ਪਿਤॄਨੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਯਤ੍ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਕੋਟਿਤੀਰ੍ਥੇ ਪ੍ਰਦੀਯਤੇ
ਕੋਟੀਤੀਰਥ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਦਾਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਤਤ੍ਰ ਤੀਰ੍ਥੇ ਨਰੋ ਯਸ੍ਤੁ ਗਾਂ ਦਦਾਤਿ ਪਯਸ੍ਵਿਨੀਮ੍
ਉਸ ਤੀਰਥ ਤੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਯਾਵਨ੍ਤ੍ਯਂਗੇषੁ ਰੋਮਾਣਿ ਤਤ੍ਪ੍ਰਸੂਤਿਕੁਲੇषੁ ਚ
ਉਸ ਗਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਜਿੰਨੇ ਵਾਲ ਹਨ ਜਾਂ ਉਸ ਦੀ ਨਸਲ ਵਿੱਚ ਹਨ,
ਪੌਰ੍ਣਮਾਸ੍ਯਾਮਮਾਵਾਸ੍ਯਾਂ ਪਸ਼੍ਯੇਚ੍ਛਕ੍ਤਿਧਰਂ ਤੁ ਯਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪੂਰਨਮਾਸ਼ੀ ਜਾਂ ਅਮਾਵੱਸ ਦੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀਧਾਰੀ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਜਲਪ੍ਰਵੇਸ਼ਂ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਤਤ੍ਰ ਤੀਰ੍ਥੇ ਨਰੋਤ੍ਤਮਃ
ਉਸ ਤੀਰਥ ਤੇ ਜੋ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਵृषੋਤ੍ਸਰ੍ਗਂ ਤੁ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪਿਤृਭਕ੍ਤੋ ਨਰੋ ਮੁਨੇ
ਹੇ ਮੁਨੀ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਥੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਨੰਦੀ ਛੱਡਦਾ ਹੈ,
ਕਪਿਲਾਸ਼ਤਦਾਨਸ੍ਯ ਫਲਮਪ੍ਯਧਿਕਂ ਭਵੇਤ੍
ਇੱਕ ਸੋ ਕਪਿਲਾ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨ ਦਾ ਫਲ ਵੀ ਇੱਥੇ ਹੋਏ ਕੰਮ ਨਾਲ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਾਪ੍ਯਾਂ ਪਿਤਾਮਹ ਸ੍ਯਾਪਿ ਯਃ ਸ੍ਨਾਯਾਦ੍ਵਿਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀਆਂ ਇੰਦਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖ ਕੇ ਤਲਾਬ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਿਤਰਾਂ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤੈਲਾਭਿਧਾਨਮਾਤॄਣਾਂ ਰਾਤ੍ਰੌ ਯਚ੍ਛਤਿ ਯੋ ਬਲਿਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਰਾਤ ਨੂੰ ਮਾਵਾਂ ਲਈ ਤੇਲ ਵਾਲਾ ਹਵਨ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਵਿष੍ਣੁਵਾਪ੍ਯਾਂ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਚੈਤ੍ਰੇ ਵਾ ਫਾਲ੍ਗੁਨੇऽਥਵਾ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵ ਪਾਪੇਭ੍ਯੋ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਤਲਾਬ ਵਿੱਚ ਚੈਤ੍ਰ ਜਾਂ ਫੱਗਣ ਮਹੀਨੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਭਯੇਸ਼੍ਵਰਦੇਵਸ੍ਯ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਨਿਯਤਮਾਨਸਃ
ਅਭਯੇਸ਼ਵਰ ਦੇਵ ਜੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਮਨ ਸਦਾ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ,
ਲੋਕੇ ਤੁ ਜਾਯਤੇ ਦਾਤਾ ਸਾਰ੍ਵਭੌਮੋ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਉਹ ਜਗਤ ਵਿਚ ਦਿਲੋਂ ਦਾਤਾ ਤੇ ਸਭ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਕੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾਗਸ੍ਤ੍ਯੇਸ਼੍ਵਰਂ ਦੇਵਂ ਸੋਪਵਾਸੋ ਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਃ
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਅਗਸਤਿਏਸ਼ਵਰ ਦੇਵ ਜੀ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ,
ਕृਤ੍ਵਾਗਸ੍ਤ੍ਯਂ ਚ ਸੌਵਰ੍ਣਂ ਰੌਪ੍ਯਂ ਵਾਥ ਸ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤਿਤਃ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਸਮਰੱਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸੋਨੇ ਜਾਂ ਚਾਂਦੀ ਨਾਲ ਅਗਸਤਿਆ ਜੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਕਾਲੀਨੈਃ ਫਲੈਃ ਪੁष੍ਪੈਃ ਪੂਜਨੀਯੋ ਵਿਧਾਨਤਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਪਲੱਬਧ ਫਲਾਂ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਮੂਰਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸਪ੍ਤਧਾਨ੍ਯਾਨਿ ਮੁਖ੍ਯਾਨਿ ਤਾਵਨ੍ਤ੍ਯੇਵ ਫਲਾਨਿ ਚ 5.1.35.
ਸੱਤ ਮੁੱਖ ਧਾਣੇ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫਲ ਵੀ ਚੜ੍ਹਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਯਾਵਦ੍ਵੈ ਸਪ੍ਤ ਵਰ੍षਾਣਿ ਵ੍ਰਤਮੇਵਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਇਹ ਵਰਤ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸੱਤ ਸਾਲ ਤੱਕ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮਿਤ੍ਰਾਵਰੁਣਯੋਃ ਪੁਤ੍ਰ ਕੁਮ੍ਭਯੋਨੇ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕੁੰਭਯੋਨੀ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਦਤ੍ਤੇऽਰ੍ਘੇ ਯਤ੍ਫਲਂ ਵ੍ਯਾਸ ਤਦ੍ਵੈ ਹ੍ਯੇਕਮਨਾਃ ਸ਼ृਣੁ
ਹੇ ਵਿਆਸ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਅਰਘ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਮृਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸਂਪਨ੍ਨੇ ਜਾਯਤੇਕੁਲੇ
ਮੌਤ ਮਗਰੋਂ ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੇ ਜੀਵਨ ਸਫਲ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਚੰਗੇ ਘਰ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯਸ਼੍ਚੈਤਚ੍ਛृਣੁਯਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਠੇਦ੍ਵਾ ਸੁਸਮਾਹਿਤਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਗੱਲ ਰੋਜ਼ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ,
ਕੋਟੀਸ਼੍ਵਰਂ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਤੁ ਪਾਵਕਂ ਤਤ੍ਕਿਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਕੋਟੀਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਇਹ ਨਾਂ ਕਿਉਂ ਪਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਅੱਗ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਜੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?
ਨਰਦੀਪਂ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਤੁ ਦ੍ਵਿਤੀਯਾ ਵਟਮਾਤਰਃ
ਨਰਦੀਪ ਨੂੰ ਇਹ ਨਾਂ ਕਿਉਂ ਮਿਲਿਆ, ਤੇ ਦੂਜਾ ਵਟਮਾਤਰ ਕਿਉਂ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?
ਸ਼ੂਲੇਸ਼੍ਵਰਂ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਤੁ ਕਿਮੋਂਕਾਰਸ੍ਤੁ ਕਥ੍ਯਤੇ
ਸ਼ੂਲੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਇਹ ਨਾਂ ਕਿਉਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਓਂਕਾਰ ਦਾ ਜਿਕਰ ਕਿਉਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ?
ਪੁਰੀ ਚੋਜ੍ਜਯਿਨੀ ਦਿਵ੍ਯਾ ਸਪ੍ਤਕਲ੍ਪਾ ਕਥਂ ਸ੍ਮृਤਾ
ਉੱਜੈਨੀ ਦੀ ਇਹ ਦਿਵਿਆ ਨਗਰੀ ਸਪਤਕਲਪਾ ਵਜੋਂ ਕਿਵੇਂ ਯਾਦ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ?
ਨਾਮਤਃ ਕਰ੍ਮਤਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਸਪ੍ਤਕਲ੍ਪਾਨੁਵਾਸਿਨੀ
ਨਾਮ ਅਤੇ ਕੰਮ ਦੋਹਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਉਹ ਸਪਤਕਲਪਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਕ੍ਕਲ੍ਪੇ ਸ੍ਵਰ੍ਣਸ਼ृਂਗਾਖ੍ਯਾ ਦ੍ਵਿਤੀਯੇ ਤੁ ਕੁਸ਼ਸ੍ਥਲੀ
ਪਹਿਲੇ ਕਲਪ ਵਿੱਚ ਉਸਨੂੰ ਸਵਰਣਸ਼੍ਰਿੰਗਾ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਕੁਸ਼ਸਥਲੀ।
ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਪਞ੍ਚਮੇ ਕਲ੍ਪੇ ਪੁਰੀ ਚੂਡਾਮਣੀਤਿ ਚ
ਪੰਜਵੇਂ ਕਲਪ ਵਿੱਚ ਇਹ ਨਗਰੀ ਚੂੜਾਮਣੀ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਈ।
ਪੁਨਰਂਤੇ ਤੁ ਕਲ੍ਪਸ੍ਯ ਸ੍ਵਰ੍ਣਸ਼ृਙ੍ਗਾਦਿ ਕਾ ਸ੍ਮृਤਾ
ਕਲਿਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਸੁਵਰਣਸ਼੍ਰਿੰਗ ਆਦਿਕ ਪਹਾੜ ਯਾਦ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਕृਤਾਤ੍ਪਾਪਾਨ੍ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।