ਯਥਾ ਸਂਨਿਧਿਮਾਤ੍ਰੇਣ ਗਂਧਃ ਕ੍ਸ਼ੋਭਾਯ ਜਾਯਤੇ ਅਨਾਦਿਃ ਕਥ੍ਯਤੇ ਦੇਵੋ ਜਗਤ੍ਕਾਰਣਤਤ੍ਪਰਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਸਿਰਫ ਨੇੜਤਾ ਨਾਲ ਸੁਗੰਧ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਆਦਿ ਰਹਿਤ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕਾਰਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਧਾਨਂ ਕ੍ਸ਼ੋਭ੍ਯਮਾਣਂ ਤੁ ਤੇਨ ਲਿਂਗੇਨ ਪਾਰ੍ਵਤਿ
ਜਦੋਂ ਮੁਢਲੀ ਮਾਇਆ ਹਿਲਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਪਾਰਵਤੀ, ਤਾਂ ਇਹ ਲਿੰਗ ਕਰਕੇ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਡੇ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸਦੇਵਾਸੁਰਮਾਨੁषਮ੍
ਉਸ ਅੰਡ ਵਿਚ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ, ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਮੌਜੂਦ ਹਨ।
ਸ ਏਵ ਕ੍ਸ਼ੋਭਕਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸ ਕ੍ਸ਼ੋਭ੍ਯਃ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ
ਉਹੀ ਪਹਿਲਾਂ ਹਿਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਹੀ ਆਪ ਹਿਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ।
ਉਤ੍ਪਨ੍ਨਃ ਸ ਜਗਨ੍ਨਾਥੋ ਨਿਰ੍ਗੁਣੋऽਪਿ ਰਜੋਗੁਣਃ
ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਗੁਣ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਉਹ ਰਜੋ ਗੁਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਤ੍ਵੇ ਸृਜਤੇ ਲੋਕਾਂਸ੍ਤਤਃ ਸਤ੍ਤ੍ਵਾਤਿਰੇਕਤਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਉਹ ਲੋਕ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਸਤ੍ਵ ਗੁਣ ਵਧਣ ਤੇ,
ਤਤਸ੍ਤਮੋਗੁਣੋਦ੍ਭਿਨ੍ਨੋ ਰੁਦ੍ਰਤ੍ਵੇਨਾਖਿਲਂ ਜਗਤ੍ 5.2.5.
ਫਿਰ, ਤਮੋ ਗੁਣ ਤੋਂ ਉਪਜ ਕੇ, ਰੁਦਰ ਬਣ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਸਮੇਟ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾ ਪ੍ਰਾਗ੍ਵਾਪਕਃ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੀ ਪਾਲਕੋ ਲਾਵਕਸ੍ਤਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪਾਣੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਖੇਤ ਜੋਤਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਲਾਵਕ (ਕੱਟਣ ਵਾਲਾ) ਵਾਂਗ ਹਨ,
ਬ੍ਰਹ੍ਮਤ੍ਵੇ ਸृਜਤੇ ਲੋਕਾਨੁਦ੍ਰਤ੍ਵੇ ਸਂਹਰਤ੍ਯਪਿ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਉਹ ਲੋਕ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਰੁਦਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਰਜੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਤਮੋ ਰੁਦ੍ਰਃ ਸਤ੍ਤ੍ਵਂ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਜਗਤ੍ਪਤਿਃ
ਰਜੋ ਗੁਣ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੈ, ਤਮੋ ਗੁਣ ਰੁਦਰ ਹੈ, ਸਤ੍ਵ ਗੁਣ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ।
ਕਲ੍ਪੇ ਕਲ੍ਪੇ ਹ੍ਯਨਾਦਿਸ੍ਤੁ ਗੀਯਤੇ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਃ ਸਦਾ
ਹਰ ਇਕ ਯੁਗ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ, ਦੇਵਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹ ਗੀਤ ਗਾਂਦੇ ਆ ਰਹੇ ਹਨ।
ਨਾਮ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਮਹਾਕਾਲਵਨਂ ਸਦਾ
ਹੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਇਸ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ 'ਵੱਡਾ ਕਾਲ ਜੰਗਲ' ਨਾਮ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਅਹਂ ਜ੍ਯਾਯਾਨਹਂ ਜ੍ਯਾਯਾਨ੍ਕਲ੍ਪਾਦੌ ਸृष੍ਟਿਕਾਰਣਾਤ੍
ਮੈਂ ਵੱਡਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਵੱਡਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਹੀ ਕਾਰਨ ਹਾਂ।
ਮਹਾਕਾਲਵਨੇ ਲਿਂਗਂ ਕਲ੍ਪੇਸ਼੍ਵਰੇਤਿ ਸਂਜ੍ਞਕਮ੍ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਦੇਹੋ ਨ ਵਾਦਃ ਕ੍ਰਿਯਤਾ ਮਿਤਿ
ਵੱਡੇ ਕਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜੋ ਲਿੰਗ ਹੈ, ਉਹ 'ਕਲਪਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ' ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਜਾਂ ਵਾਦ ਨਹੀਂ।
ਤਤੋ ਦੇਵਿ ਗਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਊਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਲੋਕਮਨਂਤਕਮ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅੰਤ ਰਹਿਤ ਉੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਨਾਦਿਰ੍ਦृष੍ਟੋ ਨ ਚਾਂਤਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਕੇਸ਼ਵੇਨ ਤੁ
ਨਾ ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵੇਖਿਆ, ਨਾ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਅੰਤ ਵੇਖਿਆ।
ਵੇਦੋਕ੍ਤਸੂਕ੍ਤੈਰ੍ਵਿਵਿਧੈਰਭਿਨਂਦ੍ਯ ਪੁਰਃਸ੍ਥਿਤੌ 5.2.5.
ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਆਏ ਹੋਏ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਤਾਂ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਨੂੰ ਸਲਾਹੀ ਦਿੱਤੀ।
ਤਸ੍ਮਾਦਨਾਦਿਕਲ੍ਪੋऽਯਮਦ੍ਯਪ੍ਰਭृਤਿ ਭੂਤਲੇ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਅੱਜ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਇਹ ਅਨਾਦਿ ਕਲਪ ਮੰਨਿਆ ਜਾਵੇ।
ਪਞ੍ਚਪਾਤਕਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਯੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਦੁष੍ਟਮਾਨਸਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪੰਜ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਵੇ ਤੇ ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਮਾੜਾ ਹੋਵੇ—
ਸ਼ਿਵਮਸ੍ਤੁ ਸਦਾ ਤੇषਾਂ ਯੇषਾਂ ਤ੍ਵਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਗਤਃ
ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਾਭਿषੇਕੈਸ੍ਤੁ ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਨਰੈਃ
ਜਿਹੜਾ ਪੁੰਨਿਆ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਤਾਵਤ੍ਪਤਂਤਿ ਸਂਸਾਰੇ ਸੁਖਦੁਃਖਸਮਾਕੁਲੇ
ਉਹ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਡਿੱਗਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਯਦਾ ਪਾਪਕ੍ਸ਼ਯਃ ਪੁਂਸਾਂ ਤਦਾ ਤ੍ਵਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਭਵੇਤ੍
ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਪਾਪ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਦੋਂ ਹੀ ਤੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਾ ਵਾ ਸੁਰਾਪੋ ਵਾ ਸ੍ਤੇਯੀ ਚ ਗੁਰੁਤਲ੍ਪਗਃ ਸੋऽਪਿ ਯਾਤਿ ਪਰਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਪੁਨਰਾਵृਤ੍ਤਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆਰਾ ਹੋਵੇ, ਸ਼ਰਾਬੀ ਹੋਵੇ, ਚੋਰ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ—ਉਹ ਵੀ ਵਾਪਸੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਫਲਂ ਚਾਸ਼੍ਵਮੇਧੇਨ ਰਾਜਸੂਯੇਨ ਯਤ੍ਫਲਮ੍
ਜੋ ਫਲ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਤੋਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਜੋ ਰਾਜਸੂਯ ਯੱਗ ਤੋਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—
ਤੇ ਨਰਾਃ ਪਸ਼ਵੋ ਲੋਕੇ ਤੇषਾਂ ਜਨ੍ਮ ਨਿਰਰ੍ਥਕਮ੍
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਰਗੇ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਵਿਅਰਥ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕੇਸ਼ਵੋ ਦੇਵੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚੈਵ ਵਰਾਨਨੇ 5.2.5.
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਕੇਸ਼ਵ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ—
ਏष ਤੇ ਕਥਿਤੋ ਦੇਵਿ ਪ੍ਰਭਾਵਃ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਃ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਧਨਵਾਨਿਹ ਜਾਯਤੇ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਹੀ ਇੱਥੇ ਧਨ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਰਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਤ੍ਵਯਾ ਦੇਵਿ ਕ੍ਰੀਡਤੋ ਮਮ ਮਂਦਿਰੇ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਖੇਡ ਰਹੀ ਸੀ,