ਅਤੋ ਲਿਂਗਾਤ੍ਸਮੁਦ੍ਭੂਤਂ ਜਗਤ੍ਸ੍ਥਾਵਰਜਂਗਮਮ੍
ਇਸ ਲਿੰਗ ਤੋਂ ਸਾਰੀ ਜਗਤ, ਚੱਲਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਅਡੋਲ, ਪੈਦਾ ਹੋਈ।
ਅਸ੍ਮਾਲ੍ਲਿਂਗਾਤ੍ਸਮੁਦ੍ਭੂਤਾ ਵਂਸ਼ਾ ਦੇਵਰ੍षਿਪੈਤृਕਾਃ
ਇਸ ਲਿੰਗ ਤੋਂ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀਆਂ ਵੰਸ਼ਾਂ ਜੰਮੀਆਂ।
ਯਾਵਤ੍ਯਃ ਸृष੍ਟਯਸ਼੍ਚੈਵ ਯਾਵਂਤਃ ਪ੍ਰਲਯਾਸ੍ਤਥਾ
ਜਿੰਨੀ ਵਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਬਣੀ ਹੈ ਤੇ ਜਿੰਨੀ ਵਾਰੀ ਇਹ ਮਿਟੀ ਹੈ,
ਭੂਰ੍ਲੋਕਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਲੋਕਾਃ ਪਾਤਾਲਾਃ ਸਪ੍ਤ ਯੇ ਸ੍ਮृਤਾਃ
ਭੂਲੋਕ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਉੱਤੇ ਦੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਤੇ ਹੇਠਾਂ ਦੇ ਸੱਤ ਪਾਤਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਯਾਦ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ,
ਦृਸ਼੍ਯਾਦृਸ਼੍ਯਂ ਚ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਮਤੋ ਲਿਂਗਾਦ੍ਵਰਾਨਨੇ ਯਦਾਹੁਃ ਪੁਰੁषਂ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਦਸਦਾ ਤ੍ਮਕਮ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਦਿਸਦਾ ਤੇ ਨਾ ਦਿਸਦਾ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਮੁਖ ਵਾਲੀ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਲਿੰਗ ਤੋਂ ਹੀ ਉਪਜਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਉਹ ਸੂਖਮ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਹੋਣ ਤੇ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਸੁਰਤ ਵਾਲਾ ਪੁਰਖ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਧ੍ਰੁਵਮਕ੍ਸ਼ਯਮਜਰਮਮੇਯਂ ਨਾਨ੍ਯਸਂਸ਼੍ਰਯਮ੍
ਉਹ ਅਡੋਲ, ਅਟੱਲ, ਬੁੱਢਾ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ, ਅਣਮਾਪਿਆ ਤੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਨਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਅਨਾਦ੍ਯਂਤਂ ਜਗਦ੍ਯੋਨਿਂ ਤ੍ਰਿਗੁਣਪ੍ਰਭਵਾਵ੍ਯਯਮ੍ 5.2.5.
ਉਹ ਨਾ ਆਰੰਭ ਹੈ, ਨਾ ਅੰਤ, ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਉਪਜਿਆ ਤੇ ਕਦੇ ਨਾ ਨਾਸ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਲਯਸ੍ਯਾਂਤੇ ਤੇਨੇਦਂ ਦਿਵ੍ਯਮਾਸੀਦਸ਼ੇषਤਃ
ਜਦੋਂ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਇਹ ਸਾਰੀ ਦਿਵਿਆ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਉਸੀ ਕਰਕੇ ਮੌਜੂਦ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਅਹਮੁਰ੍ਵ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧਸ੍ਤੁ ਜਗਦਾਦਿਰਨਾਦਿਮਾਨ੍
ਮੈਂ, ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਾਗਿਆ, ਤਾਂ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਆਦਿ ਤੇ ਬਿਨਾ ਆਰੰਭ ਵਾਲਾ ਬਣਿਆ।
ਪ੍ਰਕृਤਿਂ ਪੁਰੁषਂ ਚੈਵ ਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼੍ਯਾਸ਼ੁ ਜਗਤ੍ਪਤਿਃ
ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੇ ਪੁਰਖ ਦੋਵੇਂ ਵਿਖਾ ਦਿੱਤੇ।
ਯਥਾ ਸਂਨਿਧਿਮਾਤ੍ਰੇਣ ਗਂਧਃ ਕ੍ਸ਼ੋਭਾਯ ਜਾਯਤੇ ਅਨਾਦਿਃ ਕਥ੍ਯਤੇ ਦੇਵੋ ਜਗਤ੍ਕਾਰਣਤਤ੍ਪਰਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਸਿਰਫ ਨੇੜਤਾ ਨਾਲ ਸੁਗੰਧ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਆਦਿ ਰਹਿਤ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕਾਰਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਧਾਨਂ ਕ੍ਸ਼ੋਭ੍ਯਮਾਣਂ ਤੁ ਤੇਨ ਲਿਂਗੇਨ ਪਾਰ੍ਵਤਿ
ਜਦੋਂ ਮੁਢਲੀ ਮਾਇਆ ਹਿਲਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਪਾਰਵਤੀ, ਤਾਂ ਇਹ ਲਿੰਗ ਕਰਕੇ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਡੇ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸਦੇਵਾਸੁਰਮਾਨੁषਮ੍
ਉਸ ਅੰਡ ਵਿਚ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ, ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਮੌਜੂਦ ਹਨ।
ਸ ਏਵ ਕ੍ਸ਼ੋਭਕਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸ ਕ੍ਸ਼ੋਭ੍ਯਃ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ
ਉਹੀ ਪਹਿਲਾਂ ਹਿਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਹੀ ਆਪ ਹਿਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ।
ਉਤ੍ਪਨ੍ਨਃ ਸ ਜਗਨ੍ਨਾਥੋ ਨਿਰ੍ਗੁਣੋऽਪਿ ਰਜੋਗੁਣਃ
ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਗੁਣ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਉਹ ਰਜੋ ਗੁਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਤ੍ਵੇ ਸृਜਤੇ ਲੋਕਾਂਸ੍ਤਤਃ ਸਤ੍ਤ੍ਵਾਤਿਰੇਕਤਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਉਹ ਲੋਕ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਸਤ੍ਵ ਗੁਣ ਵਧਣ ਤੇ,
ਤਤਸ੍ਤਮੋਗੁਣੋਦ੍ਭਿਨ੍ਨੋ ਰੁਦ੍ਰਤ੍ਵੇਨਾਖਿਲਂ ਜਗਤ੍ 5.2.5.
ਫਿਰ, ਤਮੋ ਗੁਣ ਤੋਂ ਉਪਜ ਕੇ, ਰੁਦਰ ਬਣ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਸਮੇਟ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾ ਪ੍ਰਾਗ੍ਵਾਪਕਃ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੀ ਪਾਲਕੋ ਲਾਵਕਸ੍ਤਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪਾਣੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਖੇਤ ਜੋਤਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਲਾਵਕ (ਕੱਟਣ ਵਾਲਾ) ਵਾਂਗ ਹਨ,
ਬ੍ਰਹ੍ਮਤ੍ਵੇ ਸृਜਤੇ ਲੋਕਾਨੁਦ੍ਰਤ੍ਵੇ ਸਂਹਰਤ੍ਯਪਿ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਉਹ ਲੋਕ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਰੁਦਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਰਜੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਤਮੋ ਰੁਦ੍ਰਃ ਸਤ੍ਤ੍ਵਂ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਜਗਤ੍ਪਤਿਃ
ਰਜੋ ਗੁਣ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੈ, ਤਮੋ ਗੁਣ ਰੁਦਰ ਹੈ, ਸਤ੍ਵ ਗੁਣ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ।
ਕਲ੍ਪੇ ਕਲ੍ਪੇ ਹ੍ਯਨਾਦਿਸ੍ਤੁ ਗੀਯਤੇ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਃ ਸਦਾ
ਹਰ ਇਕ ਯੁਗ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ, ਦੇਵਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹ ਗੀਤ ਗਾਂਦੇ ਆ ਰਹੇ ਹਨ।
ਨਾਮ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਮਹਾਕਾਲਵਨਂ ਸਦਾ
ਹੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਇਸ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ 'ਵੱਡਾ ਕਾਲ ਜੰਗਲ' ਨਾਮ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਅਹਂ ਜ੍ਯਾਯਾਨਹਂ ਜ੍ਯਾਯਾਨ੍ਕਲ੍ਪਾਦੌ ਸृष੍ਟਿਕਾਰਣਾਤ੍
ਮੈਂ ਵੱਡਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਵੱਡਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਹੀ ਕਾਰਨ ਹਾਂ।
ਮਹਾਕਾਲਵਨੇ ਲਿਂਗਂ ਕਲ੍ਪੇਸ਼੍ਵਰੇਤਿ ਸਂਜ੍ਞਕਮ੍ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਦੇਹੋ ਨ ਵਾਦਃ ਕ੍ਰਿਯਤਾ ਮਿਤਿ
ਵੱਡੇ ਕਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜੋ ਲਿੰਗ ਹੈ, ਉਹ 'ਕਲਪਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ' ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਜਾਂ ਵਾਦ ਨਹੀਂ।
ਤਤੋ ਦੇਵਿ ਗਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਊਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਲੋਕਮਨਂਤਕਮ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅੰਤ ਰਹਿਤ ਉੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਨਾਦਿਰ੍ਦृष੍ਟੋ ਨ ਚਾਂਤਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਕੇਸ਼ਵੇਨ ਤੁ
ਨਾ ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵੇਖਿਆ, ਨਾ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਅੰਤ ਵੇਖਿਆ।
ਵੇਦੋਕ੍ਤਸੂਕ੍ਤੈਰ੍ਵਿਵਿਧੈਰਭਿਨਂਦ੍ਯ ਪੁਰਃਸ੍ਥਿਤੌ 5.2.5.
ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਆਏ ਹੋਏ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਤਾਂ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਨੂੰ ਸਲਾਹੀ ਦਿੱਤੀ।
ਤਸ੍ਮਾਦਨਾਦਿਕਲ੍ਪੋऽਯਮਦ੍ਯਪ੍ਰਭृਤਿ ਭੂਤਲੇ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਅੱਜ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਇਹ ਅਨਾਦਿ ਕਲਪ ਮੰਨਿਆ ਜਾਵੇ।
ਪਞ੍ਚਪਾਤਕਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਯੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਦੁष੍ਟਮਾਨਸਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪੰਜ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਵੇ ਤੇ ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਮਾੜਾ ਹੋਵੇ—
ਸ਼ਿਵਮਸ੍ਤੁ ਸਦਾ ਤੇषਾਂ ਯੇषਾਂ ਤ੍ਵਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਗਤਃ
ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।