ਤਤਃ ਪ੍ਰਵ੍ਯਥਿਤਾ ਦੇਵਾਸ੍ਤਥਾ ਸਰ੍ਵੇ ਮਹਰ੍षਯਃ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਬਹੁਤ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਤਤਃ ਕਾਯੋऽਭਵਤ੍ਸਦ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪੁਰਤਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਅਚਾਨਕ, ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਕ ਸਰੀਰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕृਤ੍ਯਾ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਦਿਵ੍ਯਾ ਕਮਲਲੋਚਨਾ
ਉਸ ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ ਇਕ ਦਿਵਯ ਸਤ੍ਰੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਸਨ।
ਸਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਸृष੍ਟਾ ਹ੍ਯਹਂ ਸੁਰਾਃ 5.2.4.
ਉਹ ਸਤ੍ਰੀ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ: 'ਮੈਨੂੰ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ?'
ਤਤਸ੍ਤੁ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸ਼ੁਭਾ ਗਿਰਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਸ਼ੁਭ ਬੋਲੀਆਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਜਹਾਸ ਸਾ ਦੇਵੀ ਸਾਟ੍ਟਹਾਸਂ ਮੁਹੁਰ੍ ਮੁਹੁਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਵਾਰ ਵਾਰ ਉੱਚੀ ਹੱਸਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਪਾਸ਼ਾਂਕੁਸ਼ਧਰਾ ਰੌਦ੍ਰਾ ਜ੍ਵਾਲਾਮਾਲਾਵृਤਾਨਨਾਃ
ਉਹ ਡਰਾਉਣੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਫੰਦਾ ਤੇ ਅੰਕੁਸ਼ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਗਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਮਹਾਦੇਵਿ ਯਤ੍ਰ ਵਜ੍ਰੋ ਮਹਾਸੁਰਃ
ਹੇ ਮਹਾਂਦੇਵੀ! ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਉਥੇ ਚਲੀ ਗਈਆਂ ਜਿੱਥੇ ਵੱਡਾ ਅਸੁਰ ਵਜ੍ਰ ਸੀ।
ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਬਹੁਧਾ ਮੁਕ੍ਤੈਰ੍ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਚੈਵ ਦਿਗਂਤਰਮ੍
ਹਰ ਪਾਸੇ ਅਨੇਕਾਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਭਰ ਗਈਆਂ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਵਵृਤੇ ਯੁਦ੍ਧਂ ਤਯਾ ਦੇਵ੍ਯਾ ਸੁਰਦ੍ਵਿषਾਮ੍ ਪਰਾਙ੍ਮੁਖਂ ਬਲਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਜ੍ਰੋ ਮਾਯਾਮਥਾਸृਜਤ੍
ਫਿਰ ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਪਿੱਠ ਮੋੜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ ਵਜ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਵਰਤੀ।
ਤਾਮਸੀਂਨਾਮ ਦੁਃਸਾਧ੍ਯਾਂ ਯਯਾ ਮੁਹ੍ਯਤਿ ਕਨ੍ਯਕਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਤਾਮਸੀ ਮਾਇਆ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਔਖੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਕੁੜੀਆਂ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਮੋਭੂਤੇ ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਾ ਦੇਵੀ ਭਯਵਿਹ੍ਵਲਾ
ਜਦ ਉਥੇ ਹਨੇਰਾ ਛਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੇਵੀ ਡਰ ਨਾਲ ਘਬਰਾ ਗਈ।
ਕਪਾਲਵਾਨ੍ਹਰੋ ਯਤ੍ਰ ਲਿਂਗਾਕਾਰੇਣ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਥੇ, ਜਿੱਥੇ ਖੋਪੜੀ ਧਾਰਣ ਵਾਲੇ ਹਰਾ ਲਿੰਗ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਸਨ।
ਵਜ੍ਰੋऽਪਿ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਞ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਦੇਵ੍ਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਮਥੋਪਿ(षਿ?)ਤਾਨ੍ 5.2.4.
ਵਜ੍ਰ ਨੇ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਦੇਵੀ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਹਾਰ ਗਏ ਹਨ, ਫਿਰ...
ਮਹਾਕਾਲਵਨੇ ਦਿਵ੍ਯੇ ਰਥਕੋਟਿਸ਼ਤੈਰ੍ਵृਤਃ
ਮਹਾਕਾਲ ਦੇ ਦਿਵਿਆ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਲੱਖਾਂ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਅਦ੍ਯ ਦੇਵਾਨ੍ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਤਯਾ ਸਾਕਂ ਸੁਦੁष੍ਟਯਾ
ਅੱਜ ਮੈਂ, ਉਸ ਬਹੁਤ ਮਾੜੀ ਦੇਵੀ ਸਮੇਤ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਕਾਲੇ ਨਾਰਦੋ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ ਨਾਰਦ ਉਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਕਥਯਾਮਾਸ ਦੇਵਨਾਂ ਵਜ੍ਰਾਦ੍ਦੇਵਪਰਾਭਵਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹ ਵਜ੍ਰ ਕੋਲੋਂ ਹਾਰ ਗਏ ਹਨ।
ਮਹਾਕਾਲਵਨੇ ਦੇਵ ਤਾਡਿਤਾਸ੍ਤ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਃ ਪ੍ਰਭੋ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਮਹਾਕਾਲ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਨਾਰਦਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਤੋऽਹਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਿ
ਨਾਰਦ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਫਿਰ ਮੈਂ, ਹੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰੀ...
ਸਰ੍ਪੈਰ੍ਲਸਦ੍ਭਿਰਤ੍ਯੁਗ੍ਰੈਰ੍ਭੀषਣੈਰ੍ਗਣਸਂਵृਤਃ
ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਗਣਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਮਹਾਕਾਲਵਨਂ ਰੁਦ੍ਧਂ ਸਮਂਤਾਦਸੁਰੇਣ ਤੁ
ਮਹਾਕਾਲ ਦਾ ਜੰਗਲ ਅਸੁਰ ਵਲੋਂ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਤਦਾਗਤ੍ਯ ਮਯਾ ਤਾਡ੍ਯ ਰੌਦ੍ਰਂ ਡਮਰੁਕਂ ਤਥਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੈਂ ਆ ਕੇ, ਡਰਾਉਣੇ ਡਮਰੂ ਨੂੰ ਵੀ ਵੱਜਾਇਆ।
ਡਮਰੁਕਸ੍ਯ ਨਾਦੇਨ ਹ੍ਯੁਤ੍ਥਿਤਂ ਲਿਂਗਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ 5.2.4.
ਡਮਰੂ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਲਿੰਗ ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਤਸ੍ਯ ਲਿਂਗਸ੍ਯ ਚ ਤਦਾ ਮਹਾਜ੍ਵਾਲਾ ਵਿਨਿਰ੍ਗਤਾ
ਉਸ ਲਿੰਗ ਵਿਚੋਂ ਉਸ ਵੇਲੇ ਇਕ ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਨਿਕਲੀ।
ਲਿਂਗਸ੍ਯਾਨ੍ਯਪ੍ਰਦੇਸ਼ਾਤ੍ਤੁ ਵਾਯੁਃ ਸਮਭਵਨ੍ਮਹਾਨ੍
ਲਿੰਗ ਦੇ ਹੋਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਇਕ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਹਵਾ ਚੱਲੀ।
ਤੇਜੋਜ੍ਵਾਲਾਸਮੂਹੇਨ ਵਾਤੇਨ ਪ੍ਰੇਰਿਤੇਨ ਚ
ਉਸ ਹਵਾ ਨਾਲ ਚਲ ਕੇ ਤੇਜ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਗਈਆਂ।
ਤਤੋ ਦੇਵਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਹਰ੍षਨਿਰ੍ਭਰਮਾਨਸਾਃ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇਆਂ ਦੇ ਮਨ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।
ਅਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਾਦ੍ਦਗ੍ਧੋ ਵਜ੍ਰੋ ਮਹਾਬਲਃ ਖ੍ਯਾਤਿਂ ਯਾਸ੍ਯਤਿ ਲੋਕੇਸ੍ਮਿਨ੍ਸਰ੍ਵਕਾਮਫਲਪ੍ਰਦਃ
ਇਸ ਦੇਵਤੇ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਵਜਰ ਸੜ ਗਿਆ; ਹੁਣ ਇਹ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਹਰ ਮਨਚਾਹੀ ਚੀਜ਼ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਡਮਰੁਕਸ੍ਯ ਤੁ ਨਾਦੇਨ ਜਾਤੋ ਯਸ੍ਮਾਨ੍ਮਹੀਤਲੇ
ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਮਰੂ ਦੀ ਧੁਨ ਗੂੰਜੀ, ਤਾਂ ਇਹ ਹੋਇਆ।