ਰਥਮਾਕਰ੍षਤੇ ਯਸ੍ਤੁ ਰਜ੍ਜ੍ਵਾਕਰ੍षੇਣ ਵੈ ਮੁਨੇ 5.1.36.
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਰੱਸਾ ਲਾ ਕੇ ਰਥ ਨੂੰ ਖਿੱਚਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ,
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਭਿਮੁਖਂ ਯਾਂਤਂ ਨਰਦੀਪਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਜਦੋਂ ਨਰਦੀਪ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਉੱਚ ਕੋਟ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ,
ਸੂਤ੍ਰੇਣ ਵੇष੍ਟਯੇਤ੍ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਰਥਂ ਦੇਵਮਥਾਪਿ ਵਾ
ਖੇਤ, ਰਥ ਜਾਂ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਧਾਗੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਤੁ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਯੇ ਨਰਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪਰikrਮਾ ਕਰਦੇ ਹਨ,
ਪ੍ਰਾਤਰੁਤ੍ਥਾਯ ਯੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮੌਨੀ ਯਾਤਿ ਦਿਵਾਕਰਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ ਚੁੱਪਚਾਪ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ,
ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇਨੈਵ ਰਥਚਕ੍ਰਂ ਪ੍ਰਪੂਜਯੇਤ੍
ਦੱਖਣ ਵੱਲੋਂ ਅੰਦਰ ਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਪਸ਼੍ਚਿਮਂ ਦ੍ਵਾਰਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਰਥਸ੍ਥਂ ਸੂਰ੍ਯਮਰ੍ਚਯੇਤ੍
ਪੱਛਮੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਰਥ ਤੇ ਬੈਠੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਪੂਰ੍ਵਦ੍ਵਾਰੇ ਤੁ ਗੌਰ੍ਦੇ ਯਾ ਤਥਾਸ਼੍ਵਸ਼੍ਚੈਵ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ
ਪੂਰਬੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਗਾਂ ਹੈ, ਤੇ ਦੱਖਣੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਘੋੜਾ ਹੈ।
ਕੁਰ੍ਯਾਦੇਵ ਤੁ ਯੋ ਯਾਤ੍ਰਾਂ ਨਰਦੀਪਸ੍ਯ ਮਾਨਵਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਥ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਗੋਸੂਰ੍ਯਸ਼ਿਵਸ਼ਕ੍ਰਾਣਾਂ ਸ੍ਵਰ੍ਲੋਕਂ ਲਭਤੇ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਉਹ ਗਾਂ, ਸੂਰਜ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਸੁਭ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਗਵਾਂ ਸਹਸ੍ਰਂ ਯੋ ਵ੍ਯਤੀਪਾਤਸ਼ਤੇ ਨਰਃ 5.1.36.
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੌਵੇਂ ਵਿਅਤਿਪਾਤ ਦੇ ਦਿਨ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਨਰਦੀਪੇ ਰਥਾਰੂਢੇ ਵਪਨਂ ਕਾਰਯੇਤ੍ਤੁ ਯਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਮੁੰਡਨ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ,
ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਪੁਰਤੋ ਵਾਪ੍ਯਾਂ ਮਾਸਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਰਸ੍ਵਤੀ
ਜਾਂ ਹਰ ਰੋਜ਼, ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਲਈ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪੰਡ ਤੇ, ਹੇ ਸਰਸਵਤੀ,
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯੋऽਨੁਦਿਨਂ ਵ੍ਯਾਸ ਨਰਦੀਪਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਥ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਵਿਆਸ,
ਪ੍ਰਕ੍ਰੀਡ੍ਯ ਬਂਧੁਭਿਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਮृਤਃ ਸੂਰ੍ਯਪੁਰਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਜੋ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡ ਕੇ, ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਹਤੇਂऽਧਕੇ ਮਹੇਸ਼ੇਨ ਸ਼ੂਲੇਨ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਖੇਨ ਵੈ
ਜਦੋਂ ਅੰਧਕਾ ਨੂੰ ਮਹੇਸ਼ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ,
ਸ਼ਂਖਂ ਦਧ੍ਮੌ ਤਦਾ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸੁਰਾਣਾਂ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਤਦ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਇਆ।
ਤਤ੍ਰ ਸਂਨਿਹਿਤੋ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਲਿਂਗਂ ਚੈਵ ਚਤੁਰ੍ਮੁਖਮ੍
ਉਥੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਮੌਜੂਦ ਸੀ, ਤੇ ਚਾਰ ਮੁੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਲਿੰਗ ਵੀ ਸੀ।
ਦੇਵਸ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਭਾਗੇ ਸ਼ੂਲੇਨਾਧਿष੍ਠਿਤਃ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ, ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਖੜਾ ਸੀ।
ਤੇ ਕ੍ਸ਼ੀਣਾਸ਼ੇषਪਾਪੌਘਾਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਂਤਿ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ।
ਭੂਤਪ੍ਰੇਤਪਿਸ਼ਾਚਾਦ੍ਯੈਰ੍ਨਾਸੌ ਕੇਨਾਪਿ ਬਾਧ੍ਯਤੇ 5.1.36.
ਉਹ ਕਿਸੇ ਭੂਤ, ਪ੍ਰੇਤ ਜਾਂ ਪਿਸਾਚ ਆਦਿ ਵਲੋਂ ਕਦੇ ਵੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਯਃ ਪਸ਼੍ਯੇਚ੍ਛਂਖਿਨਂ ਦੇਵਂ ਸੋऽਚ੍ਯੁਤਂ ਸ੍ਥਾਨਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਸੰਖ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਟੱਲ ਵਾਸਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਃ ਸ੍ਥੂਲਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਪ੍ਰਕਟਪ੍ਰਕਾਸ਼ੋ ਯਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤੋ ਨ ਚ ਸਰ੍ਵਭੂਤਃ
ਉਹ ਜ਼ਾਹਰ, ਸੁਖਮ ਅਤੇ ਸਪਸ਼ਟ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੈ; ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਸਭ ਜੀਵ ਨਹੀਂ।
ਸਨਤ੍ਕੁਮਾਰ ਉਵਾਚ ਭਿਨ੍ਨੇਂऽਧਕੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲੇਨ ਧ੍ਵਨੀ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਨਿਰ੍ਗਤਃ
ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦੋਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨੇ ਅੰਧਕਾ ਨੂੰ ਛੇਦਿਆ, ਰੁਦਰ ਦੀ ਧੁਨ ਨਿਕਲ ਪਈ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਸਮਾਧਿਨਿਯਮੇਨ ਚ
ਉਥੇ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਸਮਾਧੀ ਅਤੇ ਨਿਯਮ ਨਾਲ,
ਹਤ੍ਵਾਂਧਕੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਸ਼੍ਚ ਭੋਗਵਤ੍ਯਾ ਜਲੇ ਯਯੌ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਕੇਨ ਕਾਰ੍ਯੇਣ ਭਵਾਨਿਹ ਸਮਾਗਤਃ
ਅੰਧਕਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਭੋਗਵਤੀ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਗਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਆਏ ਹੋ?'
ਕਥਯਾਮਾਸ ਸ਼ੂਲੋਸੌ ਸ਼ਂਕਰੇਣਾਹਮੀਰਿਤਃ
ਉਹ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਬੋਲੇ, 'ਮੈਂ ਸ਼ੰਕਰ ਵਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਹਾਂ।'
ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤਮਹਮਾਯਾਤੋ ਭੋਗਵਤ੍ਯਾ ਜਲੇ ਸ਼ੁਭੇ
ਉਸ ਨੂੰ ਛੇਦ ਕੇ, ਮੈਂ ਭੋਗਵਤੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਸ਼ੂਲੋਕ੍ਤਂ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਰਮੇਸ਼ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਯਾ ਬਹੁਵਕ੍ਤ੍ਰਸਮਾਕੀਰ੍ਣਂ ਸੁਪ੍ਰਭਂ ਸੁਮਨੋਰਮਮ੍
ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਚਿਹਰਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਚਮਕਦਾਰ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਸੀ,
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ੂਲੇਸ਼ਂ ਹਾਟਕੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸ਼ੂਲੇਸ਼ਾ, ਹਾਟਕ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ।