ਆਗਮਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਤਤ੍ਰ ਸਹਿਤੋऽਪ੍ਸਰਸਾਂ ਗਣੈਃ
ਮੈਂ ਉੱਥੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਆਵਾਂਗਾ।
ਮੇਘਖਣ੍ਡੇ ਸਮੁਦ੍ਭੂਤੇ ਮਯਿ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਵਰ੍षਤਿ
ਜਦੋਂ ਉੱਥੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦਾ ਗੁੱਛ ਬਣੇਗਾ, ਮੈਂ ਮੀਂਹ ਵਰਸਾਵਾਂਗਾ।
ਭਾਸ੍ਕਰਂ ਚ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦ੍ਯੈਃ ਪੂਜਿਤਂ ਵਿਭੁਮ੍
ਜਿਸ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿਕ ਨੇ ਪੂਜਿਆ, ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ,
ਏਵਂ ਮृਰ੍ਤਿਦ੍ਵਯਂ ਵ੍ਯਾਸ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਥਾਯ ਵਾਸਵਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਆਸ ਜੀ, ਵਾਸਵ ਨੇ ਦੋ ਮੂਰਤੀਆਂ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਨਾਰਦੋ ਦ੍ਵਾਰਕਾਯਾਂ ਤੁ ਕृष੍ਣਸ੍ਯਾਹ੍ਵਾਨਕਾਰਣਾਤ੍
ਫਿਰ ਨਾਰਦ ਨੇ ਦੁਆਰਕਾ ਵਿਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਸੱਦਣ ਲਈ,
ਸ਼੍ਰਾਵਯਾਮਾਸ ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰਂ ਏਹਿ ਕृष੍ਣ ਕੁਸ਼ਸ੍ਥਲੀਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਸੁਣਾਇਆ: 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਕੁਸ਼ਸਥਲੀ ਆ।'
ਇਂਦ੍ਰੇਣਾਥ ਪ੍ਰਦਤ੍ਤੇ ਵੈ ਤੇ ਤੁਭ੍ਯਂ ਪਾਂਡਵਾਯ ਚ
ਫਿਰ, ਹੇ ਪਾਂਡਵ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਇਹ ਤੈਨੂੰ ਵੀ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਅਵਾਤਰਚ੍ਚ ਆਕਾਸ਼ਾਤ੍ਤਮਾਲਿਂਗ੍ਯ ਚ ਪਾਂਡਵਮ੍ 5.1.32.
ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਉਤਰੇ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।
ਜਨ੍ਮ ਮੇ ਸਫਲਂ ਜਾਤਂ ਪ੍ਰੀਤਿਰ੍ਮੇ ਜਨਿਤਾਰ੍ਜੁਨ
ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ; ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਖੁਸ਼ੀ ਪੈਦਾ ਹੋਈ, ਹੇ ਅਰਜੁਨ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੌ ਤਦਾ ਵ੍ਯਾਸ ਸਮਾਯਾਤੌ ਕੁਸ਼ਸ੍ਥਲੀਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਵਿਆਸ ਜੀ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਕੁਸ਼ਸਥਲੀ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਗਤ੍ਵਾਰ੍ਜੁਨ ਦਿਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਚੀਂ ਮੂਰ੍ਤਿਮੇਕਾਂ ਨਿਵੇਸ਼ਯ
ਹੇ ਅਰਜੁਨ, ਤੂੰ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਜਾ ਅਤੇ ਇੱਕ ਮੂਰਤੀ ਸਥਾਪਤ ਕਰ।
ਅਹਮਪ੍ਯੁਤ੍ਤਰਾਂ ਯਾਮਿ ਸ੍ਥਾਪਨਾਰ੍ਥਂ ਨਦੀਂ ਮੁਨੇ
ਮੈਂ ਵੀ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਨਦੀ ਕੋਲ ਮੂਰਤੀ ਸਥਾਪਤ ਕਰਨ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਪੂਰ੍ਵਾਂ ਗਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਪਾਰ੍ਥ ਸ਼ੁਭਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਵ੍ਯਲੋਕਯਤ੍
ਪਾਰਥ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਗਿਆ ਤੇ ਉੱਥੇ ਸੁਭਾਗ ਸਥਾਨ ਵੇਖਿਆ।
ਅਰ੍ਕਂ ਦੇਵਂ ਸ੍ਥਾਪਯਾਮਿ ਯਾਵਦ੍ਦਧ੍ਯੌ ਚ ਪਾਂਡਵਃ
ਮੈਂ ਅਰਕ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਸਥਾਪਤ ਕਰਾਂਗਾ, ਜਦ ਤੱਕ ਪਾਂਡਵ ਧਿਆਨ ਲਗਾਏ।
ਕਥਯਾਮਾਸ ਪਾਰ੍ਥਾਯ ਤੇਜਸਾ ਤੇਨ ਦੁਃਸਹਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਉਹ ਅਸਹਿਣਯ ਤੇਜ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ।
ਤੇਜਸ੍ਤ੍ਵਸਹਮਾਨੋ ਵੈ ਦੇਵਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਤੇਜ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਸੌਮ੍ਯ ਰੂਪਃ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਜਾਭ੍ਯੋ ਭਵ ਗੋਪਤੇ
ਹੇ ਗੋਪਾਲ, ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਤੂੰ ਮਿੱਠੇ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਦਿਸ।
ਭੁਵਿਸ੍ਥਾ ਮਾਨਵਾਃ ਪੂਤਾ ਭਵਂਤੁ ਤਵ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ 5.1.32.
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਨੁੱਖ ਤੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਣ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇਨ ਕਰੇਣਾਥ ਹ੍ਯਭਯੇਨਾਭਯਪ੍ਰਦਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਸਭ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਭਾਕਰੇਣ ਦੇਵੇਨ ਨਿਜਂ ਤੇਜਃ ਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਿਤਮ
ਉਸ ਚਮਕਦਾਰ ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹੀ ਤੇਜ ਸਭ ਨੂੰ ਵਿਖਾਇਆ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਲਗ੍ਨੇ ਚ ਹਰਿਣਾ ਸ਼ਂਖਸ਼੍ਚਾਪੂਰਿਤੋ ਮਹਾਨ੍
ਜਦੋਂ ਸ਼ੁਭ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਤਦ ਹਰੀ ਨੇ ਵੱਡਾ ਸ਼ੰਖ ਭਰ ਦਿੱਤਾ।
ਭਵਤਿ ਵਿਗਤਪਾਪਂ ਕੀਰ੍ਤਨਾਦੇਵ ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਚੁਰਕਲੁषਦੋषੈਰ੍ਗ੍ਰਸ੍ਤਮਂਗਂ ਨਰਾਣਾਮ੍
ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਸਰੀਰ ਬਹੁਤ ਗਲਤੀਆਂ ਤੇ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਿਰਫ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈਣ ਨਾਲ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦ੍ਯੈਰ੍ਮੁਨਿਭਿਰਭਿष੍ਟੁਤਂ ਪਤਂਗਂ ਕਃ ਸ੍ਤੋਤੁਂ ਕਵਿਰਭਿਵਾਂਛਤੇ ਪ੍ਰਕਾਮਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਜਿਥੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਕਿਹੜਾ ਕਵੀ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰੇਗਾ?
ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਕਾਮਨਿਪੁਣੈਰ੍ਮੁਨਿਭਿਃ ਸ੍ਤੁਤਸ੍ਯ ਕਿਂ ਵਸ੍ਤੁ ਯਨ੍ਨ ਰਚਿਤਂ ਵਿਵਿਧੈਃ ਪ੍ਰਯੋਗੈਃ
ਜੋ ਰਿਸ਼ੀ ਵਿਦਿਆ ਅਤੇ ਕਲਾ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਲੋਂ ਕੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ?
ਕਾਮਂ ਤਥਾਪ੍ਯਹਮਤੀਵ ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਬ੍ਰੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਭਾਨੋਸ੍ਤ੍ਰਿਲੋਕਗੁਰੁਪੂਜਿਤਪਾਦਯੁਗ੍ਮਮ੍
ਫਿਰ ਵੀ, ਮੈਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਵਲੋਂ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਾਂਗਾ।
ਤਾਵਜ੍ਜਗਦ੍ਭਵਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਲਮੇਵ ਸਰ੍ਵਂ ਤਾਵਤ੍ਕ੍ਰਿਯਾਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧਾ ਨ ਚ ਯਾਂਤਿ ਸਿਦ੍ਧਿਮ੍
ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਤਦ ਤੱਕ ਕਿਸੇ ਵੀ ਕੰਮ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਤਾਵਨ੍ਨ ਭਾਂਤਿ ਸ਼ਿਖਰਾਣਿ ਮਹੀਰੁਹਾਣਾਂ ਗੁਚ੍ਛੈਸ੍ਤੁ ਫੁਲ੍ਲਵਨਮੀਲਿਤਲੋਚਨਾਨਿ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੱਕ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਨਹੀਂ ਚਮਕਦੀਆਂ, ਨਾ ਹੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਖਿੜਦੇ ਹਨ।
ਉਦ੍ਯਂਤਮਂਬਰਤਲੇ ਸੁਰਸਿਦ੍ਧਸਂਘਾਃ ਸਬ੍ਰਹ੍ਮਦੈਤ੍ਯਮੁਨਿਕਿਨ੍ਨਰਨਾਗਯਕ੍ਸ਼ਾਃ 5.1.32.
ਜਦੋਂ ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ, ਸਿੱਧ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਦੈਤ, ਰਿਸ਼ੀ, ਕਿਨਰ, ਮਨੁੱਖ, ਨਾਗ ਅਤੇ ਯਕਸ਼—all ਉਸ ਦੀ ਉਪਸਥਿਤੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਸ੍ਤਂ ਗਤੇ ਤ੍ਵਯਿ ਜਗਦ੍ਭਵਤਿ ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤਂ ਭੂਯਸ੍ਤ੍ਵਯਿ ਪ੍ਰਤਪਤਿ ਪ੍ਰਤਿਬੋਧਮੇਤਿ
ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਸੰਸਾਰ ਸੁੱਤ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਤੂੰ ਮੁੜ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ, ਸਭ ਜਾਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ।
ਉਤ੍ਸਾਹਸ਼ਕ੍ਤਿਨਯਸ਼ੌਰ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਾਨਾਂ ਸੇਵਾਪ੍ਰਯੋਗਰਚਨਾਵਿਧਿਤਤ੍ਪਰਾਣਾਮ੍ ੬੨
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਉਤਸ਼ਾਹ, ਤਾਕਤ, ਸਲਾਹ ਅਤੇ ਬਹਾਦਰੀ ਹੈ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਅਤੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ—