ਦੇਵੈਃ ਸਰ੍ਵੈਸ੍ਤਤੋ ਵਹ੍ਨਿਃ ਪ੍ਰੇਰਿਤੋ ਮਮ ਸਂਨਿਧੌ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਭੇਜਿਆ।
ਤਤੋ ਵਹ੍ਨਿਮੁਖੇ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਵੀਰ੍ਯਂ ਸ੍ਵਂ ਕ੍ਰੀਡਤਾ ਮਯਾ
ਫਿਰ, ਜਦ ਮੈਂ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੇਰਾ ਬੀਜ ਅੱਗ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਵੀਰ੍ਯਮਗ੍ਨਿਃ ਸੁਦੁਰ੍ਦ੍ਧਰਮ੍
ਅੱਗ ਨੇ ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਭਾਰੀ ਬੀਜ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਜਾਤਂ ਰਮ੍ਯਂ ਤਤੋ ਦਿਵ੍ਯਂ ਵੀਰ੍ਯਸ਼ੇषੇਣ ਕਾਂਚਨਮ੍
ਉਸ ਦਿਵਯ ਬੀਜ ਦੇ ਬਚੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਸੋਹਣਾ ਸੋਨਾ ਜੰਮਿਆ।
ਅਗ੍ਨੇਰਪਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਥਮਂ ਦृष੍ਟ੍ਵੋਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਤੁ ਪਾਰ੍ਵਤਿ
ਅੱਗ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਉਲਾਦ ਜੰਮਦੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਪਾਰਵਤੀ,
ਯਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸਾਧ੍ਯਾਃ ਪਿਸ਼ਾਚਾਸ਼੍ਚ ਮਨੁष੍ਯਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਖਗਾਃ
ਯਕਸ਼, ਸਾਧ, ਪਿਸਾਚ, ਮਨੁੱਖ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਤੇ ਪੰਛੀ—
ਸੁਵਰ੍ਣਾਰ੍ਥੇ ਮਹਾਨ੍ਨਾਦੋ ਮਮੇਦਮਿਤਿ ਜਲ੍ਪਤਾਮ੍
ਸੋਨੇ ਲਈ ਵੱਡਾ ਹੰਗਾਮਾ ਹੋਇਆ, ਹਰ ਕੋਈ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, 'ਇਹ ਮੇਰਾ ਹੈ!'
ਅਥਾਵਰਣਮੁਖ੍ਯਾਨਿ ਨਾਨਾਪ੍ਰਹਰਣਾਨਿ ਚ 5.2.6.
ਫਿਰ ਮੁੱਖ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੰਗੀ ਸਾਜ਼ ਆ ਗਏ।
ਅਸੁਰਾ ਅਸੁਰੈਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਮਨੁष੍ਯਾ ਮਾਨੁषੈਃ ਸਹ
ਅਸੁਰ ਅਸੁਰਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਲੜ ਪਏ,
ਭੂਤੈਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਚ ਭੂਤਾਨਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ ਸਹ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ
ਭੂਤ ਭੂਤਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਭਿੜ ਪਏ।
ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਪਿਤਰਂ ਦ੍ਵੇष੍ਟਿ ਪਿਤਾ ਪੁਤ੍ਰਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਪੁੱਤਰ ਪਿਉ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਪਿਉ ਵੀ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਐਸਾ ਹੀ ਕਰਦਾ।
ਮਾਤਰਂ ਸ੍ਵਸੁਤੋ ਹਂਤਿ ਮਾਤਾ ਪੁਤ੍ਰਂ ਹਿਨਸ੍ਤਿ ਚ
ਪੁੱਤਰ ਮਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ, ਤੇ ਮਾਂ ਵੀ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ।
ਸੁਰਾਣਾਮਸੁਰਾਣਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵਂ ਘੋਰਤਰਂ ਮਹਤ੍ ਤੋਮਰਾਸ਼੍ਚ ਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਗ੍ਰਾਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰ ਸਭ ਡਰਾਉਣੇ ਹੋ ਗਏ; ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਨੋਕ ਵਾਲੇ ਭਾਲੇ ਤੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰ ਆ ਗਏ।
ਸੁਵਰ੍ਣਾਰ੍ਥੇ ਮਹਾਦੇਵਿ ਵਮਂਤੋ ਰੁਧਿਰਂ ਬਹੁ
ਸੋਨੇ ਲਈ, ਹੇ ਮਹਾਂਦੇਵੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਖੂਨ ਵਗਾਇਆ।
ਅਸਿਸ਼ਕ੍ਤਿਗਦਾऋष੍ਟ੍ਯੋ ਨਿਪੇਤੁਰ੍ਧਰਣੀਤਲੇ
ਤਲਵਾਰਾਂ, ਭਾਲੇ, ਗਦਾ ਤੇ ਤੀਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਰੁਧਿਰੇਣਾਵਲਿਪ੍ਤਾਂਗਾ ਨਿਹਤਾਸ਼੍ਚ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਿਪੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਗਏ।
ਹਾਹਾਕਾਰਃ ਸਮਭਵਦ੍ਭਯਕृਚ੍ਚ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਚੀਖਾਂ ਮਚ ਗਈਆਂ।
ਪਰਿਘੈਰਾਯਸੈਃ ਪਾਸ਼ੈਰ੍ਵਜ੍ਰਕਲ੍ਪੈਸ਼੍ਚ ਮੁष੍ਟਿਭਿਃ 5.2.6.
ਲੋਹੇ ਦੇ ਗੱਡੇ, ਫਾਹੀਆਂ ਅਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੀਆਂ ਮੋਠੀਆਂ ਨਾਲ,
ਛਿਂਧਿਭਿਂਧਿ ਪ੍ਰਧਾਵ ਤ੍ਵਂ ਪਾਤਯਾਧਿਸਰੇਤਿ ਚ
ਉਹ ਚੀਕਦੇ ਸਨ: 'ਕੱਟੋ! ਤੋੜੋ! ਦੌੜੋ! ਸੁੱਟੋ! ਹਮਲਾ ਕਰੋ!'
ਏਵਂ ਤੁ ਤੁਮੁਲੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਵਰ੍ਤ੍ਤਮਾਨੇ ਮਹਾਭਯੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਭਾਰੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਲੜਾਈ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ,
ਕ੍ਸ਼ੁਭ੍ਯਂਤਿ ਸ੍ਮ ਸਮੁਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਚੇਲੁਸ਼੍ਚ ਧਰਣੀਧਰਾਃ
ਸਮੁੰਦਰ ਹਿਲ ਗਏ, ਪਹਾੜ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ऋषਯੋ ਵਾਲਖਿਲ੍ਯਾਦ੍ਯਾ ਦੇਵਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਵਾਲਖਿਲਯ ਆਦਿ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤੇ,
ਸੋਚ੍ਛ੍ਵਾਸਾ ਕਥਯਾਮਾਸੁਰ੍ਜਰ੍ਜਰੀਕृਤਮਸ੍ਤਕਾਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਸਾਹ ਚੜ੍ਹੇ ਹੋਏ ਤੇ ਕੁੱਟੇ ਹੋਏ ਸਿਰਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤੇषਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਲੋਕਪਿਤਾਮਹਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਨੇ,
ਮਯਾ ਪृष੍ਟਾਸ੍ਤੁ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਕੇਨੈਤੇ ਜਰ੍ਜਰੀਕृਤਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਹਾਲਤ ਕਿਸ ਨੇ ਕੀਤੀ?'
ਕਸ਼੍ਚਾਸੌ ਦਾਨਵੋ ਦੁष੍ਟੋ ਯੇਨ ਵੈ ਪੀਡਿਤਾ ਭृਸ਼ਮ੍
'ਉਹ ਕਿਹੜਾ ਮਾੜਾ ਦਾਨਵ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੰਨਾ ਤੰਗ ਕੀਤਾ?'
ਤੇ ਮਾਮੂਚੁਸ੍ਤਦਾ ਦੇਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦ੍ਯਾ ਭਯਕਾਰਣਮ੍
ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿਕ ਸਮੇਤ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਡਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਲੋਭਾਤ੍ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਨष੍ਟਾਃ ਸ੍ਮ ਸੁਵਰ੍ਣਸ੍ਯ ਚ ਕਾਰਣਾਤ੍ 5.2.6.
'ਅਸੀਂ ਸਭ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਾਰਨ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ।'
ਇਤਿ ਤੇषਾਂ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਯਾ ਜ੍ਞਾਤਂ ਵਰਾਨਨੇ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੁੰਦਰੇ, ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਸਮਝ ਆ ਗਿਆ।
ਲੋਕਤ੍ਰਯਵਿਨਾਸ਼ਸ਼੍ਚ ਸਹਸਾ ਯੇਨ ਵੈ ਕृਤਃ
ਉਹੀ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਅਚਾਨਕ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।