ਦੇਵੋऽਪ੍ਯਨ੍ਤਰ੍ਦਧੇ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸ੍ਥਾਨਾਦਾਸ਼ੁ ਗਣੈਃ ਸਹ
ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਉਸ ਥਾਂ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ।
ਭਸ੍ਮੀਕृਤਂ ਪਤਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਲਲਾਪ ਸੁਦੁਃਖਿਤਾ
ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਰਾਖ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਗਹਿਰੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋਈ।
ਆਸ਼੍ਵਾਸਯਂਤੀਂ ਕृਪਯਾ ਸਖੀਮਿਵ ਸੁਦੁਃ ਖਿਤਾਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਦਿਲਾਸਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਸਹੇਲੀ ਨੂੰ ਤਸੱਲੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਦਇਆ ਨਾਲ।
ਸਰ੍ਵਕਾਰ੍ਯਾਣ੍ਯਨਂਗੋਪਿ ਮਿਤ੍ਰਕਾਰ੍ਯਂ ਵਿਧਾਨਤਃ
ਅਨੰਗਾ ਸਾਰੇ ਕੰਮਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਹुकਮ ਮੁਤਾਬਕ ਪੂਰੇ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸ਼ਂਭੋਰਨੁਧ੍ਯਾਨਾਤ੍ਥਾਸ੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਫਿਰ, ਸ਼ੰਭੂ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਮਨਚਾਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਤਤ੍ਪੁਤ੍ਰੋ ਭਵਿਤਾ ਦੇਹੀ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨੋਨਾਮ ਤੇ ਪਤਿਃ
ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੇ ਨਾਮ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਹੋਵੇਗਾ, ਜੋ ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਬਣੇਗਾ।
ਅਚਿਂਤਯਤ੍ਤਦਾ ਦੇਵੀ ਉਮਾਪਿ ਹਿਮਵਦ੍ਗृਹੇ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦੇਵੀ ਉਮਾ ਨੇ ਵੀ ਇਹ ਗੱਲ ਹਿਮਾਵਤ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸੋਚੀ।
ਕਥਂ ਭਰ੍ਤ੍ਤਾ ਭਵੇਦ੍ਦੇਵਃ ਕਾਮਸ੍ਯੋਤ੍ਥਾਪਨਂ ਕਥਮ੍ 5.1.34.
ਕਿਵੇਂ ਦੇਵਤਾ ਪਤੀ ਬਣੇਗਾ? ਕਿਵੇਂ ਕਾਮ ਮੁੜ ਜੀਵੇਗਾ?
ਏਵਂ ਸਂਚਿਂਤਯਿਤ੍ਵਾਥ ਸਖੀਭਿਃ ਸਹਿਤਾ ਤਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਸਹੇਲੀਆਂ ਨਾਲ ਇਕੱਠੀ ਹੋਈ।
ਵਰ੍षਾਸ੍ਵਭ੍ਰਾਵਕਾਸ਼ਸ੍ਥਾ ਹੇਮਂਤੇ ਜਲਸ਼ਾਯਿਨੀ
ਵਰਖਾ ਵਿੱਚ ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਰਹੀ; ਹੇਮੰਤ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ ਵਿਹੜੀ।
ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਪਸੋਪੇਤਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਵਯਾ ਹਰਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਤਪ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰਿਆ।
ਕृਸ਼ਮਧ੍ਯੇ ਕृਸ਼ਾਪਾਂਗਿ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਨਵਯੌਵਨੇ
ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਤੇ ਨਾਜੁਕ ਹੱਥ ਪੈਰ, ਨਵੇਂ ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਇਹ ਕਿਉਂ?
ਉਵਾਚ ਚੋਤ੍ਤਰਂ ਸਾ ਵੈ ਸਤ੍ਯਂ ਚ ਮਧੁਰਂ ਤਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, ਸਚ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਨਾਲ।
ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਚ ਹਰਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾऽਨਂਦਯਤ੍ਕਾਰ੍ਯਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਹਰਾ ਨੇ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਸੋਚ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਉਦੇਸ਼ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨ ਸੇਹੇ ਸਾ ਗਿਰੇਃ ਸੁਤਾ ਸ੍ਵਂ ਵਪੁਰ੍ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਂ ਸ਼ੂਲਪਾਣਿਨਮ੍
ਉਹ ਗਿਰਿ ਦੀ ਧੀ, ਉਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਹਿ ਨਾ ਸਕੀ; ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਦਿਖਾਇਆ — ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ।
ਲਜ੍ਜਿਤਾਭੂਦ੍ਭਵਾਨੀਸ਼ਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਸ੍ਥਾਵਧੋਮੁਖੀ ਪਾਰ੍ਵਤੀਹਰਣਾਰ੍ਥਾਯ ਯਤ੍ਨਂ ਚ ਪ੍ਰਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍
ਭਵਾਨੀ ਲੱਜਾ ਨਾਲ ਥੱਲੇ ਮੁੰਹ ਕਰਕੇ ਖੜੀ ਰਹੀ, ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ; ਮੈਂ ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਂਤਰ੍ਦਧੇ ਦੇਵੋ ਦੇਵ੍ਯਾਗਾਚ੍ਚ ਪਿਤੁਰ੍ਗृਹਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਅੰਤਰਧਿਆ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਦੇਵੀ ਆਪਣੇ ਪਿਉ ਦੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲੀ ਗਈ।
ਪ੍ਰਣੇਮੁਸ੍ਤੇਪ੍ਯਥਾਗਮ੍ਯ ਸਂਸ੍ਮृਤਾਃ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ 5.1.34.
ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾਇਆ ਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਤਤੋऽਬ੍ਰਵੀਨ੍ਮੁਨੀਨੀਸ਼ਃ ਸਮਸ੍ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਗਿਰੇਰ੍ਗृਹਮ੍
ਫਿਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਘਰ ਸਾਰੇ ਰਿਸੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਤਥੇਤਿ ਤੇ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਯ ਸਂਕੇਤਂ ਸ਼ਂਭੁਨਾ ਸਮਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਆਖ ਕੇ, ਸ਼ੰਭੂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸਾਰਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰ ਲਿਆ।
ਦਤ੍ਤਾਰ੍ਘਾ ਭੂਧਰੇਂਦ੍ਰੇਣ ਕृਤਾਸਨ ਪਰਿਗ੍ਰਹਾਃ
ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਹੱਥ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਬੈਠਣ ਲਈ ਅਸਥਾਨ ਵੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਵਾਏ।
ਦਤ੍ਤੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਗਿਰੀਂਦ੍ਰੇਣ ਨਿਰੂਪ੍ਯੋਦ੍ਵਾਹਵਾਸਰਮ੍
ਜਦ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ 'ਦਿੱਤਾ' ਆਖਿਆ, ਤਾਂ ਵਿਆਹ ਦਾ ਦਿਨ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਊਚੁਸ੍ਤੇ ਸ਼ਂਕਰਂ ਸਰ੍ਵੇ ਦਤ੍ਤਾ ਹਿਮਵਤਾ ਸ਼ਿਵਾ
ਸਭ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਹਿਮਾਵਤ ਨੇ ਸ਼ਿਵਾ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।'
ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਵਿਵਾਹ ਸਾਮਗ੍ਰੀਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਨ੍ਦ੍ਰਾਦਿਸੁਰਾਸ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵਿਆਹ ਦੀ ਸਾਰੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ।
ਸ਼ਂਖਦੁਂਦੁਭਿਨਾਦੈਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦ੍ਯੈਰਮਰੈਃ ਸਹ
ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਡੌਲ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ।
ਵਿਵਾਹ੍ਯੇਮਾਂ ਵਿਧਾਨੇਨ ਜਗਾਮ ਸ੍ਵਾਲਯਂ ਪੁਨਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਆਹ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਾਵਤ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤੈਃ ਸੁਰੈਰਗ੍ਨਿਃ ਪ੍ਰੇषਿਤੋऽਗਾਨ੍ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਦਰ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ, ਜੋ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਨਿਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਮੁਖੇ ਵਹ੍ਨੇਃ ਸ੍ਵਰੇਤੋ ਵ੍ਰੀਡਿਤੋ ਭृਸ਼ਮ੍ 5.1.34.
ਅੱਗ ਨੇ ਬਹੁਤ ਲਜਾ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦਾ ਬੀਜ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਲਿਆ।
ਹਰਰੇਤੋऽਗ੍ਨਿਨੋਦ੍ਗੀਰ੍ਣਂ ਗਂਗਾਮਧ੍ਯੇ ਪਪਾਤ ਹ
ਅੱਗ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦਾ ਬੀਜ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ, ਜੋ ਗੰਗਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਸਪ੍ਤਰ੍षੀਣਾਂ ਚ षਟ੍ਪਤ੍ਨ੍ਯਃ ਸ੍ਨਾਨਾਰ੍ਥਂ ਜਾਹ੍ਨਵੀਂ ਯਯੁਃ
ਸੱਤ ਰਿਸੀਆਂ ਦੀਆਂ ਛੇ ਪਤਨੀਆਂ ਨ੍ਹਾਉਣ ਲਈ ਜਹਨਵੀ ਨਦੀ ਉੱਤੇ ਗਈਆਂ।