾਂ ਸਮੇਤ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘੇਰ ਲਈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਾਸ਼੍ਚੈਵ ਵੇਦ ਵੇਦਾਂਗਪਾਰਗਾਃ
ਵੇਦ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਖਾ ਲਿਆ।
ਵਿਧ੍ਵਸ੍ਤਾਃ ਕਲਸ਼ਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮृਦ੍ਭਾਂਡਾਦਿ ਚ ਚੂਰ੍ਣਿਤਮ੍
ਸਾਰੇ ਯਜਨ ਦੇ ਕਲਸ਼ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ, ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਆਦਿ ਵੀ ਟੁੱਟ ਗਏ।
ਕृਤਾ ਚ ਧਰਣੀ ਦੇਵਿ ਨष੍ਟਯਜ੍ਞੋਤ੍ਸਵਾਭਵਤ੍
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਯਜਨ ਤੇ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਊਚੁਃ ਪ੍ਰਾਂਜਲਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਰ੍ਤਾ ਦੁਃਖਿਤਾਃ ਕृਤਾਃ
ਸਭ ਭੁੱਖੇ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲੇ।
ਵਯਂ ਤ੍ਰਾਤਾਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਨਮੁਚੇਰ੍ਵृषਪਰ੍ਵਣਃ
ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਨਮੁਚੀ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਨ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ ਸੀ।
ਤਥਾ ਰਕ੍ਸ਼ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਭਯਂ ਨਃ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਹੁਣ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਸਾਨੂੰ ਬਚਾ; ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਡਰ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤੇषਾਂ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਃ 5.2.12.੧
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਤੇ ਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਤਤੋ ਰਾਤ੍ਰੌ ਨਿਘ੍ਨਂਤਿ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਨ੍
ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਅਥ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਗਤਾਃ ਕਾਂਤੇ ਜਿਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਮਰੁਤ੍ਪਤਿਃ
ਫਿਰ, ਹੇ ਪ੍ਰਿਯਾ, ਇੰਦਰ ਜੋ ਮਰੁਤਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਹੈ, ਹਾਰ ਕੇ ਸਵਰਗ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਗਤ੍ਵਾਥ ਪਸ਼੍ਚਿਮਾਮਾਸ਼ਾਂ ਜਲਰਾਜੋ ਵਿਨਿਰ੍ਜਿਤਃ
ਫਿਰ ਪੱਛਮੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਜਾ ਕੇ, ਜਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵੀ ਹਾਰ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਪਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਵ੍ਯਾਕੁਲਾ ਜਾਤਾ ਵਿष੍ਣੁਂ ਸ਼ਰਣਮਾਗਤਾਃ
ਤਦ ਉਹ ਸਭ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸ਼ਰਨ ਆ ਗਏ।
ਮਹਾਕਾਲਵਨਂ ਗਤ੍ਵਾ ਦੇਵਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਮਾਹਿਤਾਃ
ਦੇਵਤਾ ਭਗਤੀ ਤੇ ਇਕਾਗਰਤਾ ਨਾਲ ਮਹਾਂਕਾਲ ਵਣ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ।
ਭਵਤਾਂ ਭਵਿਤਾ ਸਿਦ੍ਧਿਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਥੇ ਤੁਹਾਡੀ ਸਫਲਤਾ ਹੋਵੇਗੀ।
ਇਤਿ ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕृष੍ਣਸ੍ਯਾਮਿਤਤੇਜਸਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਅਤੁਟ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ,
ਤਾਵਤ੍ਤਤ੍ਰੈਵ ਸਂਰੁਦ੍ਧਾ ਦੈਤ੍ਯੈਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਧਰੈਸ੍ਤਦਾ
ਉਸੇ ਵੇਲੇ, ਉਥੇ ਹੀ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਕਥਯਾਮਾਸੁਰਤ੍ਯੁਗ੍ਰਂ ਯਥਾ ਰੁਦ੍ਧਂ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਮ੍
ਉਹ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੱਸਣ ਲੱਗ ਪਏ ਕਿ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ ਕਿਵੇਂ ਰੋਕ ਲਏ ਗਏ ਸਨ।
ਯੂਯਂ ਵ੍ਰਤਧਰਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਕਪਾਲੈਸ਼੍ਚ ਵਿਭੂषਿਤਾਃ 5.2.12.
ਤੁਸੀਂ ਵਰਤ ਰੱਖ ਕੇ, ਖੋਪੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ,
ਭਸ੍ਮਭੂषਿਤਸਰ੍ਵਾਂਗਾਃ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਘਂਟਾਵਿਰਾਜਿਤਾਃ ਗਚ੍ਛਧ੍ਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਪਾਦਬਦ੍ਧੈਸ਼੍ਚ ਨੂਪੁਰੈਃ
ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਭਸਮ ਲਾਈ ਹੋਈ, ਛੋਟੀਆਂ ਘੰਟੀਆਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਲੈ ਰਹੇ, ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪੈਜਾਬੀਆਂ ਪਾ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਚੱਲ ਪਏ।
ਅਥ ਤੇ ਲੋਕਪਾਲਾਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਭਾषਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਖੀ ਵਾਲੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ,
ਤਤ੍ਰ ਦृष੍ਟਂ ਮਹਲ੍ਲਿਂਗਂ ਤੇਜਸਾਂ ਰਾਸ਼ਿਮਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਉਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੱਡਾ ਲਿੰਗ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਜੋਤ ਦਾ ਅਜੀਬ ਢੇਰ ਸੀ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਤਸ੍ਯ ਲਿਂਗਸ੍ਯ ਵਹ੍ਨਿਜ੍ਵਾਲਾ ਵਿਨਿਃਸृਤਾ
ਫਿਰ ਉਸ ਲਿੰਗ ਵਿਚੋਂ ਅੱਗ ਦੀ ਜਵਾਲਾ ਨਿਕਲ ਪਈ।
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਲਿਂਗਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਨਾਮ ਚਕ੍ਰੁਃ ਸਮਾਹਿਤਾਃ
ਉਹ ਲਿੰਗ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਾਂ ਰੱਖਿਆ।
ਲੋਕਪਾਲੇਸ਼੍ਵਰੋਨਾਮ ਖ੍ਯਾਤਿਂ ਯਾਸ੍ਯਤਿ ਭੂਤਲੇ ਸ੍ਵਸ੍ਵਸ੍ਥਾਨਂ ਗਤਾ ਦਿਵ੍ਯਂ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਂ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਲੋਕਪਾਲੇਸ਼ਵਰ ਨਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ; ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸੁੰਦਰ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਵਾਪਸ ਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਯੇ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਨਰਾ ਦੇਵਿ ਲੋਕਪਾਲੇਸ਼੍ਵਰਂ ਸ਼ਿਵਮ੍
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਲੋਕਪਾਲੇਸ਼ਵਰ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ,
ਨ ਦਾਰਿਦ੍ਰ੍ਯਂ ਨ ਚ ਵ੍ਯਾਧਿਰ੍ਨਾਕਾਲਮਰਣਂ ਤਥਾ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਤੰਗੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਰੋਗ, ਨਾ ਅਕਾਲ ਮੌਤ।