ਨੋ ਸਿਦ੍ਧੋऽਸੌ ਯਦਾ ਦੇਵਿ ਤਦਾ ਗਂਗਾਮਹਤ੍ਤਟਮ੍
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਗੰਗਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਕੰਢੇ ਤੇ—
ਗੋਦਾਵਰੀਂ ਭੀਮਰਥੀਂ ਕੌਸ਼ਿਕੀਂ ਸ਼ਾਰਦਾਂ ਸ਼ਿਵਾਮ੍
ਗੋਦਾਵਰੀ, ਭੀਮਰਥੀ, ਕੌਸ਼ਿਕੀ, ਸ਼ਾਰਦਾ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਨਦੀ—
ਤੀਰ੍ਥਂ ਵ੍ਯਰ੍ਥਂ ਤਪੋ ਵ੍ਯਰ੍ਥਂ ਤੀਰ੍ਥਯਾਤ੍ਰਾਫਲਂ ਯਤਃ
ਉਥੇ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਵਿਅਰਥ ਹੈ, ਤਪੱਸਿਆ ਵਿਅਰਥ ਹੈ, ਤੇ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਦਾ ਫਲ ਵੀ ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਦੇਵਿ ਵਾਗੁਵਾਚਾਸ਼ਰੀਰਿਣੀ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਬਿਨਾ ਸਰੀਰ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਨੇ ਬੋਲਿਆ।
ਪ੍ਰਯਾਗਾਦ੍ਯਾਨਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਯਾਨਿ ਸਂਤਿ ਵੈ
ਪ੍ਰਯਾਗ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਤੀਰਥ ਹਨ—
ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਸੁਮਹਾਪੁਣ੍ਯਂ ਲਿਂਗਂ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਸਾਧਕਮ੍
ਉਥੇ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਪਵਿੱਤਰ ਲਿੰਗ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਲਿਂਗਸ੍ਯ ਪੁਨਰ੍ਯਾਸ੍ਯਸਿ ਸ਼ਾਂਕਰਮ੍
ਉਸ ਲਿੰਗ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਮੁੜ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਂਗੀ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਵਾਣੀਮਾਕਾਸ਼ਸ੍ਥਾਂ ਗਣਸ੍ਤਦਾ 5.2.3.
ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਆਈ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਟੋਲੀ—
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਤ੍ਰ ਤਲ੍ਲਿਂਗਂ ਸਰ੍ਵਸਂਪਤ੍ਕਰਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਉਥੇ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਲਿੰਗ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਲਿਂਗਮਧ੍ਯਾਤ੍ਤਤੋ ਵਾਣੀ ਨਿਃਸृਤਾ ਪਰ੍ਵ ਤਾਤ੍ਮਜੇ
ਫਿਰ, ਉਸ ਲਿੰਗ ਦੇ ਵਿਚੋਂ ਆਵਾਜ਼ ਨਿਕਲੀ, ਹੇ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ।
ਤ੍ਵਤ੍ਪਾਦਪਂਕਜੇ ਭੂਯਾਦ੍ਭਕ੍ਤਿਰ੍ਮੇऽਵਿਚਲਾ ਸਦਾ
ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਟੱਲ ਰਹੇ।
ਵਰਮੇਨਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਾਸ਼ੁ ਯਦਿ ਤੁष੍ਟੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ, ਹੇ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਤਾਂ ਇਹ ਵਰਤਾਂਤ ਜਲਦੀ ਦੇ ਦਿਓ।
ਯੇ ਚ ਤ੍ਵਾਂ ਮਾਨਵਾ ਦੇਵ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ, ਹੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ, ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ—
ਢੁਂਢਸ੍ਯ ਭਾषਿਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਲਿਂਗੇਨੋਕ੍ਤਂ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਿ ਤੇ ਭਵਿष੍ਯਂਤਿ ਸਤਤਂ ਸਦਾ ਪਾਤਕਵਰ੍ਜਿਤਾਃ
ḍੁੰਢਾ ਦੇ ਬਚਨ, ਜੋ ਲਿੰਗ ਨੇ ਕਹੇ, ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧਾ, ਉਹ ਸਦਾ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹਿਣਗੇ।
ਲਪ੍ਸ੍ਯਂਤਿ ਤੇ ਪਰਾਨ੍ਕਾਮਾਨ੍ਭਵਿष੍ਯਂਤਿ ਗਣੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਉਹ ਉੱਚੇ ਮਨੋਰਥ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਗੇ ਤੇ ਗਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਬਣ ਜਾਣਗੇ।
ਏਵਂ ਲਬ੍ਧਵਰੋ ਢੁਂਢਃ ਪ੍ਰਾਂਜਲਿਃ ਪੁਨਰਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਰ ਮਿਲਣ ਉਪਰੰਤ, ḍੁੰਢਾ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਫਿਰ ਆਖਿਆ।
ਏਵਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਲਿਂਗੇਨ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਤੁष੍ਟੇਨ ਪਾਰ੍ਵਤਿ
ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਲਿੰਗ ਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਹੇ ਪਾਰਵਤੀ।
ਯਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸਦਾ ਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ਭਵੇਨ੍ਨृਣਾਮ੍।। 5.2.3.
ਜਿਸ ਦੀ ਸਿਰਫ਼ ਝਲਕ ਨਾਲ ਹੀ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਫਲਤਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯੇ ਪੂਜਯਿष੍ਯਂਤਿ ਦੇਵਂ ਢੁਂਢੇਸ਼੍ਵਰਂ ਪਰਮ੍
ਜੋ ਭੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਢੁੰਢੇਸ਼ਵਰ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ,
ਸ ਏਵ ਸੁਕृਤੀ ਲੋਕੇ ਸ ਏਵ ਮਮ ਵਲ੍ਲਭਃ
ਉਹੀ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਹੈ।
ਰਾਜਸੂਯਸ਼ਤੇਨੈਵ ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਚ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜਿੰਨਾ ਚੰਗਾ ਫਲ ਸੌ ਰਾਜਸੂਯ ਯੱਗ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ,
ਮਾਨਸਂ ਵਾਚਿਕਂ ਵਾਪਿ ਕਾਯਿਕਂ ਗੁਹ੍ਯਸਂਭਵਮ੍ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਯਾਸ੍ਯਤਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਢੁਂਢੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍
ਮਨ, ਬੋਲ, ਸਰੀਰ ਜਾਂ ਲੁਕਵੇਂ ਪਾਪ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਢੁੰਢੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਤੁਰੰਤ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਮਯਾ ਦੇਵਿ ਸ ਢੁਂਢੋ ਗਣਨਾਯਕਃ ਰੇਜੇ ਚ ਗਣਪੈਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਮਮਾਭੀष੍ਟਤਰੋऽਭਵਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਆਖਿਆ, ਹੇ ਦੇਵੀ! ਓਹ ਢੁੰਢਾ, ਜੋ ਗਣਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਸੀ, ਗਣਾਂ ਸਮੇਤ ਚਮਕ ਉਠਿਆ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਪਿਆਰਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏष ਤੇ ਕਥਿਤੋ ਦੇਵਿ ਪ੍ਰਭਾਵਃ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਃ
ਹੇ ਦੇਵੀ! ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ ਦृष੍ਟੇ ਯਸ੍ਮਿਞ੍ਜਗਨ੍ਨਾਥੇ ਯਾਤਿ ਪਾਪਂ ਚ ਸਂਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦੋਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪੁਰਾ ਵੈਵਸ੍ਵਤੇ ਕਲ੍ਪੇ ਰੁਰੁਰ੍ਨਾਮ ਮਹਾਸੁਰਃ ਬਭੂਵ ਸੁਮਹਾਕਾਯਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਦਂष੍ਟ੍ਰੋ ਭਯਂਕਰਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਵੈਵਸ੍ਵਤ ਕਲਪ ਵਿੱਚ ਰੁਰੂ ਨਾਂ ਦਾ ਇਕ ਵੱਡਾ ਅਸੁਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ, ਦੰਦ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਰੂਪ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ।
ਤੇਨ ਦੇਵਾਃ ਸ੍ਵਾਧਿਕਾਰਾਚ੍ਚਾਲਿਤਾਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਲ ਯਾਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਤੋਂ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਹ ਅਮਰ ਲੋਕ ਛੱਡ ਗਏ।
ਤਤੋ ਨੀਤਂ ਧਨਂ ਤੇषਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਤੇ ਤਤੋ ਯਯੁਃ
ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਲੈ ਲਈ ਗਈ ਤੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਕੋਲ ਗਏ।
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾਵਧ੍ਯਂ ਸੁਰੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸੋऽਥਮਹਾ ਬਲਃ ਤਾਞ੍ਜਘਾਨ ਸ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਧਰ੍ਮਚਾਰਿਣਃ
ਜਦੋਂ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਮਾਰੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਲ ਨਾਲ, ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨਿਃਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਵषਟ੍ਕਾਰਂ ਤਦਾਸੀਦ੍ਧਰਣੀਤ ਤਲਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਨਾ ਕੋਈ ਪਾਠ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਯੱਗਾਂ ਦੇ ਉਚਾਰਣ।