ਰਾਜਸੂਯਸ਼ਤੇਨੈਵ ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਚ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜਿੰਨਾ ਚੰਗਾ ਫਲ ਸੌ ਰਾਜਸੂਯ ਯੱਗ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ,
ਮਾਨਸਂ ਵਾਚਿਕਂ ਵਾਪਿ ਕਾਯਿਕਂ ਗੁਹ੍ਯਸਂਭਵਮ੍ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਯਾਸ੍ਯਤਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਢੁਂਢੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍
ਮਨ, ਬੋਲ, ਸਰੀਰ ਜਾਂ ਲੁਕਵੇਂ ਪਾਪ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਢੁੰਢੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਤੁਰੰਤ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਮਯਾ ਦੇਵਿ ਸ ਢੁਂਢੋ ਗਣਨਾਯਕਃ ਰੇਜੇ ਚ ਗਣਪੈਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਮਮਾਭੀष੍ਟਤਰੋऽਭਵਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਆਖਿਆ, ਹੇ ਦੇਵੀ! ਓਹ ਢੁੰਢਾ, ਜੋ ਗਣਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਸੀ, ਗਣਾਂ ਸਮੇਤ ਚਮਕ ਉਠਿਆ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਪਿਆਰਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏष ਤੇ ਕਥਿਤੋ ਦੇਵਿ ਪ੍ਰਭਾਵਃ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਃ
ਹੇ ਦੇਵੀ! ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ ਦृष੍ਟੇ ਯਸ੍ਮਿਞ੍ਜਗਨ੍ਨਾਥੇ ਯਾਤਿ ਪਾਪਂ ਚ ਸਂਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦੋਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪੁਰਾ ਵੈਵਸ੍ਵਤੇ ਕਲ੍ਪੇ ਰੁਰੁਰ੍ਨਾਮ ਮਹਾਸੁਰਃ ਬਭੂਵ ਸੁਮਹਾਕਾਯਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਦਂष੍ਟ੍ਰੋ ਭਯਂਕਰਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਵੈਵਸ੍ਵਤ ਕਲਪ ਵਿੱਚ ਰੁਰੂ ਨਾਂ ਦਾ ਇਕ ਵੱਡਾ ਅਸੁਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ, ਦੰਦ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਰੂਪ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ।
ਤੇਨ ਦੇਵਾਃ ਸ੍ਵਾਧਿਕਾਰਾਚ੍ਚਾਲਿਤਾਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਲ ਯਾਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਤੋਂ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਹ ਅਮਰ ਲੋਕ ਛੱਡ ਗਏ।
ਤਤੋ ਨੀਤਂ ਧਨਂ ਤੇषਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਤੇ ਤਤੋ ਯਯੁਃ
ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਲੈ ਲਈ ਗਈ ਤੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਕੋਲ ਗਏ।
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾਵਧ੍ਯਂ ਸੁਰੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸੋऽਥਮਹਾ ਬਲਃ ਤਾਞ੍ਜਘਾਨ ਸ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਧਰ੍ਮਚਾਰਿਣਃ
ਜਦੋਂ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਮਾਰੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਲ ਨਾਲ, ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨਿਃਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਵषਟ੍ਕਾਰਂ ਤਦਾਸੀਦ੍ਧਰਣੀਤ ਤਲਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਨਾ ਕੋਈ ਪਾਠ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਯੱਗਾਂ ਦੇ ਉਚਾਰਣ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਵ੍ਯਥਿਤਾ ਦੇਵਾਸ੍ਤਥਾ ਸਰ੍ਵੇ ਮਹਰ੍षਯਃ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਬਹੁਤ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਤਤਃ ਕਾਯੋऽਭਵਤ੍ਸਦ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪੁਰਤਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਅਚਾਨਕ, ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਕ ਸਰੀਰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕृਤ੍ਯਾ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਦਿਵ੍ਯਾ ਕਮਲਲੋਚਨਾ
ਉਸ ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ ਇਕ ਦਿਵਯ ਸਤ੍ਰੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਸਨ।
ਸਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਸृष੍ਟਾ ਹ੍ਯਹਂ ਸੁਰਾਃ 5.2.4.
ਉਹ ਸਤ੍ਰੀ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ: 'ਮੈਨੂੰ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ?'
ਤਤਸ੍ਤੁ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸ਼ੁਭਾ ਗਿਰਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਸ਼ੁਭ ਬੋਲੀਆਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਜਹਾਸ ਸਾ ਦੇਵੀ ਸਾਟ੍ਟਹਾਸਂ ਮੁਹੁਰ੍ ਮੁਹੁਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਵਾਰ ਵਾਰ ਉੱਚੀ ਹੱਸਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਪਾਸ਼ਾਂਕੁਸ਼ਧਰਾ ਰੌਦ੍ਰਾ ਜ੍ਵਾਲਾਮਾਲਾਵृਤਾਨਨਾਃ
ਉਹ ਡਰਾਉਣੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਫੰਦਾ ਤੇ ਅੰਕੁਸ਼ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਗਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਮਹਾਦੇਵਿ ਯਤ੍ਰ ਵਜ੍ਰੋ ਮਹਾਸੁਰਃ
ਹੇ ਮਹਾਂਦੇਵੀ! ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਉਥੇ ਚਲੀ ਗਈਆਂ ਜਿੱਥੇ ਵੱਡਾ ਅਸੁਰ ਵਜ੍ਰ ਸੀ।
ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਬਹੁਧਾ ਮੁਕ੍ਤੈਰ੍ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਚੈਵ ਦਿਗਂਤਰਮ੍
ਹਰ ਪਾਸੇ ਅਨੇਕਾਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਭਰ ਗਈਆਂ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਵਵृਤੇ ਯੁਦ੍ਧਂ ਤਯਾ ਦੇਵ੍ਯਾ ਸੁਰਦ੍ਵਿषਾਮ੍ ਪਰਾਙ੍ਮੁਖਂ ਬਲਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਜ੍ਰੋ ਮਾਯਾਮਥਾਸृਜਤ੍
ਫਿਰ ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਪਿੱਠ ਮੋੜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ ਵਜ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਵਰਤੀ।
ਤਾਮਸੀਂਨਾਮ ਦੁਃਸਾਧ੍ਯਾਂ ਯਯਾ ਮੁਹ੍ਯਤਿ ਕਨ੍ਯਕਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਤਾਮਸੀ ਮਾਇਆ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਔਖੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਕੁੜੀਆਂ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਮੋਭੂਤੇ ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਾ ਦੇਵੀ ਭਯਵਿਹ੍ਵਲਾ
ਜਦ ਉਥੇ ਹਨੇਰਾ ਛਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੇਵੀ ਡਰ ਨਾਲ ਘਬਰਾ ਗਈ।
ਕਪਾਲਵਾਨ੍ਹਰੋ ਯਤ੍ਰ ਲਿਂਗਾਕਾਰੇਣ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਥੇ, ਜਿੱਥੇ ਖੋਪੜੀ ਧਾਰਣ ਵਾਲੇ ਹਰਾ ਲਿੰਗ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਸਨ।
ਵਜ੍ਰੋऽਪਿ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਞ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਦੇਵ੍ਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਮਥੋਪਿ(षਿ?)ਤਾਨ੍ 5.2.4.
ਵਜ੍ਰ ਨੇ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਦੇਵੀ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਹਾਰ ਗਏ ਹਨ, ਫਿਰ...
ਮਹਾਕਾਲਵਨੇ ਦਿਵ੍ਯੇ ਰਥਕੋਟਿਸ਼ਤੈਰ੍ਵृਤਃ
ਮਹਾਕਾਲ ਦੇ ਦਿਵਿਆ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਲੱਖਾਂ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਅਦ੍ਯ ਦੇਵਾਨ੍ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਤਯਾ ਸਾਕਂ ਸੁਦੁष੍ਟਯਾ
ਅੱਜ ਮੈਂ, ਉਸ ਬਹੁਤ ਮਾੜੀ ਦੇਵੀ ਸਮੇਤ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਕਾਲੇ ਨਾਰਦੋ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ ਨਾਰਦ ਉਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਕਥਯਾਮਾਸ ਦੇਵਨਾਂ ਵਜ੍ਰਾਦ੍ਦੇਵਪਰਾਭਵਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹ ਵਜ੍ਰ ਕੋਲੋਂ ਹਾਰ ਗਏ ਹਨ।
ਮਹਾਕਾਲਵਨੇ ਦੇਵ ਤਾਡਿਤਾਸ੍ਤ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਃ ਪ੍ਰਭੋ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਮਹਾਕਾਲ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਨਾਰਦਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਤੋऽਹਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਿ
ਨਾਰਦ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਫਿਰ ਮੈਂ, ਹੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰੀ...