ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਾਭਿषੇਕੈਸ੍ਤੁ ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਨਰੈਃ
ਜਿਹੜਾ ਪੁੰਨਿਆ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਤਾਵਤ੍ਪਤਂਤਿ ਸਂਸਾਰੇ ਸੁਖਦੁਃਖਸਮਾਕੁਲੇ
ਉਹ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਡਿੱਗਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਯਦਾ ਪਾਪਕ੍ਸ਼ਯਃ ਪੁਂਸਾਂ ਤਦਾ ਤ੍ਵਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਭਵੇਤ੍
ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਪਾਪ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਦੋਂ ਹੀ ਤੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਾ ਵਾ ਸੁਰਾਪੋ ਵਾ ਸ੍ਤੇਯੀ ਚ ਗੁਰੁਤਲ੍ਪਗਃ ਸੋऽਪਿ ਯਾਤਿ ਪਰਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਪੁਨਰਾਵृਤ੍ਤਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆਰਾ ਹੋਵੇ, ਸ਼ਰਾਬੀ ਹੋਵੇ, ਚੋਰ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ—ਉਹ ਵੀ ਵਾਪਸੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਫਲਂ ਚਾਸ਼੍ਵਮੇਧੇਨ ਰਾਜਸੂਯੇਨ ਯਤ੍ਫਲਮ੍
ਜੋ ਫਲ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਤੋਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਜੋ ਰਾਜਸੂਯ ਯੱਗ ਤੋਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—
ਤੇ ਨਰਾਃ ਪਸ਼ਵੋ ਲੋਕੇ ਤੇषਾਂ ਜਨ੍ਮ ਨਿਰਰ੍ਥਕਮ੍
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਰਗੇ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਵਿਅਰਥ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕੇਸ਼ਵੋ ਦੇਵੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚੈਵ ਵਰਾਨਨੇ 5.2.5.
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਕੇਸ਼ਵ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ—
ਏष ਤੇ ਕਥਿਤੋ ਦੇਵਿ ਪ੍ਰਭਾਵਃ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਃ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਧਨਵਾਨਿਹ ਜਾਯਤੇ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਹੀ ਇੱਥੇ ਧਨ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਰਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਤ੍ਵਯਾ ਦੇਵਿ ਕ੍ਰੀਡਤੋ ਮਮ ਮਂਦਿਰੇ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਖੇਡ ਰਹੀ ਸੀ,
ਦੇਵੈਃ ਸਰ੍ਵੈਸ੍ਤਤੋ ਵਹ੍ਨਿਃ ਪ੍ਰੇਰਿਤੋ ਮਮ ਸਂਨਿਧੌ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਭੇਜਿਆ।
ਤਤੋ ਵਹ੍ਨਿਮੁਖੇ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਵੀਰ੍ਯਂ ਸ੍ਵਂ ਕ੍ਰੀਡਤਾ ਮਯਾ
ਫਿਰ, ਜਦ ਮੈਂ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੇਰਾ ਬੀਜ ਅੱਗ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਵੀਰ੍ਯਮਗ੍ਨਿਃ ਸੁਦੁਰ੍ਦ੍ਧਰਮ੍
ਅੱਗ ਨੇ ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਭਾਰੀ ਬੀਜ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਜਾਤਂ ਰਮ੍ਯਂ ਤਤੋ ਦਿਵ੍ਯਂ ਵੀਰ੍ਯਸ਼ੇषੇਣ ਕਾਂਚਨਮ੍
ਉਸ ਦਿਵਯ ਬੀਜ ਦੇ ਬਚੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਸੋਹਣਾ ਸੋਨਾ ਜੰਮਿਆ।
ਅਗ੍ਨੇਰਪਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਥਮਂ ਦृष੍ਟ੍ਵੋਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਤੁ ਪਾਰ੍ਵਤਿ
ਅੱਗ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਉਲਾਦ ਜੰਮਦੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਪਾਰਵਤੀ,
ਯਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸਾਧ੍ਯਾਃ ਪਿਸ਼ਾਚਾਸ਼੍ਚ ਮਨੁष੍ਯਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਖਗਾਃ
ਯਕਸ਼, ਸਾਧ, ਪਿਸਾਚ, ਮਨੁੱਖ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਤੇ ਪੰਛੀ—
ਸੁਵਰ੍ਣਾਰ੍ਥੇ ਮਹਾਨ੍ਨਾਦੋ ਮਮੇਦਮਿਤਿ ਜਲ੍ਪਤਾਮ੍
ਸੋਨੇ ਲਈ ਵੱਡਾ ਹੰਗਾਮਾ ਹੋਇਆ, ਹਰ ਕੋਈ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, 'ਇਹ ਮੇਰਾ ਹੈ!'
ਅਥਾਵਰਣਮੁਖ੍ਯਾਨਿ ਨਾਨਾਪ੍ਰਹਰਣਾਨਿ ਚ 5.2.6.
ਫਿਰ ਮੁੱਖ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੰਗੀ ਸਾਜ਼ ਆ ਗਏ।
ਅਸੁਰਾ ਅਸੁਰੈਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਮਨੁष੍ਯਾ ਮਾਨੁषੈਃ ਸਹ
ਅਸੁਰ ਅਸੁਰਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਲੜ ਪਏ,
ਭੂਤੈਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਚ ਭੂਤਾਨਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ ਸਹ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ
ਭੂਤ ਭੂਤਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਭਿੜ ਪਏ।
ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਪਿਤਰਂ ਦ੍ਵੇष੍ਟਿ ਪਿਤਾ ਪੁਤ੍ਰਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਪੁੱਤਰ ਪਿਉ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਪਿਉ ਵੀ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਐਸਾ ਹੀ ਕਰਦਾ।
ਮਾਤਰਂ ਸ੍ਵਸੁਤੋ ਹਂਤਿ ਮਾਤਾ ਪੁਤ੍ਰਂ ਹਿਨਸ੍ਤਿ ਚ
ਪੁੱਤਰ ਮਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ, ਤੇ ਮਾਂ ਵੀ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ।
ਸੁਰਾਣਾਮਸੁਰਾਣਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵਂ ਘੋਰਤਰਂ ਮਹਤ੍ ਤੋਮਰਾਸ਼੍ਚ ਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਗ੍ਰਾਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰ ਸਭ ਡਰਾਉਣੇ ਹੋ ਗਏ; ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਨੋਕ ਵਾਲੇ ਭਾਲੇ ਤੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰ ਆ ਗਏ।
ਸੁਵਰ੍ਣਾਰ੍ਥੇ ਮਹਾਦੇਵਿ ਵਮਂਤੋ ਰੁਧਿਰਂ ਬਹੁ
ਸੋਨੇ ਲਈ, ਹੇ ਮਹਾਂਦੇਵੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਖੂਨ ਵਗਾਇਆ।
ਅਸਿਸ਼ਕ੍ਤਿਗਦਾऋष੍ਟ੍ਯੋ ਨਿਪੇਤੁਰ੍ਧਰਣੀਤਲੇ
ਤਲਵਾਰਾਂ, ਭਾਲੇ, ਗਦਾ ਤੇ ਤੀਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਰੁਧਿਰੇਣਾਵਲਿਪ੍ਤਾਂਗਾ ਨਿਹਤਾਸ਼੍ਚ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਿਪੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਗਏ।
ਹਾਹਾਕਾਰਃ ਸਮਭਵਦ੍ਭਯਕृਚ੍ਚ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਚੀਖਾਂ ਮਚ ਗਈਆਂ।
ਪਰਿਘੈਰਾਯਸੈਃ ਪਾਸ਼ੈਰ੍ਵਜ੍ਰਕਲ੍ਪੈਸ਼੍ਚ ਮੁष੍ਟਿਭਿਃ 5.2.6.
ਲੋਹੇ ਦੇ ਗੱਡੇ, ਫਾਹੀਆਂ ਅਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੀਆਂ ਮੋਠੀਆਂ ਨਾਲ,
ਛਿਂਧਿਭਿਂਧਿ ਪ੍ਰਧਾਵ ਤ੍ਵਂ ਪਾਤਯਾਧਿਸਰੇਤਿ ਚ
ਉਹ ਚੀਕਦੇ ਸਨ: 'ਕੱਟੋ! ਤੋੜੋ! ਦੌੜੋ! ਸੁੱਟੋ! ਹਮਲਾ ਕਰੋ!'
ਏਵਂ ਤੁ ਤੁਮੁਲੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਵਰ੍ਤ੍ਤਮਾਨੇ ਮਹਾਭਯੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਭਾਰੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਲੜਾਈ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ,