ਮਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੇਨ ਤਸ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਵਤਿ
ਹੇ ਪਾਰਵਤੀ, ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਦਾ ਪੁਣ੍ਯਾ ਸਪ੍ਤਕਲ੍ਪੋਦ੍ਭਵਾ ਗੁਹਾ
ਉਸ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਹੀ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਲਿੰਗ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੱਤ ਯੁਗਾਂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਯਲ੍ਲਿਂਗਂ ਸਪ੍ਤਕਲ੍ਪੋਦ੍ਭਵਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਉਥੇ ਤੂੰ ਉਹ ਮੰਗਲਮਈ ਲਿੰਗ ਵੇਖੇਗਾ, ਜੋ ਸੱਤ ਯੁਗਾਂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਕਾਮ ਕ੍ਰੋਧੋਦ੍ਭਵਂ ਪਾਪਂ ਲੋਭਮੋਹਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਇੱਛਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਪਾਪ, ਜੋ ਲਾਲਚ ਤੇ ਮੋਹ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ—
ਮਦੀਯਂ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਵਿਪ੍ਰੋ ਵੇਦਪਾਰਗਃ
ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ—
ਨਿਃਸृਤੋ ਨਿਯਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਪੁਨਃਪੁਨਃ
ਉਹ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਚਲ ਕੇ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ ਉੱਥੋਂ ਚਲਿਆ ਗਿਆ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਤ੍ਰ ਤਲ੍ਲਿਂਗਂ ਤਪਸੋ ਵਰ੍ਦ੍ਧਨਂ ਪਰਮ੍
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਲਿੰਗ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਤਪੱਸਿਆ ਵਧਾਉਣ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਦੇਵਿ ਦੇਵੈਰੁਕ੍ਤਂ ਨਭਸ੍ਤਲੇ
ਇਸ ਵੇਲੇ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ।
ਸਿਦ੍ਧਿਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਦ੍ਵਿਜੇਨੈਵ ਦਰ੍ਸ਼ਨੇਨ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਾ
ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਸਿਰਫ਼ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਕੇ ਉਹ ਸਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਔਖੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਰਮਯੋਪੇਤਾ ਯੇ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਂਤਿ ਗੁਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ 5.2.2.
ਜੋ ਲੋਕ ਪਰਮ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਗੁਫਾ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਅष੍ਟਮ੍ਯਾਂ ਵਾ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਯਃ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਜੋ ਵੀ ਅੱਠਵੀਂ ਜਾਂ ਚੌਦਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰੇ—
ਅਤ੍ਰਾਗਤ੍ਯ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਯਃ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਜੋ ਵੀ ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰੇ—
ਕृਤ੍ਵਾ ਪਾਪਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਯਃ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਜੇ ਕੋਈ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪਾਪ ਕਰ ਚੁੱਕਿਆ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਇਸ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—
ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾ ਸੁਰਾਪਾਨਂ ਸ੍ਤੇਯਂ ਗੁਰ੍ਵਂਗਨਾਗਮਃ
ਚਾਹੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਕਤਲ ਕਰ ਲਵੇ, ਸ਼ਰਾਬ ਪੀ ਲਵੇ, ਚੋਰੀ ਕਰ ਲਵੇ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਪਤਨੀ ਕੋਲ ਜਾਵੇ—
ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਦਸ਼ੁਭਂ ਕਰ੍ਮ ਜਨ੍ਮਕੋਟਿਸ਼ਤਾਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਮਾੜਾ ਕੰਮ ਕਈ ਲੱਖ ਜਨਮਾਂ ਵਿਚ ਇਕੱਠਾ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ—
ਮਹਾਪਾਤਕਯੁਕ੍ਤਾ ਹਿ ਦੇਹਿਨੋ ਯੇ ਮਹੀਤਲੇ
ਜੋ ਜੀਵ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਲਿੱਪਟੇ ਹੋਏ ਹਨ—
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਦ੍ਵਿਜੋ ਦੇਵਿ ਦਿਵ੍ਯੋ ਮਂਕਣਕੋ ਮੁਨਿਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਮੰਕਣਕ ਮੁਨੀ, ਜੋ ਦੁਬਾਰਾ ਜੰਮਿਆ ਸੀ, ਨੇ ਆਖਿਆ—
ਏष ਵੈ ਕਥਿਤੋ ਦੇਵਿ ਪ੍ਰਭਾਵਃ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਃ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਇਹੀ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਂ ਲਿਗਂ ਨृਣਾਂ ਦੁष੍ਕृਤਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਇਹ ਲਿੰਗ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਮਿਟਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਮਾੜੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਢੁਂਢਸ਼੍ਚਾਸੀਤ੍ਪੁਰਾ ਦੇਵਿ ਕੈਲਾਸੇ ਗਣਨਾਯਕਃ
ਇੱਕ ਵਾਰ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਗਣਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ḍਹੁੰਢਾ ਸੀ।
ਗਤੋऽਸੌ ਸ਼ਕ੍ਰਲੋਕਂ ਤੁ ਕੌਤੁਕਾਰ੍ਥਂ ਯਦृਚ੍ਛਯਾ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਜਾਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਗਿਆ।
ਭਾਵਾਨ੍ਬਹੁਵਿਧਾਨ੍ਰਮ੍ਯਾਨ੍ਦृष੍ਟਿਹਸ੍ਤਾਦਿਕਾਞ੍ਛੁਭਾਨ੍। ਸੂਚੀਵਿਦ੍ਧਾਦਿਕਰਣਾਨ੍ਪਤਾਕਾਦਿਕਹਸ੍ਤਕਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਭਾਵ ਵੇਖੇ—ਅੱਖਾਂ, ਹੱਥਾਂ ਆਦਿ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਹਿਲਾਰੇ; ਸੂਈ ਵਾਂਗ ਚੁਭਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਝੰਡਾ ਆਦਿ ਹੱਥਾਂ ਦੇ ਇਸ਼ਾਰੇ।
ਸ਼ਕ੍ਰੋऽਪਿ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਤਨ੍ਮੁਖਾਸਕ੍ਤਲੋਚਨਃ
ਇੰਦ੍ਰ ਵੀ, ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵੱਲ ਹੀ ਤੱਕਦਾ ਰਿਹਾ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਦੇਵਿ ਢੁਂਢਸ੍ਤਲ੍ਲਲਿਤੇਨ ਤੁ
ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ḍਹੁੰਢਾ ਆਪਣੇ ਖੇਡ-ਮਜ਼ਾਕ ਵਿੱਚ ਸੀ—
ਤੇਨ ਰਂਗਰਤਾ ਰਂਭਾ ਪੁष੍ਪਗੁਚ੍ਛੇਨ ਤਾਡਿਤਾ
ਉਥੇ, ਰੰਭਾ ਨਾਚ ਵਿਚ ਮਗਨ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਪਤ ਤ੍ਵਂ ਮਾਨੁषਂ ਲੋਕਂ ਰਂਗਭਂਗਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਕृਤਃ
"ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਜਾ! ਤੂੰ ਨਾਚ ਵਿਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪਾਈ ਹੈ।"
ਪਤਿਤੋ ਮਾਨੁषੇ ਲੋਕੇ ਵਿਸਂਜ੍ਞੋ ਵਿਹ੍ਵਲੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ
ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈ, ਉਸ ਦੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੇ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਅਹੋऽਨ੍ਯਾਯਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਮਯਾ ਮੋਹਾਦਨੁष੍ਠਿਤਮ੍ 5.2.3.
"ਹਾਏ, ਮੈਂ ਮੂਰਖਤਾ ਕਰਕੇ ਅਨਿਆਇ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲਿਆ।"
ਨ੍ਯਾਯਮਾਰ੍ਗਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਯੇਨ ਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ਭਵੇਨ੍ਮਮ
"ਜੇ ਮੈਂ ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲਾਂ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਸਫਲਤਾ ਹੋ ਜਾਵੇ।"
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਮਹੇਂਦ੍ਰੇ ਪਰ੍ਵਤੋਤ੍ਤਮੇ
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਮਹੇਂਦਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਤਪ ਕਰਣ ਲੱਗ ਪਈ।