ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਵਾ ਰਜੋ ਦੋषਾਰ੍ਤਾ ਵਂਧ੍ਯਾਃ ਕਾਕਬਕਾਦਿਕਾਃ
ਜਿਹੜੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਮਹਾਵਾਰੀ ਦੀ ਅਸੁੱਧੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਨ, ਜਾਂ ਬਾਂਝ ਹਨ, ਜਾਂ ਕਾਂ-ਬਗਲੇ ਵਰਗੀਆਂ ਹਨ,
ਵਿਮਲੋਦੇऽਪਿ ਤਾਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵੈ ਵਿਂਧ੍ਯਵਾਸਿਨੀਮ੍ 5.1.55.
ਉਹ ਅਸੁੱਧ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ, ਇੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਤੇ ਵਿਂਧਿਆਵਾਸਿਨੀ ਦੇਵੀ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ,
ਅਪੁਤ੍ਰਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯੁਃ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਕਨ੍ਯਾ ਵੀਰਪਤਿਂ ਵਰਮ੍
ਜਿਹੜੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਪਤੀ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਵਿਦ੍ਯਾਵਾਞ੍ਜਾਯਤੇ ਵਿਪ੍ਰਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋ ਵਿਜਯੀ ਭਵੇਤ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਇੱਥੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਖ਼ਤਰੀ ਜੰਗ ਵਿਚ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ।
ਕਥਾਂ ਪੁਣ੍ਯਵਤੀਮੇਤਾਂ ਸਰ੍ਵਕਾਮਵਰਪ੍ਰਦਾਮ੍
ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਹਾਣੀ ਸਾਰੇ ਮਨਚਾਹੇ ਵਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਸ੍ਕਾਂਦੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਏਕਾਸ਼ੀਤਿਸਾਹਸ੍ਰ੍ਯਾਂ ਸਂਹਿਤਾਯਾਂ ਪਞ੍ਚਮ ਆਵਂਤ੍ਯਖਣ੍ਡੇऽਵਨ੍ਤੀਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਵਿਂਧ੍ਯਵਾਸਿਨੀ ਵਿਮਲੋਦਤੀਰ੍ਥਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਵਰ੍ਣਨਂਨਾਮ ਪਞ੍ਚਪਞ੍ਚਾਸ਼ਤ੍ਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਸਕਾਂਦ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪੰਜਵੇਂ ਅਵੰਤੀ ਖੰਡ ਵਿਚ, ਅਵੰਤੀ ਖੇਤਰ ਮਹਾਤਮ ਵਿੱਚ, ਵਿਂਧਿਆਵਾਸਿਨੀ ਤੇ ਵਿਮਲੋਦਾ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਪੰਜਵਾਂ-ਪੰਜਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।
ਯਤ੍ਰ ਤੁ ਸ੍ਨਾਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਮਹਾਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਜਿਥੇ ਸਿਰਫ਼ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਵੀ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ,
ਅਮਾ ਵੈ ਸ਼ਨਿਵਾਰੇਣ ਯਦਾਯਾਤਿ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਜਦ ਨਵੀਂ ਚੰਦ ਸ਼ਨੀਵਾਰ ਨੂੰ ਆਵੇ ਤੇ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚਿਆ ਜਾਵੇ,
ਪਸ਼੍ਯੇਚ੍ਛਨੈਸ਼੍ਚਰਂ ਦੇਵਂ ਸ੍ਥਾਵਰਂ ਲਿਂਗਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਦਰ ਨਾਲ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਡਿੱਠੇ ਦੋਵਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵੇਖੇ।
ਭੂਯਸ੍ਤੁ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਵਿਸ੍ਤਰੇਣ ਤਪੋਧਨ
ਮੈਂ ਹੋਰ ਵੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਤਪੱਸਿਆ ਵਾਲੇ।
ਯਸ੍ਯਾਃ ਸ਼੍ਰਵਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਮਹਾਪਾਪਕ੍ਸ਼ਯੋ ਭਵੇਤ੍
ਸਿਰਫ਼ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਹੀ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਰੇਵਾ ਚਰ੍ਮਣ੍ਵਤੀ ਕ੍ਸ਼ਾਤਾ ਤਿਸ੍ਰੋ ਨਦ੍ਯਃ ਪੁਰਾऽਨਘ
ਰੇਵਾ, ਚਰਮਣਵਤੀ ਤੇ ਕ੍ਛਾਤਾ—ਇਹ ਤਿੰਨ ਦਰਿਆ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ,
ਪੁਣ੍ਯਾਃ ਪੁਣ੍ਯਜਲਾ ਰਮ੍ਯਾਃ ਪਵਿਤ੍ਰਾਃ ਪਾਪਹਾਰਕਾਃ
ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ, ਸੁਚੱਜੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀਆਂ, ਸੋਹਣੀਆਂ, ਸਾਫ਼ ਤੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਸਨ।
ਏਕਦੋਪਵਨੇ ਰਮ੍ਯੇ ਮਾਂਧਾਤृਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰ ਉਤ੍ਤਮੇ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਸੋਹਣੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ, ਮਾਂਧਾਤ੍ਰ ਦੇ ਉੱਤਮ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ,
ਕਿਂਚਿਦ੍ਦੋषਪ੍ਰਸਂਗੇਨ ਮਿਥੋ ਭੇਦੋ ਹ੍ਯਜਾਯਤ
ਕਿਸੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਗਲਤੀ ਕਾਰਨ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵੱਖਰਾ ਪੈ ਗਿਆ।
ਮਹਾਕਾਲਵਨੇ ਰਮ੍ਯੇ ਸਮਾ ਯਾਤਾ ਸਰਿਦ੍ਵਰਾ 5.1.56.
ਮਹਾਕਾਲ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਦਰਿਆ ਇਕੱਠੇ ਸਮਾਂ ਗੁਜ਼ਾਰਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ।
ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਵਰਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਨਾਮਾ ਰੁਦ੍ਰਸਰਃ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਰੁਦ੍ਰਸਰ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰਾਗਤ੍ਯ ਪੁਰਾ ਕ੍ਸ਼ਾਤਾ ਸ਼ਿਪ੍ਰਾਸਂਗਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾ ਯਤ੍ਰ ਧੂਤਰਜਾ ਜਾਤਃ ਸਦ੍ਯਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੋ ਵਿਭਾਵਸੁਃ
ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਕ੍ਛਾਤਾ ਨੇ ਸ਼ਿਪਰਾ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕੀਤਾ; ਜਿੱਥੇ ਮਿੱਟੀ ਲੱਤੜੀ ਗਈ, ਉਥੇ ਅੱਗ ਤੁਰੰਤ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ।
ਏਤਦ੍ਵੇਦਿਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤ੍ਵਤ੍ਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦਾਂਵਰ
ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਤੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ।
ਸਨਤ੍ਕੁਮਾਰ ਉਵਾਚ ਪੁਰਾਨੁਸੂਰ੍ਯਾਂ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀਂ ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਸ੍ਵਤਨਯਾਂ ਦਦੌ
ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਤਵਸ਼ਟਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਸਾਵਿਤਰੀ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕੀਤਾ।
ਪਤਿਧਰ੍ਮਰਤਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਿषੇਵੇ ਲੋਕਚਕ੍ਸ਼ੁषੇ
ਉਹ ਸਦਾ ਪਤੀ ਦੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਰਹੀ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਅੱਖ ਵਾਂਗ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਰਹੀ।
ਯਮੋ ਵੈਵਸ੍ਵਤੋ ਜਾਤੋ ਯਮੁਨਾ ਲੋਕਪਾਵਨੀ
ਵਿਵਸਵਤ ਦਾ ਪੁੱਤ ਯਮ ਜੰਮਿਆ; ਯਮੁਨਾ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਵੀ ਜੰਮੀ।
ਮਿਥੁਨਂ ਮੇ ਤਵੋਤ੍ਸਂਗੇ ਧृਤਂ ਤ੍ਵਂ ਪਰਿਪਾਲਯ
ਇਹ ਜੋੜਾ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਰਵਿਭਕ੍ਤਿਰਤਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਚਰ ਤ੍ਵਂ ਮਮ ਵੇਸ਼੍ਮਨਿ
ਤੂੰ ਸਦਾ ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਰਹਿ।
ਏਵਂ ਸਾ ਸਮਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਹ੍ਯਗਮਤ੍ਤਦਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਾਅਦਾ ਕਰਕੇ, ਸਾਵਿਤਰੀ ਉਥੋਂ ਚਲੀ ਗਈ।
ਪਿਤ੍ਰ ਨਿਵਾਰਿਤਾ ਸਦ੍ਯੋ ਵਡਵਾਰੂਪਧਾਰਿਣੀ 5.1.56.
ਪਿਉ ਵਲੋਂ ਰੋਕੀ ਗਈ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਘੋੜੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਏਕਦਾ ਯਾਚਿਤਾ ਤੇਨ ਵੈਵਸ੍ਵਤੇਨ ਬੁਭੁਕ੍ਸ਼ਤਾ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਵੈਵਸਵਤ ਨੇ ਭੁੱਖਾ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਕੋਲੋਂ ਮੰਗਿਆ ਸੀ।
ਤਦਾ ਪਦਾਹਤਾ ਤੇਨ ਚ੍ਛਾਯਾ ਤਂ ਚ ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਹ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਪੈਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਛਾਇਆ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਪਦਾ ਖਂਜੋ ਭਵਿष੍ਯਸਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਪੈਰ ਨਾਲ ਲੰਗੜਾ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਵ੍ਯਾਸ ਪਰਿਭੂਯ ਵਸੁਂਧਰਾਮ੍
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਵਿਆਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਉਪੇਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।