ਤਤ੍ਰੈਵ ਹਿ ਹ੍ਰਦੋ ਜਾਤਃ ਸਰ੍ਵਦੈਵਤਵਂਦਿਤਃ 5.1.36.
ਉਥੇ ਹੀ ਇੱਕ ਝੀਲ ਬਣ ਗਈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਸਦਾ ਪੂਜਦੇ ਹਨ।
ਪਾਪਾਨਾਂ ਚ ਪੁਰਾ ਕੋਟਿਃ ਪਾਦਾਂਗੁष੍ਠੇਨ ਦਾਰਿਤਾ
ਪਹਿਲਾਂ, ਇੱਕ ਕਰੋੜ ਪਾਪ ਵੱਡੀ ਉਂਗਲ ਨਾਲ ਚੀਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਸਨ।
ਅਗਸ੍ਤ੍ਯੇਨ ਤਥਾ ਕੋਟਿਸ੍ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਮਵਧਾਰਿਤਾ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਗਸਤਿਆ ਨੇ ਇੱਕ ਕਰੋੜ ਤੀਰਥ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤੇ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ੍ਨਾਤਾ ਵੈ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਭਲਾਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਅਂਧਾਸੁਰੋऽਪਿ ਦਨੁਜਃ ਪੁਤ੍ਰਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹਤਂ ਯੁਧਿ
ਅੰਨਾ ਅਸੁਰ ਨੇ ਵੀ, ਜਦੋਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ,
ਸਸੈਨ੍ਯੋ ਨਿਰ੍ਗਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਯਤ੍ਰ ਤੇ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਲੈ ਕੇ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚਿਆ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਖੜੇ ਸਨ।
ਤਦੈਵ ਦਾਨਵਾਨ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮਹਾਹਵਕृਤੋਦ੍ਯਮਾਨ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ,
ਮਾ ਭੈਰਿਤਿ ਮਹਾਕਾਲੋ ਦੇਵਾਨੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਃ
ਮਹਾਕਾਲ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਡਰੋ ਨਾ.'
ਕੋਪਯੁਕ੍ਤੇ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ੇ ਜ੍ਵਾਲਾਭਿਃ ਪੂਰਿਤਂ ਨਭਃ
ਉਸ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਭਰੇ ਵਿਅੰਗ ਅੱਖ ਵਿੱਚੋਂ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਆਸਮਾਨ ਭਰ ਗਿਆ।
ਮੁਕ੍ਤਾ ਜਗਾਮ ਦੇਵਾਨਾਂ ਨਨਾਸ਼ ਸ਼ਲਭਾਕृਤਿ
ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਲਹਿਰ ਛੱਡੀ; ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲ ਚਲੀ ਅਤੇ ਕੀੜੇ ਵਾਂਗ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ।
ਸ਼ਤਸ਼ਃ ਸ਼ਕਲੀਚਕ੍ਰੇ ਤਂ ਚ ਬਾਣੈਰਤਾਡਯਤ੍ 5.1.36.
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੈਂਕੜੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਨਿਰੁਦ੍ਧਃ ਸ਼ਂਭੁਨਾ ਬਾਣੈਰਲਿਭਿਃ ਪਂਕਜਂ ਯਥਾ
ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਭੰਬੀ ਲੋਟਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਯੋਧਵਰੈਰ੍ਹਤਾ ਦਿਵ੍ਯੈਃ ਸ੍ਥਾਣੁ ਸਾਨ੍ਨਿਧ੍ਯਮਾਸ਼੍ਰਿਤੈਃ
ਸਥਾਣੂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਦਿਵਿਆ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਚ ਮਹੇਸ਼ੇਨ ਵਿਦ੍ਧਂ ਚ ਬਾਣਕੋਟਿਭਿਃ
ਮਹੇਸ਼ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਣਗਿਣਤ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਹ ਆਪਣਾ ਆਪ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਚਕਾਰ ਤਾਮਸੀਂ ਮਾਯਾਂ ਮਾਯਾਸ਼ਤਵਿਸ਼ਾਰਦਃ
ਸੈਂਕੜੇ ਮਾਇਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਕਾਲੀ ਮਾਇਆ ਰਚੀ।
ਸ਼ਂਭੁਰ੍ਭੀਤਿਭਰਂ ਬਿਭ੍ਰਦ੍ਬਭ੍ਰਾਮ ਭੁਵਿ ਭਿਨ੍ਨਹृਤ੍
ਸ਼ੰਭੂ, ਡਰ ਦਾ ਭਾਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਟੁੱਟੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਫਿਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਵਦਨ੍ਨ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਕ੍ਵਾਸੌ ਗਤੋ ਦੁष੍ਟਃ ਪੁਨਃਪੁਨਃ
ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਖਦਾ, 'ਉਹ ਮਾੜਾ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ? ਦਿਸਦਾ ਨਹੀਂ।'
ਤਤ੍ਰ ਤੀਰ੍ਥਮਥੋਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਵਾਗਂਧਕਮਭਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਉਥੇ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਟ ਬਣੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਵਾਗੰਧਕ ਹੋਇਆ।
ਨਵਮ੍ਯਾਂ ਮਾਰ੍ਗਸ਼ੀਰ੍षਸ੍ਯ ਸ਼ੁਕ੍ਲਾਯਾਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਮਾਰਗਸ਼ੀਰਸ਼ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਨੌਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ,
ਪਿਤृਨੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਦ੍ਦੀਯਤੇ ਭਕ੍ਤਿਤਃ ਸ਼ਿਵੇ
ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਤਮਸਾ ਚ੍ਛਾਦਿਤਾ ਦੇਵਾਃ ਸਂਬਭੂਵੁਃ ਸਮਾਕੁਲਾਃ 5.1.36.
ਦੇਵਤੇ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਏ ਤੇ ਬਹੁਤ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ ਹੋ ਗਏ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਵ੍ਯਾਸ ਨਰਾਦਿਤ੍ਯਃ ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਵਿਅਾਸਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ,
ਨष੍ਟੇ ਤਮਸਿ ਦੈਤ੍ਯੇਪਿ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਪ੍ਰਕਟੇ ਸਤਿ
ਜਦ ਹਨੇਰਾ ਮਿਟ ਗਿਆ ਅਤੇ ਦੈਤ ਦਿਨ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਦਿਸਣ ਲੱਗੇ,
ਸ੍ਤੁਵਂਤੋ ਵਿਵਿਧੈਃ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੈਰ੍ਨਰਰੂਪਂ ਦਿਵਾਕਰਮ੍
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਸੂਰਜ ਦੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਤੇਨਾਸ੍ਯ ਨਾਮ ਤੇ ਚਕੁਰ੍ਨਰਦੀਪ ਇਤੀਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਸ ਦਾ ਨਾਮ 'ਨਰਦੀਪ' ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਪਾਪੇਭ੍ਯੋ ਯਦ੍ਯਪਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਾ ਭਵੇਤ੍
ਇਨਸਾਨ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਹੱਤਿਆਰਾ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਦਿਨਚ੍ਛਿਦ੍ਰੇਥ ਸਂਕ੍ਰਾਂਤੌ ਗ੍ਰਹਣੇ ਵਿषੁਵਤ੍ਯਥ
ਦਿਨ ਦੇ ਬਦਲਾਅ 'ਤੇ, ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ, ਗ੍ਰਹਿਣ ਜਾਂ ਵਿਸ਼ੁਵ ਦੇ ਸਮੇਂ,
ਨਰਦੀਪਂ ਨਰਃ ਪਸ਼੍ਯੇਤ੍ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਵਾ ਦਿਤ੍ਰਮਂਗਲੈਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਨਰਦੀਪ ਨੂੰ ਸਤਕਾਰ ਤੇ ਮੰਗਲ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖੇ,
ਗੀਤਂ ਵਾਦ੍ਯਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯਾष੍ਟਾਂਗਮੇਵ ਚ
ਗੀਤ ਤੇ ਵਾਜੇ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਅਠ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ,
ਸ ਮੁਕ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਸ੍ਤੁ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਕृਤੈਰਪਿ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੇਕਰ ਉਹ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਵੀ ਹੋਣ।