ਚਾਤੁਰ੍ਮਾਸ੍ਯੇ ਜਲਗਤੋ ਦੇਵੋ ਨਾਰਾਯਣੋ ਭਵੇਤ੍
ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੇਵਤਾ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਨਾਨਂ ਦਸ਼ਵਿਧਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵਿष੍ਣੁਨਾਮ੍ਨਾ ਮਹਾਫਲਮ੍
ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਦਸ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਵਿਨਾ ਸ੍ਨਾਨਂ ਤੁ ਯਤ੍ਕਰ੍ਮ ਪੁਣ੍ਯਕਾਰ੍ਯਮਯਂ ਸ਼ੁਭ ਮ੍
ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਕੋਈ ਵੀ ਚੰਗਾ ਤੇ ਪੁੰਨ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ,
ਸ੍ਨਾਨੇਨ ਸਤ੍ਯਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸਤ੍ਯੇ ਧਰ੍ਮਃ ਸਨਾਤਨਃ
ਨ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਸਚ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਸਚ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਧਰਮ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਯੇ ਚਾਧ੍ਯਾਤ੍ਮਵਿਦਃ ਪੁਣ੍ਯਾ ਯੇ ਚ ਵੇਦਾਂਤਪਾਰਗਾਃ
ਜੋ ਆਤਮ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੇ ਹਨ,
ਕृਤਸ੍ਨਾਨਸ੍ਯ ਹਿ ਹਰਿਰ੍ਦੇਹਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਤਿष੍ਠ ਤਿ
ਜੋ ਨ੍ਹਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਹਰੀ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਦੇਵਤਾਤੋषਣਾਯ ਚ
ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ।
ਨਿਸ਼ਾਯਾਂ ਚੈਵ ਨ ਸ੍ਨਾਯਾਤ੍ਸਂਧ੍ਯਾਯਾਂ ਗ੍ਰਹਣਂ ਵਿਨਾ
ਰਾਤ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ, ਤੇ ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ ਵੀ ਨਾ ਨ੍ਹਾਏ, ਸੂਰਜ ਜਾਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਗ੍ਰਹਣ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ।
ਭਾਨੁਸਂਦਰ੍ਸ਼ਨਾਚ੍ਛੁਦ੍ਧਿਰ੍ਵਿਹਿਤਾ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਸੁ
ਸੂਰਜ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ ਸਾਰੇ ਕਰਮਾਂ ਲਈ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਅਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾਂ ਤੁ ਸ਼ਰੀਰਸ੍ਯ ਭਸ੍ਮਸ੍ਨਾਨੇਨ ਸ਼ੁਧ੍ਯਤਿ 5.1.69.
ਜੇਕਰ ਸਰੀਰ ਅਸਮਰਥ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਰਾਖ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵੀ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਾਰਾਯਣਾऽਗ੍ਰਤਃ ਸ੍ਨਾਨਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਤੀਰ੍ਥੇ ਨਦੀषੁ ਚ
ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਜਗ੍ਹਾ, ਤੀਰਥ ਜਾਂ ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ—
ਯਸ਼੍ਚ ਸ੍ਨਾਤਿ ਨਰੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ ਯਾਤਿ ਵੈष੍ਣਵਂ ਪਦਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਰੋਜ਼ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਯਾਨਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਪੁਣ੍ਯਾਨ੍ਯਾਯਤਨਾਨਿ ਚ
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਿਤਨੇ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਤੇ ਆਸਥਾਨ ਹਨ—
ਕਰ੍ਕਸ੍ਥੇ ਚ ਦਿਵਾਨਾਥੇ ਸ੍ਨਾਨਂ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਯੇ ਨਰਾ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਰਕਸਥ ਤੇ ਦਿਵਾਨਾਥ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਚਾਤੁਰ੍ਮਾਸ੍ਯਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤਤ੍ਰੈਵ ਨਿਵਸਾਮ੍ਯ ਹਮ੍
ਚਾਤੁਰਮਾਸ ਆਉਣ ਤੇ ਮੈਂ ਉਥੇ ਹੀ ਵਸਦਾ ਹਾਂ।
ਮਹੇਸ਼ਾਨ੍ਨਾऽਪਰੋ ਦੇਵੋ ਮੁਕ੍ਤਿਦੋ ਨ ਜਨਾਰ੍ਦਨਾਤ੍
ਮਹੇਸ਼ਾਨਾ, ਜਨਾਰਦਨ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ।
ਕਰ੍ਕਰਾਜਸਮਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਵਤ੍ਸ ਮਹੀਤਲੇ
ਪਿਆਰੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਰਕਰਾਜ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੋਰ ਕੋਈ ਤੀਰਥ ਨਹੀਂ।
ਏਵਂ ਵ੍ਯਾਸ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਭਾਰ੍ਗ ਵਾਯ ਚ
ਵਿਆਸ ਜੀ, ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਭਾਰਗਵ ਨੇ ਐਸਾ ਹੀ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਚਾऽਪਿ ਤਤ੍ਰੈਵ ਸ੍ਥਾਨਂ ਪਰਮਸ਼ੋਭਨਮ੍
ਸਾਡਾ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣਾ ਥਾਂ ਵੀ ਉਥੇ ਹੀ ਹੈ।
ਤਾਵਤ੍ਕਾਲਂ ਹਿ ਤਤ੍ਰੈਵ ਮੁਕ੍ਤਿਰੇਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ 5.1.69.
ਜਦ ਤਕ ਉਥੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ, ਮੁਕਤੀ ਨਿਸਚਿਤ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਯਮਲੋਕੇ ਚਿਰਂ ਵਾਸੋ ਜਾਯਤੇ ਨਾऽਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਯਮ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਲੰਮਾ ਵਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਹਿ ਪਣੀਕृਤ੍ਯ ਤਤ੍ਰੈਵ ਸਂਨਿਯੋਜਯੇਤ੍
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵਚਨਬੱਧ ਕਰਕੇ, ਉਥੇ ਹੀ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਘृਤਸੁਵਰ੍ਣੇਨ ਮੋਚਯਿਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਕਂ ਨਯੇਤ੍
ਫਿਰ ਘੀ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਛੁਡਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯ ਸ਼ਿਪ੍ਰੋਦਕੇ ਸ੍ਨਾਨਂ ਕਰ੍ਕਰਾਜੇऽਨੁਜਾਯਤੇ
ਜੋ ਕਰਕਰਾਜ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਪਰਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਯਾਨਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਸਰਿਤਃ ਸਾਗਰਾਸ਼੍ਚ ਯੇ
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਿਤਨੇ ਵੀ ਤੀਰਥ, ਨਦੀਆਂ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਹਨ—
ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਚ ਤਦ੍ਵਰਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਕਰ੍ਕਰਾਜ ਇਤਿ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਕਰਕਰਾਜ ਨਾਮਕ ਤੀਰਥ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯ ਏਤਾਂ ਵੈ ਕਥਾਂ ਪੁਣ੍ਯਾਂ ਸ਼ृਣ੍ਵਂਤਿ ਸ਼੍ਰਾਵਯਂਤਿ ਚ
ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ,
ऋषਭਃ ਪਰ੍ਵਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਸੇਵਿਤਃ
ਰਿਸ਼ਭ ਪਰਬਤ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯਤ੍ਰ ਦੇਵਾਂਗਨਾ ਰਮ੍ਯਾਃ ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਤਿ ਸਤਤਂ ਦ੍ਵਿਜ
ਉਥੇ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੇਡਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰ ਤੀਰ੍ਥੇ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸੁਭਗੋ ਜਾਯਤੇ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਉਸ ਤੀਰਥ ਤੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਸੁਭਾਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।