ਕ੍ਰੀਡਾਰ੍ਥਂ ਸ਼ਂਭੁਨਾ ਚਾਥ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਯਾਃ ਪੌਲਭੋਜਨੇ
ਜੋ ਖੇਡ ਲਈ, ਸ਼ੰਭੂ ਵੱਲੋਂ ਪੌਲਾਂ ਦੀ ਖੁਰਾਕ ਲਈ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਈਆਂ,
ਸਰ੍ਵਾਸਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਗ੍ਰਹਭੂਤਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ ਤੇ ਦੁਸ਼ਟ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਮਹਾਸੇਨੋ ਦੇਵਸੇਨੋ ਮਹਾਵ੍ਰਤਃ
ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਹਾਂਸੇਨ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸੈਨਾਪਤੀ ਤੇ ਵੱਡੇ ਵਰਤ ਵਾਲਾ ਸੀ,
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਤਥੇਂਦ੍ਰਾਯ ਸ੍ਫੀਤਂ ਨਿਹਤਕਂਟਕਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਉਹ ਰਾਜ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਤੇ ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਤੋਂ ਸਾਫ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ,
ਏਵਂ ਨਿਹਤ੍ਯ ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰਂ ਸ ਗਾਂਗੇਯੋ ਮਹਾਬ ਲਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਮਹਾਂਬਲੀ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ,
ਤਤੋ ਭੋਗਵਤੀ ਵ੍ਯਾਸ ਸ਼ਕ੍ਤਿਭੇਦੇਨ ਨਿਰ੍ਗਤਾ
ਫਿਰ, ਵਿਆਸ ਜੀ, ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਵੱਡੇ ਘਾਵ ਨਾਲ ਭੋਗਵਤੀ ਨਿਕਲ ਆਈ,
ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਯਾਨਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਸਮੁਦ੍ਰਾਦਿਗਤਾਨਿ ਚ
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਤੀਰਥ ਹਨ ਜਾਂ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਏ ਹੋਏ ਹਨ,
ਅਤੋऽਤਿਪੁਣ੍ਯਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਕੋਟਿਤੀਰ੍ਥਮੁਦਾਹृਤਮ੍ 5.1.34.
ਇਸ ਕਰਕੇ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਟੀਤੀਰਥ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਕੋਟਿਤੀਰ੍ਥੇ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕੋਟੀਸ਼੍ਵਰਂ ਸ਼ਿਵਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕੋਟੀਤੀਰਥ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਤੇ ਕੋਟੀਸ਼ਵਰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਕਰੋਤਿ ਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪਿਤृਭਕ੍ਤੋ ਨਰੋ ਮੁਨੇ
ਹੇ ਮੁਨੀ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਥੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਪਿਤॄਨੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਯਤ੍ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਕੋਟਿਤੀਰ੍ਥੇ ਪ੍ਰਦੀਯਤੇ
ਕੋਟੀਤੀਰਥ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਦਾਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਤਤ੍ਰ ਤੀਰ੍ਥੇ ਨਰੋ ਯਸ੍ਤੁ ਗਾਂ ਦਦਾਤਿ ਪਯਸ੍ਵਿਨੀਮ੍
ਉਸ ਤੀਰਥ ਤੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਯਾਵਨ੍ਤ੍ਯਂਗੇषੁ ਰੋਮਾਣਿ ਤਤ੍ਪ੍ਰਸੂਤਿਕੁਲੇषੁ ਚ
ਉਸ ਗਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਜਿੰਨੇ ਵਾਲ ਹਨ ਜਾਂ ਉਸ ਦੀ ਨਸਲ ਵਿੱਚ ਹਨ,
ਪੌਰ੍ਣਮਾਸ੍ਯਾਮਮਾਵਾਸ੍ਯਾਂ ਪਸ਼੍ਯੇਚ੍ਛਕ੍ਤਿਧਰਂ ਤੁ ਯਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪੂਰਨਮਾਸ਼ੀ ਜਾਂ ਅਮਾਵੱਸ ਦੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀਧਾਰੀ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਜਲਪ੍ਰਵੇਸ਼ਂ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਤਤ੍ਰ ਤੀਰ੍ਥੇ ਨਰੋਤ੍ਤਮਃ
ਉਸ ਤੀਰਥ ਤੇ ਜੋ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਵृषੋਤ੍ਸਰ੍ਗਂ ਤੁ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪਿਤृਭਕ੍ਤੋ ਨਰੋ ਮੁਨੇ
ਹੇ ਮੁਨੀ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਥੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਨੰਦੀ ਛੱਡਦਾ ਹੈ,
ਕਪਿਲਾਸ਼ਤਦਾਨਸ੍ਯ ਫਲਮਪ੍ਯਧਿਕਂ ਭਵੇਤ੍
ਇੱਕ ਸੋ ਕਪਿਲਾ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨ ਦਾ ਫਲ ਵੀ ਇੱਥੇ ਹੋਏ ਕੰਮ ਨਾਲ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਾਪ੍ਯਾਂ ਪਿਤਾਮਹ ਸ੍ਯਾਪਿ ਯਃ ਸ੍ਨਾਯਾਦ੍ਵਿਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀਆਂ ਇੰਦਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖ ਕੇ ਤਲਾਬ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਿਤਰਾਂ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤੈਲਾਭਿਧਾਨਮਾਤॄਣਾਂ ਰਾਤ੍ਰੌ ਯਚ੍ਛਤਿ ਯੋ ਬਲਿਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਰਾਤ ਨੂੰ ਮਾਵਾਂ ਲਈ ਤੇਲ ਵਾਲਾ ਹਵਨ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਵਿष੍ਣੁਵਾਪ੍ਯਾਂ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਚੈਤ੍ਰੇ ਵਾ ਫਾਲ੍ਗੁਨੇऽਥਵਾ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵ ਪਾਪੇਭ੍ਯੋ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਤਲਾਬ ਵਿੱਚ ਚੈਤ੍ਰ ਜਾਂ ਫੱਗਣ ਮਹੀਨੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਭਯੇਸ਼੍ਵਰਦੇਵਸ੍ਯ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਨਿਯਤਮਾਨਸਃ
ਅਭਯੇਸ਼ਵਰ ਦੇਵ ਜੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਮਨ ਸਦਾ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ,
ਲੋਕੇ ਤੁ ਜਾਯਤੇ ਦਾਤਾ ਸਾਰ੍ਵਭੌਮੋ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਉਹ ਜਗਤ ਵਿਚ ਦਿਲੋਂ ਦਾਤਾ ਤੇ ਸਭ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਕੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾਗਸ੍ਤ੍ਯੇਸ਼੍ਵਰਂ ਦੇਵਂ ਸੋਪਵਾਸੋ ਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਃ
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਅਗਸਤਿਏਸ਼ਵਰ ਦੇਵ ਜੀ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ,
ਕृਤ੍ਵਾਗਸ੍ਤ੍ਯਂ ਚ ਸੌਵਰ੍ਣਂ ਰੌਪ੍ਯਂ ਵਾਥ ਸ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤਿਤਃ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਸਮਰੱਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸੋਨੇ ਜਾਂ ਚਾਂਦੀ ਨਾਲ ਅਗਸਤਿਆ ਜੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਕਾਲੀਨੈਃ ਫਲੈਃ ਪੁष੍ਪੈਃ ਪੂਜਨੀਯੋ ਵਿਧਾਨਤਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਪਲੱਬਧ ਫਲਾਂ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਮੂਰਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸਪ੍ਤਧਾਨ੍ਯਾਨਿ ਮੁਖ੍ਯਾਨਿ ਤਾਵਨ੍ਤ੍ਯੇਵ ਫਲਾਨਿ ਚ 5.1.35.
ਸੱਤ ਮੁੱਖ ਧਾਣੇ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫਲ ਵੀ ਚੜ੍ਹਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਯਾਵਦ੍ਵੈ ਸਪ੍ਤ ਵਰ੍षਾਣਿ ਵ੍ਰਤਮੇਵਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਇਹ ਵਰਤ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸੱਤ ਸਾਲ ਤੱਕ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮਿਤ੍ਰਾਵਰੁਣਯੋਃ ਪੁਤ੍ਰ ਕੁਮ੍ਭਯੋਨੇ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕੁੰਭਯੋਨੀ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਦਤ੍ਤੇऽਰ੍ਘੇ ਯਤ੍ਫਲਂ ਵ੍ਯਾਸ ਤਦ੍ਵੈ ਹ੍ਯੇਕਮਨਾਃ ਸ਼ृਣੁ
ਹੇ ਵਿਆਸ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਅਰਘ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਮृਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸਂਪਨ੍ਨੇ ਜਾਯਤੇਕੁਲੇ
ਮੌਤ ਮਗਰੋਂ ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੇ ਜੀਵਨ ਸਫਲ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਚੰਗੇ ਘਰ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।