ਦੇਵ ਦਾਰੁਵਨੇ ਪੂਰ੍ਵਂ ਵਿਪ੍ਰਾ ਯੋਗਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਪਹਿਲਾਂ, ਦਾਰੂਵਨ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋਗ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਸ਼ਾਕਾਹਾਰਾ ਨਿਰਾਹਾਰਾਃ ਪਰ੍ਣਾਹਾਰਾਸ੍ਤਥਾਪਰੇ
ਕੁਝ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਖਾਂਦੇ ਸਨ, ਕੁਝ ਕੁਝ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦੇ, ਤੇ ਹੋਰ ਪੱਤਿਆਂ ਤੇ ਜੀਊਂਦੇ ਸਨ।
ਕੇਚਿਦ੍ਵੀਰਾਸਨਰਤਾ ਧੂਮ੍ਰਪਾਨਰਤਾਃ ਪਰੇ
ਕੁਝ ਵਿਰਾਸਨ ਵਿਚ ਬੈਠਣ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਹੋਰ ਧੂੰਆਂ ਪੀਣ ਵਿਚ ਮਸਤ ਸਨ।
ਕृਚ੍ਛ੍ਰਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣਾਦੀਨਿ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤ੍ਯਨ੍ਯੇ ਸਮਾਹਿਤਾਃ
ਹੋਰ ਲੋਕ ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ ਕਠਿਨ ਵਰਤ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕ੍ਰਿਚ੍ਰ ਤੇ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਦੁਃਖਾਰ੍ਤ੍ਤਾਸ਼੍ਚਿਂਤਯਾਮਾਸੁਃ ਕਥਂ ਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜੋ ਦੁੱਖੀ ਸਨ, ਉਹ ਸੋਚਦੇ ਰਹਿੰਦੇ, 'ਕਿਵੇਂ ਸਿੱਧੀ ਮਿਲੇਗੀ?'
ਵ੍ਯਰ੍ਥਾ ਸ਼੍ਰੁਤਿਸ੍ਤਥਾ ਜਾਤਾ ਯਾ ਗੀਤਾ ਮੁਨਿਭਿਃ ਪੁਰਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਸ਼ਾਸਤਰ ਪਹਿਲਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਗਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਂਜਨਂ ਗੁਟਿਕਾ ਚੈਵ ਪਾਦੁਕਾਗਮਨਂ ਤਥਾ
ਕਾਜਲ, ਗੋਲੀਆਂ, ਤੇ ਚਪਲ ਪਾ ਕੇ ਤੁਰਨਾ ਵੀ,
ਏਵਂ ਤੇऽਚਿਂਤਯਸਿਦ੍ਧਾਃ ਪਰਮਾਮਰ੍षਪੂਰਿਤਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਮਨ ਵਿਚ ਪੱਕੇ ਹੋ ਕੇ, ਘਣੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਕਾਲੇ ਤੁ ਵਾਗੁਵਾਚਾਸ਼ਰੀਰਿਣੀ 5.2.11.
ਉਸੇ ਵੇਲੇ, ਇੱਕ ਬਿਨਾ ਸਰੀਰ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਉੱਚੀ।
ਮਾऽਵਮਨ੍ਯਧ੍ਵਮਾਰ੍ਯਾ ਹਿ ਸ਼੍ਰੁਤਿਰ੍ਵ੍ਯਰ੍ਥਾ ਮਹੀਤਲੇ
ਹੇ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗੋ, ਇਹ ਨਾ ਸਮਝੋ ਕਿ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰ ਵਿਅਰਥ ਹੈ।
ਭਵਿਤਾ ਭਵਤਾਂ ਸਿਦ੍ਧਿਰਤ੍ਰ ਨੈਵ ਤਪੋਧਨਾਃ
ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਥੇ ਹੀ ਸਿੱਧੀ ਮਿਲੇਗੀ, ਹੇ ਤਪਸਵੀਓ।
ਕਾਮਾਚ੍ਚ ਤਪਸੋ ਹਾਨਿਰਹਂਕਾਰਾਚ੍ਚ ਵਿਸ੍ਮਯਃ
ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਤਪ ਦੀ ਘਾਟ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਹੈਰਾਨੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਪਰ੍ਦ੍ਧਯਾ ਰਹਿਤੋ ਯਸ੍ਤੁ ਕਾਮਕ੍ਰੋਧਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵਿਰੋਧ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਲਾਲਚ ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ, ਉਹੀ ਸੱਚੇ ਰਾਹ ਤੇ ਹੈ।
ਵਾਸਨਾਵਾਸਿਤੋ ਯਸ੍ਤੁ ਏਕਚਿਤ੍ਤਃ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਸਾਫ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਇਕਾਗ੍ਰ ਚਿੱਤ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਮਾਤृਵਤ੍ਪਰਦਾਰਾਣਿ ਪਰਦ੍ਰਵ੍ਯਾਣਿ ਲੋष੍ਟਵਤ੍
ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਵਹੁਟੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਸਮਝਦਾ ਹੈ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਨੂੰ ਮਿੱਟੀ ਵਾਂਗ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।
ਈਦृਸ਼ੇ ਪੁਰੁषੇ ਵਿਪ੍ਰਾਸ੍ਤਪਃਸਿਦ੍ਧਿਸ਼੍ਚ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਐਸੇ ਮਨੁੱਖ ਵਿੱਚ ਤਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸਫਲਤਾ ਦੋਵੇਂ ਵੇਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰੇਣ ਨੈਵ ਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਚ ਵੀ ਸਫਲਤਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਮਹਾਕਾਲਵਨਂ ਗਤ੍ਵਾ ਯੂਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮਾਹਿਤਾਃ
ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗ੍ਰ ਕਰਕੇ ਮਹਾਂਕਾਲਾ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਜਾਓ।
ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਲਭ੍ਯਤੇ ਸਿਦ੍ਧਿਰੁਤ੍ਤਮਾ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾਪਿ ਭਾਵੇਨ ਸਂਸਿਦ੍ਧਿਂ ਪਰਮਾਂ ਗਤਾਃ ।। 5.2.11.
ਉਸ ਦੇਵਤੇ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਉੱਚੀ ਸਫਲਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸਭ ਚੋਟੀ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਰਾਜ੍ਞਾ ਵਸੁਮਤਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਖਙ੍ਗਸਿਦ੍ਧਿਃ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਾ
ਪਹਿਲਾਂ ਰਾਜਾ ਵਸੁਮਤ ਲਈ ਵੀ ਤਲਵਾਰ ਦੀ ਕਲਾ ਹਾਸਲ ਕਰਨੀ ਬਹੁਤ ਔਖੀ ਸੀ।
ਪਾਦੁਕਾਗਮਨਂ ਲਬ੍ਧਂ ਹੈਹਯੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਹੈਹਯ ਨੇ ਜੁੱਤੀਆਂ ਨਾਲ ਯਾਤਰਾ ਕਰਨ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਅਦृਸ਼੍ਯਕਰਣਂ ਚੈਵ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਚਾਨੂਰੁਣਾ ਪੁਰਾ ਅਂਜਨਂ ਚ ਤਥਾ ਲਬ੍ਧਂ ਲਿਂਗਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਚ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਅਨੂਰੁਣ ਨੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋਣ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਸੁਰਮਾ ਵੀ ਇਸ ਲਿੰਗ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ।
ਆਕਾਸ਼ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੇ ਸਿਦ੍ਧਾ ਵਿਸ੍ਮਯਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹ ਸਿੱਧ ਹੋਏ ਜੀਵ ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।
ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਪ੍ਰਦਂ ਚੈਵ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਲਿਂਗਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਭ ਸਿੱਧੀਆਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਉੱਚਾ ਲਿੰਗ ਦੇਖਿਆ।
ਤਤਃਪ੍ਰਭृਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤੋ ਦੇਵੈਃ ਸਿਦ੍ਧੇਸ਼੍ਵਰਃ ਪਰਃ ਨ ਤੇषਾਂ ਦੁਰ੍ਲਭਾ ਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਮਹੀਤਲੇ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੋਂ, ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਏ; ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਸਿੱਧੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਹੀਂ ਰਹੀ।
ਸਿਦ੍ਧੇਸ਼੍ਵਰਂ ਗਮਿष੍ਯਂਤਿ ਭਾਵਹੀਨਾਃ ਪ੍ਰਸਂਗਤਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਸੱਚੀ ਭਾਵਨਾ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਕੇ ਸਿਰਫ ਸੰਗਤ ਵਿਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਸਿੱਧੇਸ਼ਵਰ ਕੋਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਮਹਾਪਾਤਕਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਯਸ੍ਤੁ ਸਿਦ੍ਧੇਸ਼੍ਵਰਂ ਸ੍ਮਰੇਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਜੁੜਿਆ ਹੋਵੇ, ਜੇ ਉਹ ਸਿੱਧੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਸ ਦਾ ਭਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿਯਮੇਨ ਤੁ ਯਃ ਪਸ਼੍ਯੇਦ੍ਦੇਵਂ ਸਿਦ੍ਧੇਸ਼੍ਵਰਂ ਪਰਮ੍
ਪਰ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਪਰਮ ਸਿੱਧੇਸ਼ਵਰ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਸਫਲਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਅष੍ਟਮ੍ਯਾਂ ਚ ਚਤੁਰ੍ਦ੍ਦਸ਼੍ਯਾਂ ਕृष੍ਣਪਕ੍ਸ਼ੇ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ 5.2.11.
ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੱਖ ਦੀ ਅੱਠਵੀਂ ਤੇ ਚੌਦਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਇਹ ਫਲ ਵਧੇਰੇ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਅਪੁਤ੍ਰੋ ਲਭਤੇ ਪੁਤ੍ਰਂ ਨਿਰ੍ਧਨਸ੍ਤੁ ਧਨਂ ਲਭੇਤ੍
ਜਿਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਜੋ ਗਰੀਬ ਹੈ, ਉਹਨੂੰ ਧਨ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।