ਗੌਤਮੇਨ ਪੁਰਾ ਯਤ੍ਰ ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸ਼ਾਪਾਦ੍ਭ ਗੀਕृਤਃ
ਇਥੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਗੌਤਮ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਅਤੋषਯਤ੍ਤਦੋਗ੍ਰੇਣ ਤਪਸਾ ਸ਼ਂਕਰਂ ਪੁਰਾ
ਉਸ ਨੇ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕਰ ਕੇ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਗੋਸਹਸ੍ਰੀਕृਤਾਸ੍ਤੇਨ ਗੋਪੀਂਦ੍ਰਸ੍ਤੇਨ ਕਥ੍ਯਤੇ
ਉਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ ਦਾਨ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਗੋਪਿੰਦਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯੇ ਮृਤਾਸ੍ਤੇ ਪੁਨਰ੍ਜਨ੍ਮ ਨਾਪ੍ਨੁਵਂਤਿ ਮਹੀਤਲੇ
ਜੋ ਇੱਥੇ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੁੜ ਧਰਤੀ ਤੇ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ।
ਜ੍ਯੇष੍ਠਸ਼ੁਕ੍ਲਦਸ਼ਮ੍ਯਾਂ ਤੁ ਗਂਗਾਯਾਂ ਫਲਮਾਦਿਸ਼ੇਤ੍
ਜੇਠ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਦਸਮੀ ਨੂੰ ਗੰਗਾ ਤੇ ਫਲ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪੁष੍ਪਕੇਨ ਵਿਮਾਨੇਨ ਪ੍ਰਯਾਤੋ ਦਿਵਿ ਮੋਦਤੇ
ਉਹ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਰਥ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਇष੍ਟਭੋਗਸਮਾਪਨ੍ਨੋ ਯਾਤਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਮਨ ਚਾਹੀ ਰਸ ਮੌਜਾਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਲੈ ਕੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗਂਧਪੁष੍ਪਾਦਿਨੈਵੇਦ੍ਯੈਰ੍ਮृਤੋ ਰੁਦ੍ਰਪੁਰਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਭੋਜਨ ਦੀ ਭੇਟ ਨਾਲ ਮਰ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਰੁਦ੍ਰਪੁਰ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਂਬਾਲਿਕਾਂ ਚ ਯਃ ਪਸ਼੍ਯੇਤ੍ਸਮਾਧਿਨਿਯਮੇਨ ਚ ।। 5.1.31.
ਜੋ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਸਮਾਧੀ ਨਾਲ ਅੰਬਾਲਿਕਾ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਸ ਮੁਕ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪੇਭ੍ਯਃ ਕਂਚੁਕੇਨ ਫਣੀ ਯਥਾ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਇੰਝ ਛੁਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਆਪਣੀ ਕਾਂਚਲੀ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰ ਕੂਪੋਦਕਂ ਪੀਤ੍ਵਾ ਸੌਭਾਗ੍ਯਮਤੁਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਜਿਥੇ ਕੁਆਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ ਅਤੁੱਟ ਸੁਭਾਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਿਵਲੋਕੇ ਵਸੇਤ੍ਤਾਵਦ੍ਯਾਵਦਿਂਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼
ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਚੌਦਾਂ ਇੰਦ੍ਰਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਸ ਗਾਣਪਤ੍ਯਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਯਤ੍ਸੁਰੈਰਪਿ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਉਹ ਗਣਪਤਿ ਵਾਲਾ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਔਖਾ ਹੈ।
ਨ ਯਾਤਿ ਨਰਕਂ ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਮਨੁੱਖ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਸੁਰਗ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੂਜਿਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸ੍ਥਵਿਰਾਖ੍ਯਂ ਵਿਨਾਯਕਮ੍
ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਲੋਂ ਵੱਡੇ ਵਿਨਾਇਕ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ,
ਗਂਧੈਰ੍ਧੂਪੈਸ਼੍ਚ ਨੈਵੇਦ੍ਯੈਰ੍ਭਕ੍ਸ਼੍ਯੈਰ੍ਭੋਜ੍ਯੈਃ ਫਲਂ ਸ਼ृਣੁ
ਸੁਗੰਧਾਂ, ਧੂਪ, ਭੋਜਨ, ਮਿੱਠਿਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਚੰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ—ਹੁਣ ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਸੁਣੋ।
ਨਵਨਦ੍ਯਾਃ ਸਮੀਪੇ ਤੁ ਪਾਰ੍ਵਤੀਂ ਪੂਜਯੇਦ੍ਬੁਧਃ
ਨਵੀਂ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੋਲ, ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪਾਰਵਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਕਾਮੋਦਕੇ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਾਮਂ ਰਤਿਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਕਾਮੋਦਕਾ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਮਨਪਸੰਦ ਸੰਗੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਯਾਗੇ ਤੁ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਾਗੇਸ਼ਂ ਤੁ ਪਸ਼੍ਯਤਿ 5.1.31.
ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿਖੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਨੁੱਖ ਪ੍ਰਯਾਗ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸਰ੍ਵਰੋਗੈਰ੍ਵਿਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਉਸ ਦੇ ਸਿਰਫ਼ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ ਸਾਰੇ ਰੋਗ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਥਾਪਨਾਂ ਤੇ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਨਰਾਦਿਤ੍ਯਸ੍ਯ ਯਾਦृਸ਼ੀ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਨਰ-ਆਦਿੱਤ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਬਾਰੇ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਨਰਨਾਰਾਯਣੌ ਦੇਵਾਵਵਤੀਰ੍ਣੌ ਧਰਾਤਲੇ
ਨਰ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਇਹ ਦੋਵਾਂ ਦੇਵਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਏ ਸਨ।
ਏਵਂ ਤੌ ਵਰ੍ਤਿਤੌ ਲੋਕੇ ਕਾਂਤੌ ਵृਦ੍ਧਿਂ ਪਰਾਂ ਗਤੌ
ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਰਹੇ, ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਵੱਡੀ ਉੱਨਤੀ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚੇ।
ਕਂਸਾਦੀਨ੍ਦਾਨਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਨਿਜਘਾਨ ਰਣੇ ਹਿ ਸਃ
ਉਸ ਨੇ ਕੰਸ ਆਦਿਕ ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਤੁ ਵੀਰੇਣ ਦੇਵਰਾਜਸ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸ਼ਸਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਦਾਤ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤੀ।
ਨਿਵਾਤਕਵਚਾ ਹ੍ਯੁਗ੍ਰਾ ਹਿਰਣ੍ਯਪੁਰਵਾਸਿਨਃ
ਹਿਰਣਯਪੁਰ ਦੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਨਿਵਾਤਕਵਚ, ਬੜੇ ਭਿਆਨਕ ਸਨ।
ਅਰ੍ਜੁਨੇਨ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਤੋ ਵਧਸ੍ਤੇषਾਂ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਇਹ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਮੰਦੇ ਦਿਲ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰੇਗਾ।
ਨਿਹਤ੍ਯ ਤਾਂਸ੍ਤਤਃ ਪਾਰ੍ਥਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਕਰ੍ਮ ਸੁਦੁष੍ਕਰਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਫਿਰ ਪਾਰਥ ਨੇ ਬੜਾ ਔਖਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਕृਤਕਾਰ੍ਯਂ ਤਦਾ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵਰ੍ਜੁਨਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ 5.1.32.
ਜਦੋਂ ਕੰਮ ਮੁਕ ਗਿਆ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ:
ਮਨਸਾ ਕਾਂਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਪਾਰ੍ਥ ਵਰਂ ਤ੍ਵਂ ਵਰਯੋਤ੍ਤਮਮ੍
"ਪਾਰਥ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਰ ਮੰਗ।"