ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯੇ ਪੂਜਯਿष੍ਯਂਤਿ ਦੇਵਂ ਡਮਰੁਕੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਜੋ ਵੀ ਡਮਰੂਕੇਸ਼ਵਰ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ,
ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣਾਨਾਂ ਵਿਧਿਵਚ੍ਛਤਾਨਾਮਥ ਯਤ੍ਫਲਮ੍
ਉਹ ਸੌਂ ਚੰਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਗੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਕਰਨ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਸ੍ਥਾਨੇ ਸ੍ਥਿਤਂ ਲਿਂਗਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਡਮਰੁਕੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਇਸ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਡਮਰੂਕੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਲਿੰਗ ਵੇਖਦੇ ਹਨ,
ਤੇऽਪ੍ਯਵਸ਼੍ਯਂ ਤੁ ਯਾਸ੍ਯਂਤਿ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕਂ ਸਨਾਤਨਮ੍ 5.2.4.
ਉਹ ਵੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਮਾਨਸੈਃ ਪਾਤਕੈਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾ ਯਾਸ੍ਯਂਤਿ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍ ਗੋਸਹਸ੍ਰਫਲਂ ਚਾਤ੍ਰ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਂਤਿ ਮਾਨਵਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮਨ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਹਾਸਲ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯੋ ਯਾਤਿ ਸਂਗਰੇ ਧੀਰੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਡਮਰੁਕੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਜੋ ਯੋਧਾ ਜੰਗ ਵਿਚ ਡਟ ਕੇ ਡਮਰੂਕੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ,
ਏष ਤੇ ਕਥਿਤੋ ਦੇਵਿ ਪ੍ਰਭਾਵਃ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਃ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਇਹ ਉਸ ਦੀ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਂ ਨਿਤ੍ਯਮਨਾਦਿਰ੍ਗੀਯਤੇ ਸਦਾ
ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਲ੍ਪਸ੍ਯਾਦੌ ਪੁਰਾ ਦੇਵਿ ਲਿਂਗਮੇਤਦ੍ਵਿਨਿਰ੍ਗਤਮ੍
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਕਲਪ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਇਹ ਲਿੰਗ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਨ ਵਾਯੁਰ੍ਨ ਜਲਂ ਚੈਵ ਨ ਦ੍ਯੌਰ੍ਨੇ ਨ੍ਦੁਰ੍ਗ੍ਰਹਾ ਨ ਚ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਨਾ ਹਵਾ ਸੀ, ਨਾ ਪਾਣੀ, ਨਾ ਅਕਾਸ਼ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਗ੍ਰਹਿ ਸੀ।
ਅਤੋ ਲਿਂਗਾਤ੍ਸਮੁਦ੍ਭੂਤਂ ਜਗਤ੍ਸ੍ਥਾਵਰਜਂਗਮਮ੍
ਇਸ ਲਿੰਗ ਤੋਂ ਸਾਰੀ ਜਗਤ, ਚੱਲਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਅਡੋਲ, ਪੈਦਾ ਹੋਈ।
ਅਸ੍ਮਾਲ੍ਲਿਂਗਾਤ੍ਸਮੁਦ੍ਭੂਤਾ ਵਂਸ਼ਾ ਦੇਵਰ੍षਿਪੈਤृਕਾਃ
ਇਸ ਲਿੰਗ ਤੋਂ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀਆਂ ਵੰਸ਼ਾਂ ਜੰਮੀਆਂ।
ਯਾਵਤ੍ਯਃ ਸृष੍ਟਯਸ਼੍ਚੈਵ ਯਾਵਂਤਃ ਪ੍ਰਲਯਾਸ੍ਤਥਾ
ਜਿੰਨੀ ਵਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਬਣੀ ਹੈ ਤੇ ਜਿੰਨੀ ਵਾਰੀ ਇਹ ਮਿਟੀ ਹੈ,
ਭੂਰ੍ਲੋਕਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਲੋਕਾਃ ਪਾਤਾਲਾਃ ਸਪ੍ਤ ਯੇ ਸ੍ਮृਤਾਃ
ਭੂਲੋਕ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਉੱਤੇ ਦੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਤੇ ਹੇਠਾਂ ਦੇ ਸੱਤ ਪਾਤਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਯਾਦ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ,
ਦृਸ਼੍ਯਾਦृਸ਼੍ਯਂ ਚ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਮਤੋ ਲਿਂਗਾਦ੍ਵਰਾਨਨੇ ਯਦਾਹੁਃ ਪੁਰੁषਂ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਦਸਦਾ ਤ੍ਮਕਮ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਦਿਸਦਾ ਤੇ ਨਾ ਦਿਸਦਾ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਮੁਖ ਵਾਲੀ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਲਿੰਗ ਤੋਂ ਹੀ ਉਪਜਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਉਹ ਸੂਖਮ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਹੋਣ ਤੇ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਸੁਰਤ ਵਾਲਾ ਪੁਰਖ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਧ੍ਰੁਵਮਕ੍ਸ਼ਯਮਜਰਮਮੇਯਂ ਨਾਨ੍ਯਸਂਸ਼੍ਰਯਮ੍
ਉਹ ਅਡੋਲ, ਅਟੱਲ, ਬੁੱਢਾ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ, ਅਣਮਾਪਿਆ ਤੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਨਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਅਨਾਦ੍ਯਂਤਂ ਜਗਦ੍ਯੋਨਿਂ ਤ੍ਰਿਗੁਣਪ੍ਰਭਵਾਵ੍ਯਯਮ੍ 5.2.5.
ਉਹ ਨਾ ਆਰੰਭ ਹੈ, ਨਾ ਅੰਤ, ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਉਪਜਿਆ ਤੇ ਕਦੇ ਨਾ ਨਾਸ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਲਯਸ੍ਯਾਂਤੇ ਤੇਨੇਦਂ ਦਿਵ੍ਯਮਾਸੀਦਸ਼ੇषਤਃ
ਜਦੋਂ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਇਹ ਸਾਰੀ ਦਿਵਿਆ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਉਸੀ ਕਰਕੇ ਮੌਜੂਦ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਅਹਮੁਰ੍ਵ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧਸ੍ਤੁ ਜਗਦਾਦਿਰਨਾਦਿਮਾਨ੍
ਮੈਂ, ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਾਗਿਆ, ਤਾਂ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਆਦਿ ਤੇ ਬਿਨਾ ਆਰੰਭ ਵਾਲਾ ਬਣਿਆ।
ਪ੍ਰਕृਤਿਂ ਪੁਰੁषਂ ਚੈਵ ਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼੍ਯਾਸ਼ੁ ਜਗਤ੍ਪਤਿਃ
ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੇ ਪੁਰਖ ਦੋਵੇਂ ਵਿਖਾ ਦਿੱਤੇ।
ਯਥਾ ਸਂਨਿਧਿਮਾਤ੍ਰੇਣ ਗਂਧਃ ਕ੍ਸ਼ੋਭਾਯ ਜਾਯਤੇ ਅਨਾਦਿਃ ਕਥ੍ਯਤੇ ਦੇਵੋ ਜਗਤ੍ਕਾਰਣਤਤ੍ਪਰਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਸਿਰਫ ਨੇੜਤਾ ਨਾਲ ਸੁਗੰਧ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਆਦਿ ਰਹਿਤ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕਾਰਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਧਾਨਂ ਕ੍ਸ਼ੋਭ੍ਯਮਾਣਂ ਤੁ ਤੇਨ ਲਿਂਗੇਨ ਪਾਰ੍ਵਤਿ
ਜਦੋਂ ਮੁਢਲੀ ਮਾਇਆ ਹਿਲਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਪਾਰਵਤੀ, ਤਾਂ ਇਹ ਲਿੰਗ ਕਰਕੇ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਡੇ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸਦੇਵਾਸੁਰਮਾਨੁषਮ੍
ਉਸ ਅੰਡ ਵਿਚ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ, ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਮੌਜੂਦ ਹਨ।
ਸ ਏਵ ਕ੍ਸ਼ੋਭਕਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸ ਕ੍ਸ਼ੋਭ੍ਯਃ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ
ਉਹੀ ਪਹਿਲਾਂ ਹਿਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਹੀ ਆਪ ਹਿਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ।
ਉਤ੍ਪਨ੍ਨਃ ਸ ਜਗਨ੍ਨਾਥੋ ਨਿਰ੍ਗੁਣੋऽਪਿ ਰਜੋਗੁਣਃ
ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਗੁਣ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਉਹ ਰਜੋ ਗੁਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਤ੍ਵੇ ਸृਜਤੇ ਲੋਕਾਂਸ੍ਤਤਃ ਸਤ੍ਤ੍ਵਾਤਿਰੇਕਤਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਉਹ ਲੋਕ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਸਤ੍ਵ ਗੁਣ ਵਧਣ ਤੇ,
ਤਤਸ੍ਤਮੋਗੁਣੋਦ੍ਭਿਨ੍ਨੋ ਰੁਦ੍ਰਤ੍ਵੇਨਾਖਿਲਂ ਜਗਤ੍ 5.2.5.
ਫਿਰ, ਤਮੋ ਗੁਣ ਤੋਂ ਉਪਜ ਕੇ, ਰੁਦਰ ਬਣ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਸਮੇਟ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾ ਪ੍ਰਾਗ੍ਵਾਪਕਃ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੀ ਪਾਲਕੋ ਲਾਵਕਸ੍ਤਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪਾਣੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਖੇਤ ਜੋਤਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਲਾਵਕ (ਕੱਟਣ ਵਾਲਾ) ਵਾਂਗ ਹਨ,
ਬ੍ਰਹ੍ਮਤ੍ਵੇ ਸृਜਤੇ ਲੋਕਾਨੁਦ੍ਰਤ੍ਵੇ ਸਂਹਰਤ੍ਯਪਿ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਉਹ ਲੋਕ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਰੁਦਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਰਜੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਤਮੋ ਰੁਦ੍ਰਃ ਸਤ੍ਤ੍ਵਂ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਜਗਤ੍ਪਤਿਃ
ਰਜੋ ਗੁਣ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੈ, ਤਮੋ ਗੁਣ ਰੁਦਰ ਹੈ, ਸਤ੍ਵ ਗੁਣ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ।