ਲੋਕਨਿਂਦਾਪਰਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤੋ ਬਹੁਵਾਸਰੈਃ
ਉਹ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਕਈ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਭੁੱਖਾ ਸੀ।
ਕਪਾਲਂ ਚ ਕਰੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਇਤ੍ਯੁ ਵਾਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਖੋਪਰੀ ਫੜੀ ਅਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਇਹੀ ਆਖਿਆ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕਰਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਤਰ੍ਜਨ੍ਯਗੁਂਲਿਮਾਦਧਤ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਹੱਥ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਉਂਗਲ ਉਸ ਉੱਤੇ ਰੱਖੀ।
ਤਦਾਂਗੁਲਿਸਮੁਦ੍ਭੂਤਂ ਬਹੁ ਸੁਸ੍ਰਾਵਸ਼ੋਣਿਤਮ੍
ਫਿਰ, ਉਸ ਉਂਗਲ ਵਿੱਚੋਂ ਵੱਡੀ ਧਾਰ ਨਾਲ ਲਾਲ ਲਹੂ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਦਾ ਉਦ੍ਵੇਲਿਤਾ ਸਾ ਵੈ ਧਾਰਾ ਜਾਤਾ ਸਮਂ ਤਤਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਓਹ ਧਾਰ ਉੱਭਰ ਕੇ ਇਕੱਠੀ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਵੈਕੁਂਠੇ ਚਾਭਵਤ੍ਸਦ੍ਯੋ ਨਦੀ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਪਾਵਨੀ
ਵੈਕੁੰਠ ਵਿੱਚ, ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਇਕ ਨਦੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਜ੍ਵਰਘ੍ਨੀ ਚ ਯਥਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਤਥਾ ਵ੍ਯਾਸ ਬ੍ਰਵੀਮ੍ਯਹਮ੍ 5.1.49.
ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਜ਼ੁਕਾਮ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਐਸਾ ਹੀ ਮੈਂ, ਵਿਆਸ, ਆਖਦਾ ਹਾਂ।
ਯੋਧਯਾਮਾਸ ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰੋ ਹ੍ਯਨਿਰੁਦ੍ਧਪ੍ਰ ਹੇਲਨਃ
ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਰੋਕਿਆ ਨਾ ਗਿਆ ਤੇ ਹਾਸਾ ਕਰਦਿਆਂ ਲੜਾਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵਾਸੁਦੇਵਸ਼੍ਚਕ੍ਰਮਾਦਾਯ ਸਤ੍ਵਰਃ
ਫਿਰ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣਾ ਚੱਕਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਸ ਤਦਾ ਭਗ੍ਨਸਂਕਲ੍ਪਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਦੋਸ਼੍ਚ ਵ੍ਰਣਾਰ੍ਦਿਤਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਸ ਦੀ ਨੀਤ ਟੁੱਟ ਗਈ, ਦੋਸ਼ ਕੱਟ ਗਏ ਤੇ ਉਹ ਘਾਵਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸੀ।
ਤਦਾਗਤਂ ਮਹਾਦੈਤ੍ਯਂ ਸਮੀਪੇ ਭਯਵਿਹ੍ਵਲਮ੍
ਉਹ ਵੱਡਾ ਦੈਤ, ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਨੇੜੇ ਆ ਗਿਆ।
ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਬਾਹੁਸਹਸ੍ਰਂ ਵੈ ਦੈਤ੍ਯਰਾਜਸ੍ਯ ਚਾਹਵੇ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੈਤ ਰਾਜੇ ਦੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਸ੍ਥਿਤੋ ਯਤ੍ਰਾਚਲੋ ਵ੍ਯਾਸ ਤਤ੍ਰਾਗਤੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਸੀ, ਵਿਆਸ, ਓਥੇ ਹੀ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਚ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਕृਤ੍ਵਾ ਯੁਦ੍ਧਂ ਤੁ ਦਾਰੁਣਮ੍
ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਵੈष੍ਣਵਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤਦਾ ਕृष੍ਣਃ ਸਂਦਧੇ ਹਰਜਿਘਾਂਸਯਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਹਰੇ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਵੈਸ਼ਣਵ ਅਸਤਰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ।
ਸਂਦਧੇ ਵੈ ਤਦਾ ਸ਼ਂਭੁਃ ਕृष੍ਣਪ੍ਰਾਣਹਰੋਤ੍ਸੁਕਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਵੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਜਾਨ ਲੈਣ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ, ਆਪਣਾ ਅਸਤਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਮੋਹਨਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪੁਨਃ ਕृष੍ਣਃ ਸ਼ਿਵੋਪਰਿ ਮੁਮੋਚ ਹ 5.1.49.
ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਉੱਤੇ ਮੁੜ ਮੋਹਣ ਵਾਲਾ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ।
ਜृਂਭਮਾਣਃ ਸ੍ਥਿਤਃ ਸਂਖ੍ਯੇ ਕਿਂਚਿਤ੍ਕਾਲਂ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਉਹ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਉਬਾਸੀਆਂ ਲੈਂਦਾ ਖੜਾ ਰਿਹਾ।
ਤਦਾ ਕ੍ਰੋਧਾਭਿਭੂਤੇਨ ਕृਤੋ ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰੋ ਜ੍ਵਰਃ
ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਜ਼ੁਕਾਮ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ।
ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਹ੍ਰਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਿਪਾਦੋ ਬਰ੍ਕਰਾਕृਤਿਃ
ਉਸ ਜ਼ੁਕਾਮ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ, ਤਿੰਨ ਸਿਰ, ਛੋਟੀ ਲੰਬਾਈ, ਤਿੰਨ ਲੱਤਾਂ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਸ਼ਕਲ ਸੀ।
ਕृष੍ਣਸੇਨਾਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਮਹਾਦੇਵੇਨ ਪ੍ਰੇਰਿਤਃ
ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਦੌੜਿਆ।
ਪਰਾਙ੍ਮੁਖ੍ਯਪਰਾ ਭਗ੍ਨਾ ਜ੍ਵਰਾਭਿਘਾਤਪੀਡਿਤਾ
ਜਦ ਜ਼ੁਕਾਮ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਭ ਅੱਗੂ ਭੱਜ ਪਏ।
ਤਥਾਭੂਤਾਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਜृਂਭਮਾਣਾ ਰੁਜਾਰ੍ਦਿਤਾਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਐਸਾ ਹਾਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਉਬਾਸੀਆਂ ਲੈਂਦੇ ਤੇ ਦਰਦ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਸਨ—
ਸਸਰ੍ਜ ਵੈष੍ਣਵਂ ਤਾਪਂ ਕृष੍ਣਃ ਪਰਮਕੋਪਨਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਵੈਸ਼ਣਵ ਜ਼ੁਕਾਮ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਭਵਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਘੋਰਂ ਘੋਰਤਰਂ ਮਹਤ੍
ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਇਕ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਹੋਈ।
ਸਰ੍ਵਲੋਕੇषੁ ਗਤ੍ਵਾ ਵੈ ਨ ਸ਼ਾਂਤਿਂ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਮਿਵਾਨ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਫਿਰੇ, ਪਰ ਕਿਤੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾ ਮਿਲੀ।
ਨਿਮਗ੍ਨੋऽਥ ਵੈ ਸ਼ਿਪ੍ਰਾਯਾਂ ਤਤਃ ਸ਼ਾਂਤਿਂ ਪਰਾਂ ਯਯੌ 5.1.49.
ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਸ਼ਿਪਰਾ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲ ਗਈ।
ਵੈष੍ਣਵੋ ऽਪਿ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤਸ੍ਯਾਂ ਮਜ੍ਜਨਮਾਚਰਤ੍
ਵੈਸ਼ਣਵ ਜ਼ੁਕਾਮ ਵੀ ਉਥੇ ਆ ਕੇ, ਨ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਰਸਮ ਅਦਾ ਕਰੀ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵੇषੁ ਕਾਲੇषੁ ਜ੍ਵਰਘ੍ਨੀ ਸਾऽਭਵਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਹਰ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਥਾਂ ਤੁਰੰਤ ਜ਼ੁਕਾਮ ਨਾਸ਼ਕ ਬਣ ਗਈ।
ਨਿਮਜ੍ਜਂਤਿ ਚ ਸ਼ਿਪ੍ਰਾਯਾਂ ਵ੍ਯਾਸੋषਸਿ ਸਮਾਹਿਤਾਃ
ਜੋ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਸ਼ਿਪਰਾ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਰੋਗਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।