ਤਾਸਾਂ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਅਵਮਾ ਨਾਤ੍ਤਦਾ ਤ੍ਵਯਾ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੂੰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਕੋਈ ਬੇਇੱਜ਼ਤੀ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ।
ਅਥ ਤਾਃ ਸ਼ੋਕਸਂਤਪ੍ਤਾ ਗਤਾ ਯਤ੍ਰ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ
ਫਿਰ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਤਪੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਜਿੱਥੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਚ੍ਛੁਤ੍ਵਾ ਦਾਰੁਣਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਦਕ੍ਸ਼ੋ ਨੋਵਾਚ ਕਿਂਚਨ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਕ੍ਸ਼ ਨੇ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ।
ਮਯਾ ਦृष੍ਟਾ ਯਦਾ ਦੇਵਿ ਭੂਮੌ ਪਂਚਤ੍ਵਮਾਗਤਾ
ਦੇਵੀ, ਜਦ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ,
ਤੇ ਗਤ੍ਵਾਥ ਗਣਾ ਰੌਦ੍ਰਾਃ ਸ਼ਤਸ਼ੋऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ ਮੁਮੁਚੁਃ ਸ਼ਰਵਰ੍षਾਣਿ ਕੁਰ੍ਵਂਤੋ ਭੈਰਵਾਨ੍ਰਵਾਨ੍
ਫਿਰ, ਭੈੜੇ ਗਣੇ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਆਵਾਜਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਅੱਗੇ ਵਧੇ।
ਤਤੋ ਦੇਵਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਸਵਃ ਸਹ ਭਾਸ੍ਕਰੈਃ 5.2.9.੧
ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਵਸੁ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ।
ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਚ ਵਿਨਿष੍ਕ੍ਰਾਂਤਾ ਮੁਮੁਚੁਃ ਸਾਯਕਾਨ੍ਸਿਤਾਨ੍ ਮੁਮੁਚੁਃ ਸ਼ਰਵਰ੍षਾਣਿ ਵਾਰਿਧਾਰਾ ਯਥਾ ਘਨਾਃ
ਉਹ ਜੰਗ ਲਈ ਨਿਕਲੇ, ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਛੱਡਦੇ ਹੋਏ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਪਾ ਰਹੇ ਸੀ।
ਤੇषਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਗਣੋ ਨਾਮ ਵੀਰਭਦ੍ਰੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਹਨਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਗਣਾ ਸੀ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਵੀਰਭਦਰ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ाली ਸੀ।
ਸ ਤੁ ਤੇਨ ਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਵਿਸਂਜ੍ਞੋ ਨਿषਸਾਦ ਹ
ਉਸ ਵਾਰ ਨਾਲ ਝਟਕਾ ਲੱਗਣ ਤੇ, ਉਹ ਹੋਸ਼ ਗਵਾ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਸ ਹਤਃ ਸਹਸਾ ਤੇਨ ਗਜੇਂਦ੍ਰੋ ਭੇਰਵਾਨ੍ਰਵਾਨ੍
ਉਸ ਦੇ ਹਮਲੇ ਨਾਲ, ਹਾਥੀਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਅਚਾਨਕ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਆਵਾਜਾਂ ਕਰਣ ਲੱਗਾ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਦੇਵਾ ਕृਤਾਸ੍ਤੇਨ ਪਰਾਙ੍ਮੁਖਾਃ
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਦੀ ਹਾਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਏ।
ਤਤਃ ਕੋਪਸਮਾਵਿष੍ਟੋ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਿਵਾਲਯਾਨ੍
ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਸਮਾਨੀ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਤਦਾਪਤਤ੍ਤੁ ਵੇਗੇਨ ਚਕ੍ਰਂ ਵਿष੍ਣੋਃ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਤਦਾ ਗ੍ਰਸ੍ਤੇ ਹ੍ਯਮੋਘੇ ਦੈਤ੍ਯਸੂਦਨੇ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਅਟੱਲ ਚੱਕਰ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਫੜ ਲਿਆ ਗਿਆ,
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪਾਦਯੋਰ੍ਭੂਮੌ ਨਿਜਘਾਨਾਤਿਦੂਰਤਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਫੜ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ।
ਰੁਧਿਰੋਦ੍ਗਾਰਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਵਕ੍ਤ੍ਰਾਤ੍ਤਚ੍ਚ ਵਿਨਿਰ੍ਗਤਮ੍ ਨ ਤੁ ਪਂਚਤ੍ਵਮਾਪਨ੍ਨੋ ਗਦਯਾ ਤਾਡਿਤੋऽਪਿ ਸਃ ।। 5.2.9.
ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਖੂਨ ਅਤੇ ਕਫ਼ ਨਿਕਲਿਆ, ਪਰ ਗਦਾ ਨਾਲ ਵੱਜਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਉਹ ਮਰਿਆ ਨਹੀਂ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਮਥਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿष੍ਣੁਵੀਰ੍ਯਬਲਾਰ੍ਦ੍ਦਿਤਾਃ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਮਥਾ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਹਾਰ ਗਏ।
ਮਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ੂਲਹਸ੍ਤਂ ਤੁ ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚਾਂਤਰਧੀਯਤ
ਜਦ ਮੈਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਮਤ੍ਤਸ੍ਤ੍ਰਾਸਪਰੀਤਾਤ੍ਮਾ ਤਤਸ਼੍ਚਾਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਗਤਃ
ਮੇਰੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਲੁਕ ਗਿਆ।
ਮਯਾ ਨਿਰੂਪਿਤੋ ਦੇਵਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਦ੍ਵਾਰੇ ਗਣਸ੍ਤਦਾ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਸਮੇਂ ਗਣਾਂ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਖੜਾ ਕੀਤਾ।
ਦ੍ਵਾਰਾਵਰੋਧਃ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯੋ ਯਤ੍ਨਤਃ ਸ਼ਾਸਨਾਨ੍ਮਮ
ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੀ ਰੋਕ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਉਦ੍ਵਸਸ਼੍ਚ ਤਤੋ ਜਾਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗੋ ਦੇਵਾ ਵਿਨਿਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਫਿਰ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਹਾਰ ਗਏ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਦ੍ਵਾਰੇ ਨਿਰੁਦ੍ਧੇ ਤੁ ਸ਼ਕ੍ਰਾਦ੍ਯਾ ਭਯਵਿਹ੍ਵਲਾਃ
ਜਦ ਸਵਰਗ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਹੋ ਗਿਆ, ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਡਰ ਨਾਲ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਤਸ੍ਯਾਗ੍ਰੇ ਕਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਦ੍ਵਾਰਾਵਰੋਧਨਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਸਵਰਗ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੀ ਰੋਕ ਬਾਰੇ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਵੇਸ਼ੋ ਦੁਰ੍ਲਭੋ ਜਾਤਃ ਕृਤੇ ਦ੍ਵਾਰਾਵਰੋਧਨੇ ।। ਕੇਨੋਪਾਯੇਨ ਯਾਸ੍ਯਾਮਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਂ ਤਥਾਵਿਧਮ੍
ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਰੋਕਣ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਜਾਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋ ਗਿਆ; ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਐਸਾ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਪਹੁੰਚਾਂਗੇ?
ਨਾਸ੍ਮਾਕਂ ਜਾਯਤੇ ਪ੍ਰੀਤਿਰ੍ਵਿਨਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਪਿਤਾਮਹ 5.2.9.
ਹੇ ਪਿਤਾਮਹ, ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਸਾਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਬਣਦੀ।
ਇਤਿ ਤੇषਾਂ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਤੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਤਦਾ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਬੋਲਿਆ।
ਸ੍ਤੁਤ੍ਯੋ ਵਂਦ੍ਯੋ ਨਮਸ੍ਕਾਰ੍ਯਃ ਸृष੍ਟਿ ਸਂਹਾਰਕਾਰਕਃ ੩੨ ਗੋਪ੍ਤਾ ਸ੍ਰष੍ਟਾ ਸਮਰ੍ਥਸ਼੍ਚ ਸ ਚਾਸ੍ਮਾਕਂ ਪਰਾ ਗਤਿਃ
ਉਹ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ, ਵੰਦਨ ਜੋਗ, ਨਮਸਕਾਰ ਜੋਗ ਹੈ; ਉਹ ਰਚਨਾ ਅਤੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਸਮਰਥ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਸਾਡਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਆਸਰਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਗਮ੍ਯਤਾਂ ਸ਼ਰਣਂ ਸ਼ਿਵਃ
ਇਸ ਲਈ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਃ ਸਹਿਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰ ਤੂਰ੍ਣਂ ਗਚ੍ਛ ਮਮਾਜ੍ਞਯਾ
ਇੰਦ੍ਰੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਤੁਰੰਤ ਜਾਓ।