ਭਾਦ੍ਰੇ ਸ਼ੁਕ੍ਲਤृਤੀਯਾਯਾਂ ਯਾਤ੍ਰਾ ਸਾਂਵਤ੍ਸਰੀ ਭਵੇਤ੍
ਹੇ ਭਾਦਰ, ਸ਼ੁਕਲ ਤ੍ਰਿਤੀਆ ਨੂੰ ਹਰ ਸਾਲ ਯਾਤਰਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਏਵਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨਰੋ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਵਿष੍ਣੁਲੋਕੇ ਵਸੇਤ੍ਸਦਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰ ਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਘੋषਾਰ੍ਕਕੁਂਡਂ ਪਰਮਮੁਰ੍ਵਸ਼ੀਕੁਂਡਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ
ਉਰਵਸ਼ੀ ਕੁੰਡ ਦੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ, ਘੋਸ਼ਾਰਕ ਕੁੰਡ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨੇਨ ਦਾਨੇਨ ਸੂਰ੍ਯਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਜਿੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਸੂਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਵ੍ਰਣੀ ਕੁष੍ਠੀ ਦਰਿਦ੍ਰੀ ਵਾ ਦੁਃਖਾਕ੍ਰਾਂਤੋऽਪਿ ਯੋ ਨਰਃ 2.8.7.
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਜਖਮ, ਕੋੜ, ਗਰੀਬੀ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਵੇ—
ਰਵਿਵਾਰੇ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸ੍ਨਾਨਮਾਦਰਾਤ੍
ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਐਤਵਾਰ ਨੂੰ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਂ ਵਿਧਿਵਤ੍ਸ੍ਨਾਨਂ ਸੂਰ੍ਯਲੋਕਾਭਿਕਾਂਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਸੂਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਪ੍ਤਮ੍ਯਾਂ ਰਵਿਯੁਕ੍ਤਾਯਾਂ ਸ੍ਨਾਨਂ ਬਹੁਫਲਪ੍ਰਦਮ੍
ਜਦੋਂ ਸਪਤਮੀ ਤੇ ਸੂਰਜ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਹੋਣ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਬਹੁਤ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸਮੁਦ੍ਰਮੇਖਲਾਮੇਕਃ ਪृਥਿਵੀਂ ਸਮਪਾਲਯਤ੍
ਉਹ ਇਕਲਾ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਘੇੜੀ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਯਃ ਪ੍ਰਤਾਪਾਤ੍ਸ੍ਫੁਰਨ੍ਭਾਤਿ ਪ੍ਰਭਾਕਰ ਇਵਾਪਰਃ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਦੂਜੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਸ ਕਦਾਚਿਤ੍ਪ੍ਰਜਾਪਾਲੋ ਮਂਤ੍ਤ੍ਰਿਵਿਨ੍ਯਸ੍ਤਭੂਤਲਃ
ਕਦੇ ਉਹ ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ।
ਸ ਰਾਜਾ ਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮੋਤ੍ਥਪਾਪੈਰਸ਼ੁਭਸੂਚਕੈਃ
ਉਹ ਰਾਜਾ, ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਕਰਕੇ, ਅਸ਼ੁਭ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਚਿਨ੍ਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਮृਗਯਾਯਾਮਭੂਦੇਕਃ ਕਦਾਚਿਤ੍ਪਰ੍ਯਟਨ੍ਵਨੇ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਫਿਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇੱਕ ਆਇਆ।
ਤृषਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਮ੍ਲਾਨਤਨੁਃ ਸਰੋऽਪਸ਼੍ਯਤ੍ਪੁਰੋ ਨृਪਃ
ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਤਪਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਸਰੀਰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਅੱਗੇ ਇੱਕ ਝੀਲ ਵੇਖੀ।
ਤਤੋ ਵਿਧਿਵਦਾਚਮ੍ਯ ਸ੍ਨਾਨਂ ਚਕ੍ਰੇ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰਃ 2.8.7.
ਫਿਰ, ਢੰਗ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਇੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ।
ਮੁਨਿਭਿਸ੍ਤੀਰ੍ਥਮਾਜ੍ਞਾਯ ਚਕ੍ਰੇ ਸੂਰ੍ਯ੍ਯਸ੍ਤੁਤਿਂ ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਮੁਨੀਆਂ ਤੋਂ ਇਹ ਥਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ।
ਰਾਜੋਵਾਚ ਭਗਵਨ੍ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਨਮਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਚਿਦਾਤ੍ਮਨੇ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਤੂੰ ਚੇਤਨ ਸਵਰੂਪ ਹੈਂ।
ਪ੍ਰਭਾਗੇਹਾਯ ਦੇਵਾਯ ਤ੍ਰਯੀਭੂਤਾਯ ਤੇ ਨਮਃ
ਹੇ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇ ਘਰ, ਤਿੰਨ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਰੂਪ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਪਰਾਯ ਪਰਮੇਸ਼ਾਯ ਤ੍ਰਿਲੋਕੀਤਿਮਿਰਚ੍ਛਿਦੇ
ਉੱਚੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਯੋਗਪ੍ਰਿਯਾਯ ਯੋਗਾਯ ਯੋਗਜ੍ਞਾਯ ਸਦਾ ਨਮਃ
ਯੋਗ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਯੋਗ ਦੇ ਸਵਰੂਪ, ਯੋਗ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਸਦਾ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਯਜ੍ਞਾਯ ਯਜ੍ਞਮਾਨਾਯ ਹਵਿषੇ ऋਤ੍ਵਿਜੇ ਨਮਃ
ਯਜਨਾ, ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਹਵਨ ਸਮੱਗਰੀ ਤੇ ਰਿਤਵਿਕ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਅਤਿਸੌਮ੍ਯਾਤਿਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਯ ਸੁਰਾਣਾਂ ਪਤਯੇ ਨਮਃ
ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਤਿੱਖੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਕਾਯ ਸਤਤਂ ਲੋਕਾਨਾਂ ਹਿਤਕਾਰਿਣੇ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸਭ ਦਾ ਭਲਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਆਵਿਰ੍ਬਭੂਵ ਸਹਸਾ ਭਕ੍ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਆਪਣੇ ਭਗਤ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ।
ਰਵਿਰੁਵਾਚ ਵਰਂ ਵਰਯ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋऽਸ੍ਮਿ ਤਵਾਗ੍ਰਤਃ 2.8.7.
ਸੂਰਜ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਮੰਗ ਲੈ; ਮੈਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹਾਂ।
ਮਨ੍ਨਾਮ੍ਨਾ ਕृਤਮੂਰ੍ਤ੍ਤਿਸ੍ਤੇ ਤਿष੍ਠਤ੍ਵਤ੍ਰ ਸਦਾ ਵਿਭੋ
ਮੇਰੇ ਨਾਮ ਤੇ ਬਣਾਈ ਮੂਰਤੀ ਇੱਥੇ ਸਦਾ ਟਿਕੀ ਰਹੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ।
ਏਤਤ੍ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਤ੍ਵਯੋਕ੍ਤਂ ਮੇ ਯੇ ਪਠਿष੍ਯਂਤਿ ਮਾਨਵਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਸਤੁਤੀ, ਜੋ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੀਤੀ, ਪੜ੍ਹਣਗੇ,
ਤੇਭ੍ਯਸ੍ਤੁष੍ਟਃ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਕਾਮਾਨ੍ਨਰੇਸ਼੍ਵਰ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਮਨੋਕਾਮਨਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਾਂਗਾ।
ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਕਾਮਾਨਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਯੋऽਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਜੋ ਇੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯਂਯਂ ਕਾਮਮਿਹੇਚ੍ਛੇਤ ਤਂਤਂ ਕਾਮਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜਿਹੜੀ-ਜਿਹੜੀ ਇੱਛਾ ਇੱਥੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ-ਉਹੀ ਇੱਛਾ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।