ਕਲ੍ਪੇ ਤਤ੍ਪੁਰੁषੇ ਪੂਰ੍ਵਂ ਵੇਦਵਿਦ੍ਭਿਰ੍ਮਨੀषਿਭਿਃ
ਤਤਪੁਰੁਸ਼ ਯੁਗ ਵਿਚ, ਵੈਦਕ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ,
ਵੇਧਸਾ ਸृਜਿਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਦੈਤ੍ਯਦਾਨਵਰਾ ਕ੍ਸ਼ਸਮ੍
ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵ, ਦੈਤ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਸਮੇਤ ਬਣਾਇਆ।
ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਦਾਨਵਾਃ ਸਂਖ੍ਯੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ੍ਪਰ੍ਧਾਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੋੜ-ਝਗੜੇ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ, ਲੜਾਈ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਚਾਰਣਾਃ ਕਿਂਨਰੈਃ ਸਾਰ੍ਧਮੇਵਂ ਤੇ ਦ੍ਵੇषਤਤ੍ਪਰਾਃ
ਚਾਰਣ ਤੇ ਕਿੰਨਰ ਵੀ ਵੈਰ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ।
ਸਰ੍ਵੇ ਚੈਵ ਚ ਬਲਿਨੋ ਦੁਰ੍ਬਲੈਰ੍ਮਨੁਜੈਃ ਸਹ
ਸਾਰੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਅਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਮਨੁੱਖ ਇਕੱਠੇ ਹਨ।
ਏਵਮਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਨਿਰ੍ਮਰ੍ਯਾਦਮਿਦਂ ਜਗਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਵੱਲੋਂ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਬਿਨਾ ਹੱਦਾਂ ਦੇ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵ੍ਰਜਾਮਿ ਸ਼ਰਣਂ ਦੇਵਂ ਸ਼ਰਣਾਰ੍ਤ੍ਤਿਹਰਂ ਹਰਿਮ੍
ਮੈਂ ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹਰੀ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸ਼ਰਨ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਪੀੜ ਹਟਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਧ੍ਯਾਤੋ ਮਹਾਯੋਗੀ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਧਰੋ ਹਰਿਃ
ਫਿਰ ਮਹਾਂਯੋਗੀ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਣ ਵਾਲਾ ਹਰੀ, ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਆਇਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਧ੍ਯਾਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਸਮ੍ਯਗ੍ਧ੍ਯਾਨਯੋਗੇਨ ਪਸ਼੍ਯ ਮਾਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਤੂੰ ਧਿਆਨ-ਯੋਗ ਨਾਲ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਧਿਆਨ ਕਰ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ।
ਤਤੋ ਧਾਤਾ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯੈਤਤ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਧ੍ਯਾਨਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਮ੍ 5.1.41.
ਫਿਰ ਧਾਤਾ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਛੱਡ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਪਾਦ੍ਯੇਨਾਚਮਨੀਯੇਨ ਮਧੁਪਰ੍ਕੇਣ ਕੇਸ਼ਵਮ੍
ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਚੁਸਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਮਿੱਠਾ ਭੇਟ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ।
ऋਤੇ ਤ੍ਵਯਾ ਜਗਦ੍ਵਿष੍ਣੋ ਨੈਵਾਵਸ੍ਥਾਤੁ ਮਰ੍ਹਤਿ
ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਟਿਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਸ਼ਾਸ੍ਤਾ ਤ੍ਵਮਸ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਸ੍ਯ ਚ ਨਾਪਰਃ
ਤੂੰ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਵਿਸ਼ਵ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਰਾਜਾ ਹੈਂ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਦੇਵਦਾਨਵਗਂਧਰ੍ਵਾਃ ਸਯਕ੍ਸ਼ੋ ਰਗਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਵਿਨਿਘ੍ਨਂਤਿ ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਤ੍ਵਂ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤੁਂ ਕ੍ਸ਼ਮਃ
ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼ ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਤੂੰ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਮਸ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਚਰਾਚਰਸ੍ਯ ਸ੍ਥਿਤੇਃ ਸਦਾ ਪ੍ਰਾਣਭृਦਾਤ੍ਮਰੂਪਿਣੀ
ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਸ ਚਲਦੇ-ਫਿਰਦੇ ਅਤੇ ਅਡੋਲ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਟਿਕਾਊ ਆਤਮਾ ਵਜੋਂ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਯਾ ਧृਤਂ ਸਰ੍ਵਮਿਦਂ ਜਗਦ੍ਵੈ ਯਤਸ੍ਤਤੋऽਸਿ ਤ੍ਵਮੁਪੇਨ੍ਦ੍ਰਸਂਜ੍ਞਃ
ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਤੈਨੂੰ ਉਪੇਂਦਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿਵਾਸਿਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਮਿਦਂ ਤ੍ਵਯਾਦ੍ਯ ਵਾਸਸ਼੍ਚ ਧਾਤੋਰਿਤਿ ਵਾਸੁਦੇਵਃ
ਇਹ ਵਿਸ਼ਵ ਅੱਜ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਧਾਤਾ ਦਾ ਵਾਸ ਵੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਹੈ।
ਸੇਨਾਨੁਰੂਪਂ ਜਗਦੇਵ ਯਸ੍ਮਾਦਤਃ ਸ੍ਮृਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕਿਲ ਵਿਸ਼੍ਵਸੇਨਃ
ਜਗਤ ਤੇਰੀ ਫੌਜ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਤੈਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਸੇਨ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜਿਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਦੇਵ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਂ ਯਜ੍ਜਿਤੇਸ਼੍ਚ ਧਾਤੋਸ੍ਤ੍ਵਮਤੋऽਸਿ ਜਿष੍ਣੁਃ
ਤੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਜਿੱਤੇ ਗਏ ਹਨ, ਪਰਮਾਤਮਾ; ਧਾਤਾ ਵੀ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਜਿੱਤਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਜੀਸ਼ਨੁ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਮਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਭਵਾਦਿਰਾਜਸ੍ਤਵਾਸ੍ਤੁ ਭਦ੍ਰਾਸਨਮਦ੍ਵਿਤੀਯਮ 5.1.41.
ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈਂ; ਤੇਰਾ ਭਲਾ, ਬੇਮਿਸਾਲ ਸਿੰਘਾਸਨ ਸਦਾ ਬਣਿਆ ਰਹੇ।
ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਨਾਮ ਤਵਾਸ੍ਤਿ ਚਕ੍ਰਮਤੋ ਹਿ ਗੀਤਃ ਕਵਿਭਿ ਸ੍ਤੁ ਚਕ੍ਰੀ
ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨਾਮ ਦਾ ਚੱਕਰ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਕਵੀ ਤੈਨੂੰ ਚੱਕਰਧਾਰੀ ਵਜੋਂ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਤੁਰਂਗਮਾਃ ਸਂਤੁ ਤਵਾਰਿਸਂਹਰੇ ਤਥਾ ਹृषੀਕੇਸ਼ ਸੁਦਨ੍ਤਦਨ੍ਤਿਨਃ
ਤੇਰੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਘੋੜੇ ਹੋਣ, ਅਤੇ ਹ੍ਰਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਚੰਗੇ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀ ਵੀ ਹੋਣ।
ਵਿਚਿਤ੍ਰਵਸ੍ਤ੍ਰੋਤ੍ਤਮਰਕ੍ਤਮਾਲ੍ਯੈਰ੍ਵਿਭੂषਿਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਭਵ ਭੀਮਸੇਨਃ
ਤੂੰ ਅਜੋਕੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਅਤੇ ਚੰਗੀਆਂ ਲਾਲ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋ ਕੇ ਭੀਮਸੇਨ ਬਣ।
ਤਵਾਨੁਗਾ ਭਕ੍ਤਿਰਿਹਾਸ੍ਤੁ ਵੈ ਸਤੀ ਮੁਕੁਨ੍ਦ ਭਕ੍ਤੇ ਤ੍ਵਮਤਃ ਪ੍ਰਸੀਦ ਮੇ
ਇੱਥੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਸੱਚੀ ਭਗਤੀ ਹੋਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ।
ਵਿਰਿਂਚ ਮੇ ਦਰ੍ਸ਼ਯ ਤਸ੍ਯ ਮਂਡਲਂ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਮੁਕ੍ਤਂ ਚ ਸਦਾਸ਼ਿਵਂ ਵਿਭੋ
ਹੇ ਸਰਜਣਹਾਰ, ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਦਾ ਚੱਕਰ ਅਤੇ ਸਦਾ ਮੁਕਤ ਸਦਾਸ਼ਿਵ ਵਿਖਾ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਸ੍ਥਿਰਂ ਸ੍ਥਿ ਯਤ੍ਰ ਜਗਤ੍ਕਰੋਮ੍ਯਹਂ ਤਤੋ ਵਿਰਂਚਿਃ ਕੁਸ਼ਮੁष੍ਟਿਮਾਦਦੇ
ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਠਿਕਾਣਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਥਾਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋਵੇ; ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਦੀ ਮੁੱਠ ਲੈ ਲਈ।
ਤਤਃ ਸ੍ਥਲੀਮੁਚ੍ਚਤਰਾਮਵਾਪ੍ਯ ਪਿਤਾਮਹਃ ਕੇਸ਼ਵਮਾਹ ਚਾਦਰਾਤ੍
ਫਿਰ, ਉੱਚੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਤ੍ਵਮੇਵ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਵਿਬੁਧਾਰ੍ਚਿਤਃ ਸਦਾ ਸ੍ਮृਤੋ ਮੁਨੀਂਦ੍ਰੈਃ ਸ ਚ ਵਿष੍ਟਰਸ਼੍ਰਵਾਃ
ਤੂੰ ਹੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੈਂ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਤਰਸ਼੍ਰਵਾਂ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।
ਕੁਸ਼ਸ੍ਥਲੀਂ ਸਂਸ੍ਥਿਤ ਏਵ ਦੇਵ ਇਤ੍ਥਂ ਵਿਧਾਤ੍ਰਾ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ ਸ੍ਤੁਤਃ
ਉਥੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ, ਸਰਵੋਤਮ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਸਰਜਣਹਾਰ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸਮਂਤਤੋ ਯੋਜਨਸਂ ਖ੍ਯਯਾਵृਤਾਂ ਤਤੋ ਵਿਧਾਤਾ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਸ੍ਤਥਾ 5.1.41.
ਫਿਰ ਸਰਜਣਹਾਰ, ਸਰਵੋਤਮ ਪੁਰਖ ਨੇ ਉਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਦੇ ਘੇਰੇ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਿਆ।