ਗਤੋऽਸੌ ਸ਼ਕ੍ਰਲੋਕਂ ਤੁ ਕੌਤੁਕਾਰ੍ਥਂ ਯਦृਚ੍ਛਯਾ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਜਾਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਗਿਆ।
ਭਾਵਾਨ੍ਬਹੁਵਿਧਾਨ੍ਰਮ੍ਯਾਨ੍ਦृष੍ਟਿਹਸ੍ਤਾਦਿਕਾਞ੍ਛੁਭਾਨ੍। ਸੂਚੀਵਿਦ੍ਧਾਦਿਕਰਣਾਨ੍ਪਤਾਕਾਦਿਕਹਸ੍ਤਕਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਭਾਵ ਵੇਖੇ—ਅੱਖਾਂ, ਹੱਥਾਂ ਆਦਿ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਹਿਲਾਰੇ; ਸੂਈ ਵਾਂਗ ਚੁਭਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਝੰਡਾ ਆਦਿ ਹੱਥਾਂ ਦੇ ਇਸ਼ਾਰੇ।
ਸ਼ਕ੍ਰੋऽਪਿ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਤਨ੍ਮੁਖਾਸਕ੍ਤਲੋਚਨਃ
ਇੰਦ੍ਰ ਵੀ, ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵੱਲ ਹੀ ਤੱਕਦਾ ਰਿਹਾ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਦੇਵਿ ਢੁਂਢਸ੍ਤਲ੍ਲਲਿਤੇਨ ਤੁ
ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ḍਹੁੰਢਾ ਆਪਣੇ ਖੇਡ-ਮਜ਼ਾਕ ਵਿੱਚ ਸੀ—
ਤੇਨ ਰਂਗਰਤਾ ਰਂਭਾ ਪੁष੍ਪਗੁਚ੍ਛੇਨ ਤਾਡਿਤਾ
ਉਥੇ, ਰੰਭਾ ਨਾਚ ਵਿਚ ਮਗਨ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਪਤ ਤ੍ਵਂ ਮਾਨੁषਂ ਲੋਕਂ ਰਂਗਭਂਗਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਕृਤਃ
"ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਜਾ! ਤੂੰ ਨਾਚ ਵਿਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪਾਈ ਹੈ।"
ਪਤਿਤੋ ਮਾਨੁषੇ ਲੋਕੇ ਵਿਸਂਜ੍ਞੋ ਵਿਹ੍ਵਲੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ
ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈ, ਉਸ ਦੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੇ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਅਹੋऽਨ੍ਯਾਯਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਮਯਾ ਮੋਹਾਦਨੁष੍ਠਿਤਮ੍ 5.2.3.
"ਹਾਏ, ਮੈਂ ਮੂਰਖਤਾ ਕਰਕੇ ਅਨਿਆਇ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲਿਆ।"
ਨ੍ਯਾਯਮਾਰ੍ਗਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਯੇਨ ਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ਭਵੇਨ੍ਮਮ
"ਜੇ ਮੈਂ ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲਾਂ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਸਫਲਤਾ ਹੋ ਜਾਵੇ।"
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਮਹੇਂਦ੍ਰੇ ਪਰ੍ਵਤੋਤ੍ਤਮੇ
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਮਹੇਂਦਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਤਪ ਕਰਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਨੋ ਸਿਦ੍ਧੋऽਸੌ ਯਦਾ ਦੇਵਿ ਤਦਾ ਗਂਗਾਮਹਤ੍ਤਟਮ੍
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਗੰਗਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਕੰਢੇ ਤੇ—
ਗੋਦਾਵਰੀਂ ਭੀਮਰਥੀਂ ਕੌਸ਼ਿਕੀਂ ਸ਼ਾਰਦਾਂ ਸ਼ਿਵਾਮ੍
ਗੋਦਾਵਰੀ, ਭੀਮਰਥੀ, ਕੌਸ਼ਿਕੀ, ਸ਼ਾਰਦਾ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਨਦੀ—
ਤੀਰ੍ਥਂ ਵ੍ਯਰ੍ਥਂ ਤਪੋ ਵ੍ਯਰ੍ਥਂ ਤੀਰ੍ਥਯਾਤ੍ਰਾਫਲਂ ਯਤਃ
ਉਥੇ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਵਿਅਰਥ ਹੈ, ਤਪੱਸਿਆ ਵਿਅਰਥ ਹੈ, ਤੇ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਦਾ ਫਲ ਵੀ ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਦੇਵਿ ਵਾਗੁਵਾਚਾਸ਼ਰੀਰਿਣੀ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਬਿਨਾ ਸਰੀਰ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਨੇ ਬੋਲਿਆ।
ਪ੍ਰਯਾਗਾਦ੍ਯਾਨਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਯਾਨਿ ਸਂਤਿ ਵੈ
ਪ੍ਰਯਾਗ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਤੀਰਥ ਹਨ—
ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਸੁਮਹਾਪੁਣ੍ਯਂ ਲਿਂਗਂ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਸਾਧਕਮ੍
ਉਥੇ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਪਵਿੱਤਰ ਲਿੰਗ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਲਿਂਗਸ੍ਯ ਪੁਨਰ੍ਯਾਸ੍ਯਸਿ ਸ਼ਾਂਕਰਮ੍
ਉਸ ਲਿੰਗ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਮੁੜ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਂਗੀ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਵਾਣੀਮਾਕਾਸ਼ਸ੍ਥਾਂ ਗਣਸ੍ਤਦਾ 5.2.3.
ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਆਈ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਟੋਲੀ—
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਤ੍ਰ ਤਲ੍ਲਿਂਗਂ ਸਰ੍ਵਸਂਪਤ੍ਕਰਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਉਥੇ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਲਿੰਗ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਲਿਂਗਮਧ੍ਯਾਤ੍ਤਤੋ ਵਾਣੀ ਨਿਃਸृਤਾ ਪਰ੍ਵ ਤਾਤ੍ਮਜੇ
ਫਿਰ, ਉਸ ਲਿੰਗ ਦੇ ਵਿਚੋਂ ਆਵਾਜ਼ ਨਿਕਲੀ, ਹੇ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ।
ਤ੍ਵਤ੍ਪਾਦਪਂਕਜੇ ਭੂਯਾਦ੍ਭਕ੍ਤਿਰ੍ਮੇऽਵਿਚਲਾ ਸਦਾ
ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਟੱਲ ਰਹੇ।
ਵਰਮੇਨਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਾਸ਼ੁ ਯਦਿ ਤੁष੍ਟੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ, ਹੇ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਤਾਂ ਇਹ ਵਰਤਾਂਤ ਜਲਦੀ ਦੇ ਦਿਓ।
ਯੇ ਚ ਤ੍ਵਾਂ ਮਾਨਵਾ ਦੇਵ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ, ਹੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ, ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ—
ਢੁਂਢਸ੍ਯ ਭਾषਿਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਲਿਂਗੇਨੋਕ੍ਤਂ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਿ ਤੇ ਭਵਿष੍ਯਂਤਿ ਸਤਤਂ ਸਦਾ ਪਾਤਕਵਰ੍ਜਿਤਾਃ
ḍੁੰਢਾ ਦੇ ਬਚਨ, ਜੋ ਲਿੰਗ ਨੇ ਕਹੇ, ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧਾ, ਉਹ ਸਦਾ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹਿਣਗੇ।
ਲਪ੍ਸ੍ਯਂਤਿ ਤੇ ਪਰਾਨ੍ਕਾਮਾਨ੍ਭਵਿष੍ਯਂਤਿ ਗਣੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਉਹ ਉੱਚੇ ਮਨੋਰਥ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਗੇ ਤੇ ਗਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਬਣ ਜਾਣਗੇ।
ਏਵਂ ਲਬ੍ਧਵਰੋ ਢੁਂਢਃ ਪ੍ਰਾਂਜਲਿਃ ਪੁਨਰਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਰ ਮਿਲਣ ਉਪਰੰਤ, ḍੁੰਢਾ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਫਿਰ ਆਖਿਆ।
ਏਵਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਲਿਂਗੇਨ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਤੁष੍ਟੇਨ ਪਾਰ੍ਵਤਿ
ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਲਿੰਗ ਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਹੇ ਪਾਰਵਤੀ।
ਯਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸਦਾ ਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ਭਵੇਨ੍ਨृਣਾਮ੍।। 5.2.3.
ਜਿਸ ਦੀ ਸਿਰਫ਼ ਝਲਕ ਨਾਲ ਹੀ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਫਲਤਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯੇ ਪੂਜਯਿष੍ਯਂਤਿ ਦੇਵਂ ਢੁਂਢੇਸ਼੍ਵਰਂ ਪਰਮ੍
ਜੋ ਭੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਢੁੰਢੇਸ਼ਵਰ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ,
ਸ ਏਵ ਸੁਕृਤੀ ਲੋਕੇ ਸ ਏਵ ਮਮ ਵਲ੍ਲਭਃ
ਉਹੀ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਹੈ।