ਕ੍ਸ਼ੀਣਪੁਣ੍ਯਾ ਭਵਂਤੋ ਵੈ ਬਾਧਂਤੇ ਤੇਨ ਵਃ ਸੁਰਾਃ
ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਡਾ ਪੂਣ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਕਾਰਨ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹੋ।
ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਭਵਂਤੋ ਵੈ ਸ੍ਨਾਨਦਾਨਾਦਿਕਂ ਭੁਵਿ 5.1.42.
ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਦਾਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਏਤਚ੍ਛੁਤ੍ਵਾ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯਾ ਵਾਣ੍ਯਾਸ਼੍ਚਾਕਾਸ਼ਗਂ ਤਦਾ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਗੂੰਜੀਆਂ,
ਪੁਨਰ੍ਜਗ੍ਮੁਃ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯਤ੍ਰ ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰਂ ਵਨਮ੍
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਮਾਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਮੁੜ ਗਏ।
ਚਾਤੁਰ੍ਵਰ੍ਣ੍ਯਸਮਾਕੀਰ੍ਣਾਮृषਿਗਂਧਰ੍ਵਸੇਵਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਚਾਰ ਵਰਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ।
ਦਰਿਦ੍ਰੋ ਨ ਜਡੋ ਮੂਰ੍ਖੋ ਨ ਰੋਗੀ ਨ ਚ ਮਤ੍ਸਰੀ
ਉਥੇ ਕੋਈ ਗਰੀਬ, ਮੂਰਖ, ਜੜ, ਬਿਮਾਰ ਜਾਂ ਈਰਖਾਲੂ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਦਾਤਾ ਸ਼ਾਂਤਾਃ ਸੁਸ਼ੀਲਾਸ਼੍ਚ ਜਰਾਰੋਗਵਿਵਰ੍ਜਿਂਤਾਃ
ਉਥੇ ਲੋਕ ਦਾਨੀ, ਸ਼ਾਂਤ, ਚੰਗੇ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲੇ ਹਨ ਅਤੇ ਬੁਢਾਪੇ ਤੇ ਰੋਗ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ।
ਨਰਾ ਯਤ੍ਰ ਨਿਵਸਂਤਿ ਨਾਰ੍ਯਸ਼੍ਚੈਵ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਃ
ਉਥੇ ਪੁਰਖ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹਨ।
ਈਦृਸ਼ੀਂ ਚ ਪੁਰੀਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਾ ਹਰ੍षਂ ਪਰਂ ਗਤਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ।
ਪੁਣ੍ਯਵਦ੍ਭਿਃ ਸਦਾ ਸੇਵ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਨਿषੇ ਵਿਤਮ੍
ਇਹ ਸਦਾ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸੇਵਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ।
ਪੁਣ੍ਯਂ ਚਾਥਾਕ੍ਸ਼ਯਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਪੁਨਰ੍ਯਾਤਾਃ ਸੁਰਾਲਯਮ੍
ਪੁਣ ਅਤੇ ਅਟੱਲ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਯੇऽਸ੍ਯਾਂ ਕੁਰ੍ਯੁਰ੍ਮਹਾਭਾਗਾਃ ਸ੍ਨਾਨਂ ਦਾਨਂ ਤਥਾਰ੍ਚਨਮ੍ 5.1.42.
ਜੋ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਦਾਨ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ,
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਏਤਤ੍ਕਾਰ੍ਯਂ ਸਦਾ ਬੁਧੈਃ
ਇਸ ਲਈ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਕੰਮ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੂਰੇ ਯਤਨ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕਲ੍ਪੇਕਲ੍ਪੇ ਚ ਯਸ੍ਯਾਂ ਵੈ ਤੇਨਾਵਂਤੀ ਪੁਰੀ ਸ੍ਮृਤਾ
ਹਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਅਵੰਤੀ ਨਾਂ ਨਾਲ ਯਾਦ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵੈ ਤਦਾ ਦੇਵਾਃ ਸ੍ਵਧਾਮ ਪਰਮਂ ਗਤਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ ਉੱਚੇ ਘਰ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਯ ਏਤਾਂ ਸੁਕਥਾਂ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਪੁਣ੍ਯਾਂ ਚ ਪਾਪਹਾਰਿਣੀਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਸੋਹਣੀ, ਦਿਵ੍ਯ ਅਤੇ ਪੁਣ ਵਾਲੀ ਕਥਾ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ,
ਅਪੁਤ੍ਰੋ ਲਭਤੇ ਪੁਤ੍ਰਮਧਨੋ ਧਨਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜਿਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਉਹਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਗਰੀਬ ਨੂੰ ਧਨ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਣ੍ਯਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਨਰੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼ਿਵਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪੁੰਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਥਾਹਂ ਸਂਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ृਣੁष੍ਵ ਤ੍ਵਂ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਦੱਸਣ ਲੱਗਾ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।
ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਖ੍ਯੋ ਮਹਾਦੈਤ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਦੈਤ੍ਯਜਨੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਨਾਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਦੈਤ, ਸਦਾ ਸਾਰੇ ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਸਰਤਾਜ ਸੀ।
ਆਤਪੇ ਚਾਗ੍ਨਿਸੇਵਾਂ ਵੈ ਪ੍ਰਾਵृषਿ ਮੇਘਡਂਬਰਮ੍
ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਉਹ ਅੱਗ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਬਰਸਾਤ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਸਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਸ਼ੀਰ੍ਣਪਤ੍ਰ ਜਲਾਹਾਰੋ ਵਾਯੁਭਕ੍ਸ਼ੀ ਨਿਰਾਸ਼੍ਰਯਃ
ਉਹ ਸੁੱਕੇ ਪੱਤੇ ਖਾਂਦਾ, ਪਾਣੀ ਪੀਂਦਾ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦਾ ਤੇ ਬਿਨਾ ਠਿਕਾਣੇ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਏਵਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤਂ ਸੁਦੁਸ਼੍ਚਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਤਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਵ੍ਰਿਯਤਾਂ ਭੋऽਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਵਰਂ ਮਤ੍ਤੋਭਿਵਾਂਛਿਤਮ੍
ਹੇ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਜੋ ਵਰ ਮੰਗਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਚੁਣ ਲੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਵਿਧਿਨਾ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਿਪੁਰਸਂਜ੍ਞਿਤਃ ਤ੍ਰਿਪੁਰ ਉਵਾਚ ਦੇਵਦਾਨਗਂਧਰ੍ਵਪਿਸ਼ਾਚੋਰਗਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ
ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਵਲੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਨਾਂ ਦੇ ਦੈਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ, ਗੰਧਰਵ, ਪਿਸਾਚ, ਸੱਪ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ...'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਹਸਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਤਤ੍ਰੈਵਾਂਤਰਧੀਯਤ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਚਾਨਕ ਉਥੋਂ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਦਾਰਭ੍ਯ ਮਹਾਦੈਤ੍ਯੋ ਦੇਵਾਨਾਂ ਕਦਨਂ ਮਹਤ੍ 5.1.43.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੋਂ, ਵੱਡਾ ਦੈਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਵਾਸਯਿਤ੍ਵਾ ਯਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਣਿ ਚਰਾਣਿ ਚ
ਉਹ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਤੇ ਹੋਰ ਚਲਦੀਆਂ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਥੇ ਚਾਹਿਆ, ਉਥੇ ਵਸਾ ਲਿਆ।
ਤੇषਾਂ ਵੈ ਕਦਨਂ ਚਕ੍ਰੇ ਨਾਨੋਪਾਯੇਨ ਪਾਪਧੀਃ
ਉਹ ਪਾਪੀ ਮਨ ਨਾਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਨ ਜੁਹੁਯੁਸ਼੍ਚਾਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਂ ਸੋਮਪਾਨਂ ਨ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍
ਉਹ ਲੋਕ ਕਦੇ ਵੀ ਅੱਗ ਦੀ ਯਜਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਨਾ ਹੀ ਸੋਮਾ ਪੀਂਦੇ ਸਨ।