ਸ਼ਕ੍ਤਿਹਸ੍ਤੋऽਭਿषਿਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਦੇਵਸੇਨਾਸਮਾਦृਤਃ
ਸ਼ੂਲ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵਸੈਨਾ ਵੱਲੋਂ ਅਭਿਸ਼ਿਕਤ ਤੇ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋਇਆ।
ਗਾਂਗੇਯਃ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇਯਸ਼੍ਚ ਗੁਹਃ ਸ੍ਕਂਦ ਉਮਾਸੁਤਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਗਾਂਗੇਯ, ਕਾਰਤਿਕੇਯ, ਗੁਹਾ, ਸਕੰਦਾ ਤੇ ਉਮਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕੁਮਾਰਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਧਾਰੀ ਚ ਤਸ੍ਯ ਨਾਮਾਨਿ षੋਡਸ਼
ਕੁਮਾਰ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਧਾਰੀ — ਇਹ ਉਸ ਦੇ ਸੋਲਾਂ ਨਾਮਾਂ ਵਿਚੋਂ ਹਨ।
ਏਵਂ ਜਾਤੋ ਮਹਾਸੇਨੋ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਕ੍ਸ਼ਯਕਰਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਸੇਨਾ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਅਭਿषਿਕ੍ਤਃ ਸ ਤੇਨਾਸੌ ਭਦ੍ਰਿਤਃ ਸ ਜਟਾਃ ਪੁਰਾ
ਉਹ ਅਭਿਸ਼ਿਕਤ ਹੋਇਆ, ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿਚ ਉਸ ਦੀ ਜਟਾ ਵੀ ਠੀਕ ਕੀਤੀ ਗਈ।
ਕृਤਾਭਿषੇਕਂ ਲਬ੍ਧਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮਹਾਸੇਨਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਮਹਾਸੇਨਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ।
ਰਕ੍ਸ਼ਾ ਕਾਰ੍ਯਾ ਤ੍ਵਯਾ ਪੁਤ੍ਰ ਸਾਮਰਸ੍ਯ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋਃ
ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਾਂਝ ਤੇ ਸੁਖ-ਸਾਂਤਿ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਇਤ੍ਥਂ ਮਹੋਤ੍ਸਵੇ ਜਾਤੇ ਦृਪ੍ਤਪ੍ਰਮਥਸਾਗਰੇ 5.1.34.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਮਹਾਨ ਉਤਸਵ ਅਹੰਕਾਰ ਭਰੇ ਸੇਵਕਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਹੋਇਆ,
ਤਾਸਾਮਾਹਾਰਸਂਜ੍ਞਾਭਿਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਨਾਮਾਨਿ ਸ਼ਂਕਰਃ
ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੇ ਨਾਂਅਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਨਾਂਅ ਦਿੱਤੇ।
ਵਟਭੋਜਨਕਾਮਾ ਯਾ ਜ੍ਞੇਯਾਸ੍ਤਾ ਵਟਮਾਤਰਃ
ਜੋ ਵਟ ਦੇ ਫਲ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਵਟ ਮਾਤਾਵਾਂ ਵਜੋਂ ਜਾਣੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਕ੍ਰੀਡਾਰ੍ਥਂ ਸ਼ਂਭੁਨਾ ਚਾਥ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਯਾਃ ਪੌਲਭੋਜਨੇ
ਜੋ ਖੇਡ ਲਈ, ਸ਼ੰਭੂ ਵੱਲੋਂ ਪੌਲਾਂ ਦੀ ਖੁਰਾਕ ਲਈ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਈਆਂ,
ਸਰ੍ਵਾਸਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਗ੍ਰਹਭੂਤਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ ਤੇ ਦੁਸ਼ਟ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਮਹਾਸੇਨੋ ਦੇਵਸੇਨੋ ਮਹਾਵ੍ਰਤਃ
ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਹਾਂਸੇਨ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸੈਨਾਪਤੀ ਤੇ ਵੱਡੇ ਵਰਤ ਵਾਲਾ ਸੀ,
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਤਥੇਂਦ੍ਰਾਯ ਸ੍ਫੀਤਂ ਨਿਹਤਕਂਟਕਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਉਹ ਰਾਜ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਤੇ ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਤੋਂ ਸਾਫ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ,
ਏਵਂ ਨਿਹਤ੍ਯ ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰਂ ਸ ਗਾਂਗੇਯੋ ਮਹਾਬ ਲਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਮਹਾਂਬਲੀ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ,
ਤਤੋ ਭੋਗਵਤੀ ਵ੍ਯਾਸ ਸ਼ਕ੍ਤਿਭੇਦੇਨ ਨਿਰ੍ਗਤਾ
ਫਿਰ, ਵਿਆਸ ਜੀ, ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਵੱਡੇ ਘਾਵ ਨਾਲ ਭੋਗਵਤੀ ਨਿਕਲ ਆਈ,
ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਯਾਨਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਸਮੁਦ੍ਰਾਦਿਗਤਾਨਿ ਚ
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਤੀਰਥ ਹਨ ਜਾਂ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਏ ਹੋਏ ਹਨ,
ਅਤੋऽਤਿਪੁਣ੍ਯਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਕੋਟਿਤੀਰ੍ਥਮੁਦਾਹृਤਮ੍ 5.1.34.
ਇਸ ਕਰਕੇ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਟੀਤੀਰਥ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਕੋਟਿਤੀਰ੍ਥੇ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕੋਟੀਸ਼੍ਵਰਂ ਸ਼ਿਵਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕੋਟੀਤੀਰਥ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਤੇ ਕੋਟੀਸ਼ਵਰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਕਰੋਤਿ ਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪਿਤृਭਕ੍ਤੋ ਨਰੋ ਮੁਨੇ
ਹੇ ਮੁਨੀ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਥੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਪਿਤॄਨੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਯਤ੍ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਕੋਟਿਤੀਰ੍ਥੇ ਪ੍ਰਦੀਯਤੇ
ਕੋਟੀਤੀਰਥ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਦਾਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਤਤ੍ਰ ਤੀਰ੍ਥੇ ਨਰੋ ਯਸ੍ਤੁ ਗਾਂ ਦਦਾਤਿ ਪਯਸ੍ਵਿਨੀਮ੍
ਉਸ ਤੀਰਥ ਤੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਯਾਵਨ੍ਤ੍ਯਂਗੇषੁ ਰੋਮਾਣਿ ਤਤ੍ਪ੍ਰਸੂਤਿਕੁਲੇषੁ ਚ
ਉਸ ਗਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਜਿੰਨੇ ਵਾਲ ਹਨ ਜਾਂ ਉਸ ਦੀ ਨਸਲ ਵਿੱਚ ਹਨ,
ਪੌਰ੍ਣਮਾਸ੍ਯਾਮਮਾਵਾਸ੍ਯਾਂ ਪਸ਼੍ਯੇਚ੍ਛਕ੍ਤਿਧਰਂ ਤੁ ਯਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪੂਰਨਮਾਸ਼ੀ ਜਾਂ ਅਮਾਵੱਸ ਦੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀਧਾਰੀ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਜਲਪ੍ਰਵੇਸ਼ਂ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਤਤ੍ਰ ਤੀਰ੍ਥੇ ਨਰੋਤ੍ਤਮਃ
ਉਸ ਤੀਰਥ ਤੇ ਜੋ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਵृषੋਤ੍ਸਰ੍ਗਂ ਤੁ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪਿਤृਭਕ੍ਤੋ ਨਰੋ ਮੁਨੇ
ਹੇ ਮੁਨੀ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਥੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਨੰਦੀ ਛੱਡਦਾ ਹੈ,
ਕਪਿਲਾਸ਼ਤਦਾਨਸ੍ਯ ਫਲਮਪ੍ਯਧਿਕਂ ਭਵੇਤ੍
ਇੱਕ ਸੋ ਕਪਿਲਾ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨ ਦਾ ਫਲ ਵੀ ਇੱਥੇ ਹੋਏ ਕੰਮ ਨਾਲ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਾਪ੍ਯਾਂ ਪਿਤਾਮਹ ਸ੍ਯਾਪਿ ਯਃ ਸ੍ਨਾਯਾਦ੍ਵਿਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀਆਂ ਇੰਦਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖ ਕੇ ਤਲਾਬ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਿਤਰਾਂ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤੈਲਾਭਿਧਾਨਮਾਤॄਣਾਂ ਰਾਤ੍ਰੌ ਯਚ੍ਛਤਿ ਯੋ ਬਲਿਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਰਾਤ ਨੂੰ ਮਾਵਾਂ ਲਈ ਤੇਲ ਵਾਲਾ ਹਵਨ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਵਿष੍ਣੁਵਾਪ੍ਯਾਂ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਚੈਤ੍ਰੇ ਵਾ ਫਾਲ੍ਗੁਨੇऽਥਵਾ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵ ਪਾਪੇਭ੍ਯੋ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਤਲਾਬ ਵਿੱਚ ਚੈਤ੍ਰ ਜਾਂ ਫੱਗਣ ਮਹੀਨੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।