ਤਾਰਕਂ ਚ ਤਥਾ ਦੈਤ੍ਯਂ ਹਤ੍ਵਾ ਯਤ੍ਰ ਸੁਰਦ੍ਵਿषਮ੍
ਇਥੇ ਹੀ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਤਾਰਕ ਨਾਮਕ ਦੈਤ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵੈਰੀ ਸੀ, ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਕਥਂ ਸ੍ਕਂਦਃ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨ ਏਤਦਿਚ੍ਛਾਮਿ ਵੇਦਿਤੁਮ੍
ਸਕੰਦ ਕਿਵੇਂ ਜਨਮਿਆ, ਇਹ ਮੈਂ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਸਨਤ੍ਕੁਮਾਰ ਉਵਾਚ ਪੁਰਾ ਦੇਵਾਸੁਰੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾ ਦਾਨਵੈਃ ਸੁਰਾਃ
ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿਚ ਜੰਗ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਕੋਲੋਂ ਹਾਰ ਗਏ।
ਤਤ੍ਰ ਤੁ ਦੇਵ ਰਾਜੇਨ ਤਪਸੋਗ੍ਰੇਣ ਵੈ ਮੁਨੇ
ਉਥੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਘਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਮੁਨੀ,
ਤਤਸ੍ਤੁष੍ਟੋ ਮਹਾਦੇਵਃ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯਾਭਿਮੁਖਃ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਫਿਰ ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਖੜੇ ਹੋਏ।
ਮਹਾਸੇਨਾਪਤਿਂ ਦੇਵ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰ
ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਸੈਨਾਪਤੀ ਬਖ਼ਸ਼ੋ।
ਸੇਨਾਨ੍ਯਾਂ ਚ ਮਹਾਸੇਨਂ ਸੁਰਾਣਾਂ ਭਯਹਾਰਕਮ੍
ਸੈਨਾਪਤੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਉਹ ਮਹਾਸੇਨਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਂਤਰ੍ਦਧੇ ਦੇਵਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਪਤਿਰ੍ਹਰਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਰਾ ਜੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਦੇਵਦਾਰੁਵਨੇ ਤਸ੍ਥੌ ਜ੍ਞਾਨਧ੍ਯਾਨਪਰੋऽਭਵਤ੍ 5.1.34.
ਉਹ ਦੇਵਦਾਰੂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਧ੍ਯਾਯਂਤਿ ਨਿਯਤਾਤ੍ਮਨਃ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮਪਰਾ ਮੁਨੇ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੱਤ ਨਿਯਤ ਸੀ, ਉਹ ਧਿਆਨ ਤੇ ਸਾਸਾਂ ਦੀ ਸਾਧਨਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਏ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਸ ਧ੍ਯਾਯਤਿ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਤਨ੍ਨ ਵਿਦ੍ਮਃ ਪਰਮਾਰ੍ਥਿਨਃ
ਉਹ ਧਿਆਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਪਰ ਕਿਸ ਲਈ—ਇਹ ਸਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉੱਚੀ ਸੱਚਾਈ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੈ।
ਮਧ੍ਯੇ ਵਯਸਿ ਵਰ੍ਤਂਤੀ ਯਾਸੀਦ੍ਦਾਕ੍ਸ਼ਾਯਣੀ ਸਤੀ
ਜਵਾਨੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਦੱਖਣ ਦੀ ਧੀ ਸਤੀ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾ ਰਹੀ ਸੀ।
ਨਿਮਂਤ੍ਰਿਤੋ ਨ ਮੇ ਭਰ੍ਤਾ ਇਤਿ ਕੋਪਂ ਚਕਾਰ ਯਾ
ਉਸ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, 'ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਸੱਦਾ ਨਹੀਂ ਗਿਆ।'
ਭਵਭਾਰ੍ਯਾ ਭਵਿਤ੍ਰੀਤਿ ਨਾਨ੍ਯਂ ਵਰਮਚਿਂਤਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਪਤੀ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਸੋਚਿਆ, ਸਿਰਫ ਭਵ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪਤੀ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖੀ।
ਕਥਂ ਹਿ ਸ਼ਂਕਰੋ ਦੇਵੋ ਮਮ ਭਰ੍ਤਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਕਿਵੇਂ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਬਣਨਗੇ?
ਤਤਃ ਸਮਾਗਤਾ ਦੇਵਾਃ ਕृਤ੍ਵਾਗ੍ਰੇ ਬਲਸੂਦਨਮ੍
ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ।
ਤੇ ਸੁਰਾਸ੍ਤਤ੍ਸ੍ਤੁਤਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਾਕ੍ਯਮੇਤਤ੍ਸਮੈਰਯਨ੍
ਉਹ ਦੇਵਤੇ, ਸਤਿਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਇਹ ਬੋਲ ਕਹਿ ਦਿੱਤੇ।
ਤਤੋऽਵੋਚਤ੍ਸੁਰਾਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਜ੍ਞਾਤਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸਮਾਹਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਮਕਸਦ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ ਹੈ ਤੇ ਵਿਚਾਰਿਆ ਵੀ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਤਥਾ ਯਤਧ੍ਵਂ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਯਥਾ ਵਾਂਛਤਿ ਪਾਰ੍ਵਤੀਮ੍ 5.1.34.
ਇਸ ਲਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜੋ, ਐਸਾ ਕਰੋ ਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਚਾਹੇ।
ਤਤੋ ਮੇਰੁਂ ਸਮਾਗਤ੍ਯ ਪੁਨਰ੍ਮਂਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਿਰੇ
ਫਿਰ ਉਹ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਰਸਮ ਕੀਤੀ।
ਪ੍ਰਤਿਪਨ੍ਨਂ ਚ ਦੇਵੇਨ ਸ੍ਵਾਂਗਾਤ੍ਸੇਨਾ ਪਤਿਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਫੌਜ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਨੂੰ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਨਿਰਣੈ ਕੀਤਾ।
ਇਤਿ ਸਂਚਿਤ੍ਯ ਦੇਵੇਸ਼ਃ ਕਾਮਮਾਹੂਯ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਿਰਣੈ ਕਰ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਾਮ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਬੁਲਾਇਆ।
ਯਥਾ ਦੇਵੋ ਭਜੇਦ੍ਦੇਵੀਂ ਤਥਾ ਕਾਮ ਵਿਧੀਯਤਾਮ੍
ਕਾਮ, ਐਸਾ ਕਰ ਕਿ ਦੇਵਤਾ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਚਾਹੇ।
ਕਾਮੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਹਰੇਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯੇਦਮੁਵਾਚ ਹ
ਹਰੀ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਾਮ ਹੱਸਿਆ ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕ੍ਸ਼ਣੇऽਥ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਕਾਮਵਾਕ੍ਯਾਦਨਂਤਰਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਕਾਮ ਦੇ ਬੋਲਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਾਰਵਾਈ ਕੀਤੀ।
ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਕਾਮੋ ਮਧੁਂ ਮਿਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਤਸ੍ਥੇ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਸਹ
ਕਾਮ ਨੇ ਮਧੂ ਤੇ ਮਿਤ੍ਰਾ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਯਤ੍ਰ ਦੇਵਾਧਿਦੇਵੇਸ਼ੋ ਦੇਵਦਾਰੁਵਨੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਦੇਵਦਾਰੂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਸਨ।
ਚੂਤਵृਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਰਿਤਃ ਕਾਮੋ ਯਾਵਦ੍ਬਾਣਂ ਸੁਮੋਹਨਮ੍
ਕਾਮ ਆਮ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ ਰਹਿ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਮੋਹਕ ਤੀਰ ਤਿਆਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤਧ੍ਯਾਨਵ੍ਰਤੋ ਦੇਵੋ ਹृष੍ਟਸ਼੍ਚਾਹ੍ਰਾਦਚੇਤਨਃ 5.1.34.
ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਧਿਆਨ ਤੇ ਵਰਤ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ, ਪਰ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਾ ਕੋਈ ਚੰਗੀ ਲਗਦੀ ਸੀ, ਨਾ ਕੋਈ ਹੋਸ਼ ਸੀ।
ਚੂਤਵृਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਰਿਤਂ ਕਾਮਮਪਸ਼੍ਯਚ੍ਚ ਰੁषਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਕਾਮ ਨੂੰ ਅੰਬ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।