ਸੂਰ੍ਯਲੋਕਂ ਪ੍ਰਯਾਤ੍ਯਾਸ਼ੁ ਯਤ੍ਸੁਰੈਰਪਿ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ 5.1.36.
ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਪਹੁੰਚਣਾ ਔਖਾ ਹੈ।
ਨਰੇਣੈਵ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਨਰਦੀਪਸ੍ਤਤੋ ਹ੍ਯਯਮ੍
ਇਨਸਾਨ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੀ ਇਹ ਨਰਦੀਪ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਆਗਮਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਪਾਰ੍ਥ ਸਾਰ੍ਧਂ ਦੇਵੈਃ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਹੇ ਪਾਰਥ, ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਉਥੇ ਆਵਾਂਗਾ।
ਤਤ੍ਰਾਹਮਾਗਤੋ ਜ੍ਞੇਯੋ ਲੋਕੇ ਦੇਵਸ੍ਯ ਵਰ੍षਣਾਤ੍
ਉਥੇ, ਮੈਂ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵਾਂਗਾ ਕਿ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਮੈਂ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਂ ਤਥਾਰੂਢਂ ਨਰਦੀਪਂ ਸੁਦੀਪਿਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਰਥ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਤੇ ਨਰਦੀਪ ਨੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਵੇਖੇ,
ਯਃ ਪਸ਼੍ਯੇਨ੍ਮਾਨਵੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਨਰਦੀਪਂ ਰਥਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਨਰਦੀਪ ਨੂੰ ਰਥ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖੇ,
ਰਥਯਾਤ੍ਰਾਮਥੋ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਨਰਦੀਪਸ੍ਯ ਯਾ ਮੁਨੇ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਨਰਦੀਪ ਦੀ ਰਥ ਯਾਤਰਾ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਾਂਗਾ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ।
ਜ੍ਯੇष੍ਠੇ ਸਿਤੇ ਦ੍ਵਿਤੀਯਾਯਾਂ ਰਥਸ੍ਥੋ ਹਿ ਦਿਵਾਕਰਃ
ਜੈਠ ਦੀ ਸੁਧੀ ਦੂਜ 'ਤੇ, ਸੂਰਜ ਰਥ 'ਤੇ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਉਤ੍ਤਰਾਂ ਦਿਸ਼ਮਾਯਾਂਤਂ ਯਃ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਦਿਵਸ੍ਪਤਿਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦਿਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖੇ,
ਨਿਵृਤ੍ਯ ਕੇਸ਼ਵਾਰ੍ਕਾਦ੍ਯੋ ਰਥਂ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਮਾਨਵਃ
ਕੇਸ਼ਵ ਤੇ ਅਰਕ ਤੋਂ ਮੁੜ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਰਥ ਨੂੰ ਵੇਖੇ,
ਰਥਮਾਕਰ੍षਤੇ ਯਸ੍ਤੁ ਰਜ੍ਜ੍ਵਾਕਰ੍षੇਣ ਵੈ ਮੁਨੇ 5.1.36.
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਰੱਸਾ ਲਾ ਕੇ ਰਥ ਨੂੰ ਖਿੱਚਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ,
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਭਿਮੁਖਂ ਯਾਂਤਂ ਨਰਦੀਪਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਜਦੋਂ ਨਰਦੀਪ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਉੱਚ ਕੋਟ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ,
ਸੂਤ੍ਰੇਣ ਵੇष੍ਟਯੇਤ੍ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਰਥਂ ਦੇਵਮਥਾਪਿ ਵਾ
ਖੇਤ, ਰਥ ਜਾਂ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਧਾਗੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਤੁ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਯੇ ਨਰਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪਰikrਮਾ ਕਰਦੇ ਹਨ,
ਪ੍ਰਾਤਰੁਤ੍ਥਾਯ ਯੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮੌਨੀ ਯਾਤਿ ਦਿਵਾਕਰਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ ਚੁੱਪਚਾਪ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ,
ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇਨੈਵ ਰਥਚਕ੍ਰਂ ਪ੍ਰਪੂਜਯੇਤ੍
ਦੱਖਣ ਵੱਲੋਂ ਅੰਦਰ ਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਪਸ਼੍ਚਿਮਂ ਦ੍ਵਾਰਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਰਥਸ੍ਥਂ ਸੂਰ੍ਯਮਰ੍ਚਯੇਤ੍
ਪੱਛਮੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਰਥ ਤੇ ਬੈਠੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਪੂਰ੍ਵਦ੍ਵਾਰੇ ਤੁ ਗੌਰ੍ਦੇ ਯਾ ਤਥਾਸ਼੍ਵਸ਼੍ਚੈਵ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ
ਪੂਰਬੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਗਾਂ ਹੈ, ਤੇ ਦੱਖਣੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਘੋੜਾ ਹੈ।
ਕੁਰ੍ਯਾਦੇਵ ਤੁ ਯੋ ਯਾਤ੍ਰਾਂ ਨਰਦੀਪਸ੍ਯ ਮਾਨਵਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਥ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਗੋਸੂਰ੍ਯਸ਼ਿਵਸ਼ਕ੍ਰਾਣਾਂ ਸ੍ਵਰ੍ਲੋਕਂ ਲਭਤੇ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਉਹ ਗਾਂ, ਸੂਰਜ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਸੁਭ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਗਵਾਂ ਸਹਸ੍ਰਂ ਯੋ ਵ੍ਯਤੀਪਾਤਸ਼ਤੇ ਨਰਃ 5.1.36.
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੌਵੇਂ ਵਿਅਤਿਪਾਤ ਦੇ ਦਿਨ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਨਰਦੀਪੇ ਰਥਾਰੂਢੇ ਵਪਨਂ ਕਾਰਯੇਤ੍ਤੁ ਯਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਮੁੰਡਨ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ,
ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਪੁਰਤੋ ਵਾਪ੍ਯਾਂ ਮਾਸਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਰਸ੍ਵਤੀ
ਜਾਂ ਹਰ ਰੋਜ਼, ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਲਈ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪੰਡ ਤੇ, ਹੇ ਸਰਸਵਤੀ,
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯੋऽਨੁਦਿਨਂ ਵ੍ਯਾਸ ਨਰਦੀਪਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਥ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਵਿਆਸ,
ਪ੍ਰਕ੍ਰੀਡ੍ਯ ਬਂਧੁਭਿਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਮृਤਃ ਸੂਰ੍ਯਪੁਰਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਜੋ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡ ਕੇ, ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਹਤੇਂऽਧਕੇ ਮਹੇਸ਼ੇਨ ਸ਼ੂਲੇਨ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਖੇਨ ਵੈ
ਜਦੋਂ ਅੰਧਕਾ ਨੂੰ ਮਹੇਸ਼ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ,
ਸ਼ਂਖਂ ਦਧ੍ਮੌ ਤਦਾ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸੁਰਾਣਾਂ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਤਦ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਇਆ।
ਤਤ੍ਰ ਸਂਨਿਹਿਤੋ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਲਿਂਗਂ ਚੈਵ ਚਤੁਰ੍ਮੁਖਮ੍
ਉਥੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਮੌਜੂਦ ਸੀ, ਤੇ ਚਾਰ ਮੁੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਲਿੰਗ ਵੀ ਸੀ।
ਦੇਵਸ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਭਾਗੇ ਸ਼ੂਲੇਨਾਧਿष੍ਠਿਤਃ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ, ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਖੜਾ ਸੀ।
ਤੇ ਕ੍ਸ਼ੀਣਾਸ਼ੇषਪਾਪੌਘਾਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਂਤਿ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ।