ਕृਤਪੁਣ੍ਯਾ ਨਰਾ ਦੇਵਿ ਤੇ ਯਾਂਤਿ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਪੁੰਨ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਪਰਮ ਪਦ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਪਾਪਂ ਵਿਲਯਂ ਯਾਤਿ ਲਿਂਗਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਚ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਪਯਤਿ ਦੇਵੋऽਯਂ ਚਤੁਰ੍ਦ੍ਦਸ਼੍ਯਾਂ ਸਮਰ੍ਚਿਤਃ
ਇਸ ਲਿੰਗ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਚੌਦ੍ਹਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਇਸ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਉਹ ਪਾਪ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਸਂਗਾਦਪਿ ਯੇ ਪੂਜਾਂ ਕਰਿष੍ਯਂਤਿ ਵਰਾਨਨੇ ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਧਰ੍ਮਮਤੁਲਂ ਦੀਰ੍ਘਮਾਯੁਰਰੋਗਤਾਮ੍
ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਾਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸਿਰਫ਼ ਮੌਕੇ ਤੇ ਕਰੇ, ਉਹ ਵੀ ਬੇਮਿਸਾਲ ਧਨ-ਦੌਲਤ, ਨੇਕੀ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਅਤੇ ਰੋਗਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਪਾਵੇਗਾ।
ਨਿਃਸਪਤ੍ਨਤ੍ਵਮਤੁਲਂ ਯਚ੍ਚਾਨ੍ਯਤ੍ਤਦਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਣ ਦੀ ਬੇਮਿਸਾਲ ਦਾਤ ਮਿਲੇਗੀ ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਮਿਲ ਜਾਵੇਗਾ।
ਵਿਪਾਪ੍ਮਾਨੋ ਭਵਿष੍ਯਂਤਿ ਗਣੇਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਮਮ ਪ੍ਰਿਯੇ ਤੇ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਤਨੁਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਦੀਯਂ ਭਵਨਂ ਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਪਿਆਰੀ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਭਗਤ ਗਣੇਸ਼ਾ ਹਨ, ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਣਗੇ; ਸਰੀਰ ਛੱਡਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਘਰ ਵੇਖਣਗੇ।
ਏष ਤੇ ਕਥਿਤੋ ਦੇਵਿ ਪ੍ਰਭਾਵਃ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਃ
ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਂ ਦੇਵਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮੋਕ੍ਸ਼ਫਲਪ੍ਰਦਮ੍
ਦੇਵੀ, ਇਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸੁਗਮ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਯਦਾ ਦੇਵਿ ਸਮਾਯਾਤਾਃ ਕੈਲਾਸੇ ਪਰ੍ਵਤੋਤ੍ਤਮੇ
ਦੇਵੀ, ਜਦ ਤੂੰ ਕੈਲਾਸਾ ਪਰਬਤ ਉੱਤੇ ਆਈ ਸੀ,
ਨਿਮਂਤ੍ਰਿਤਾ ਵਯਂ ਯਜ੍ਞੇ ਸਕਾਂਤਾਃ ਸਪਰਿਗ੍ਰਹਾਃ
ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਅਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਸੱਦੇ ਗਏ ਸੀ।
ਕਚ੍ਚਿਤ੍ਸ੍ਮृਤਾ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਕਿਂ ਵਾ ਤਾਤਸ੍ਯ ਵਿਸ੍ਮृਤਿਃ
ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਯਾਦ ਹੈ ਜਾਂ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਭੁੱਲ ਗਿਆ?
ਤਾਸਾਂ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਅਵਮਾ ਨਾਤ੍ਤਦਾ ਤ੍ਵਯਾ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੂੰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਕੋਈ ਬੇਇੱਜ਼ਤੀ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ।
ਅਥ ਤਾਃ ਸ਼ੋਕਸਂਤਪ੍ਤਾ ਗਤਾ ਯਤ੍ਰ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ
ਫਿਰ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਤਪੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਜਿੱਥੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਚ੍ਛੁਤ੍ਵਾ ਦਾਰੁਣਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਦਕ੍ਸ਼ੋ ਨੋਵਾਚ ਕਿਂਚਨ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਕ੍ਸ਼ ਨੇ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ।
ਮਯਾ ਦृष੍ਟਾ ਯਦਾ ਦੇਵਿ ਭੂਮੌ ਪਂਚਤ੍ਵਮਾਗਤਾ
ਦੇਵੀ, ਜਦ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ,
ਤੇ ਗਤ੍ਵਾਥ ਗਣਾ ਰੌਦ੍ਰਾਃ ਸ਼ਤਸ਼ੋऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ ਮੁਮੁਚੁਃ ਸ਼ਰਵਰ੍षਾਣਿ ਕੁਰ੍ਵਂਤੋ ਭੈਰਵਾਨ੍ਰਵਾਨ੍
ਫਿਰ, ਭੈੜੇ ਗਣੇ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਆਵਾਜਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਅੱਗੇ ਵਧੇ।
ਤਤੋ ਦੇਵਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਸਵਃ ਸਹ ਭਾਸ੍ਕਰੈਃ 5.2.9.੧
ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਵਸੁ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ।
ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਚ ਵਿਨਿष੍ਕ੍ਰਾਂਤਾ ਮੁਮੁਚੁਃ ਸਾਯਕਾਨ੍ਸਿਤਾਨ੍ ਮੁਮੁਚੁਃ ਸ਼ਰਵਰ੍षਾਣਿ ਵਾਰਿਧਾਰਾ ਯਥਾ ਘਨਾਃ
ਉਹ ਜੰਗ ਲਈ ਨਿਕਲੇ, ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਛੱਡਦੇ ਹੋਏ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਪਾ ਰਹੇ ਸੀ।
ਤੇषਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਗਣੋ ਨਾਮ ਵੀਰਭਦ੍ਰੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਹਨਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਗਣਾ ਸੀ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਵੀਰਭਦਰ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ाली ਸੀ।
ਸ ਤੁ ਤੇਨ ਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਵਿਸਂਜ੍ਞੋ ਨਿषਸਾਦ ਹ
ਉਸ ਵਾਰ ਨਾਲ ਝਟਕਾ ਲੱਗਣ ਤੇ, ਉਹ ਹੋਸ਼ ਗਵਾ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਸ ਹਤਃ ਸਹਸਾ ਤੇਨ ਗਜੇਂਦ੍ਰੋ ਭੇਰਵਾਨ੍ਰਵਾਨ੍
ਉਸ ਦੇ ਹਮਲੇ ਨਾਲ, ਹਾਥੀਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਅਚਾਨਕ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਆਵਾਜਾਂ ਕਰਣ ਲੱਗਾ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਦੇਵਾ ਕृਤਾਸ੍ਤੇਨ ਪਰਾਙ੍ਮੁਖਾਃ
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਦੀ ਹਾਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਏ।
ਤਤਃ ਕੋਪਸਮਾਵਿष੍ਟੋ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਿਵਾਲਯਾਨ੍
ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਸਮਾਨੀ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਤਦਾਪਤਤ੍ਤੁ ਵੇਗੇਨ ਚਕ੍ਰਂ ਵਿष੍ਣੋਃ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਤਦਾ ਗ੍ਰਸ੍ਤੇ ਹ੍ਯਮੋਘੇ ਦੈਤ੍ਯਸੂਦਨੇ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਅਟੱਲ ਚੱਕਰ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਫੜ ਲਿਆ ਗਿਆ,
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪਾਦਯੋਰ੍ਭੂਮੌ ਨਿਜਘਾਨਾਤਿਦੂਰਤਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਫੜ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ।
ਰੁਧਿਰੋਦ੍ਗਾਰਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਵਕ੍ਤ੍ਰਾਤ੍ਤਚ੍ਚ ਵਿਨਿਰ੍ਗਤਮ੍ ਨ ਤੁ ਪਂਚਤ੍ਵਮਾਪਨ੍ਨੋ ਗਦਯਾ ਤਾਡਿਤੋऽਪਿ ਸਃ ।। 5.2.9.
ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਖੂਨ ਅਤੇ ਕਫ਼ ਨਿਕਲਿਆ, ਪਰ ਗਦਾ ਨਾਲ ਵੱਜਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਉਹ ਮਰਿਆ ਨਹੀਂ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਮਥਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿष੍ਣੁਵੀਰ੍ਯਬਲਾਰ੍ਦ੍ਦਿਤਾਃ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਮਥਾ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਹਾਰ ਗਏ।
ਮਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ੂਲਹਸ੍ਤਂ ਤੁ ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚਾਂਤਰਧੀਯਤ
ਜਦ ਮੈਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਮਤ੍ਤਸ੍ਤ੍ਰਾਸਪਰੀਤਾਤ੍ਮਾ ਤਤਸ਼੍ਚਾਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਗਤਃ
ਮੇਰੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਲੁਕ ਗਿਆ।
ਮਯਾ ਨਿਰੂਪਿਤੋ ਦੇਵਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਦ੍ਵਾਰੇ ਗਣਸ੍ਤਦਾ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਸਮੇਂ ਗਣਾਂ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਖੜਾ ਕੀਤਾ।