ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਮਹੇਸ਼ੇਨ ਪੁਨਃ ਪਤ੍ਤਨਮੀਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਉਥੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੇ ਫਿਰ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਪਤ੍ਤਨੇਸ਼੍ਵਰ ਇਤ੍ਯਾਖ੍ਯੋ ਦੇਵਦੇਵੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਪਟਟਨੇਸ਼ਵਰ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਭਾਵਯੁਕ੍ਤੋ ਨਰੋ ਵ੍ਯਾਸ ਪੂਜਯੇਦ੍ਵਿਧਿਵਤ੍ਸਦਾ
ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਭਾਵਨਾ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਵਿਆਸ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਢੰਗ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਹਂਸਯੁਕ੍ਤੇਨ ਯਾਨੇਨ ਸ਼ਿਵਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਹੰਸਾਂ ਵਾਲੀ ਸਵਾਰੀ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਿਵ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਮਿਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਵਿਮੋਚਨਮ੍
ਇਹ ਤੀਰਥ ਦੁਰਧਰਸ਼ ਨਾਮ ਨਾਲ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਣ-ਹੱਤਿਆ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤੀਰ੍ਥਮਾਸੀਨ੍ਨਦੀਤੀਰੇ ਵਿਖ੍ਯਾਤਂ ਸੂਰ੍ਯਸਂਸ੍ਕृਤਮ੍
ਉਹ ਤੀਰਥ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ।
ਸਪ੍ਤਮ੍ਯਾਮਥਵਾष੍ਟਮ੍ਯਾਂ ਸਂਕ੍ਰਾਤੌ ਰਵਿਵਾਸਰੇ
ਸੱਤਵੀਂ ਜਾਂ ਅੱਠਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਾਸੀ ਬਦਲਣ ਤੇ, ਅਥਵਾ ਐਤਵਾਰ ਵਾਲੇ ਦਿਨ,
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਂ ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਿਪ੍ਰਾਕੂਲੇ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਸ਼ਿਪਰਾ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਮਾਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਬੈਠਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ,
ਪਿਤृਮਾਤृਕੁਲਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸਮੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਸ਼ਿਵਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ 5.1.31.
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਮਾਵਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਉੱਭਾਰ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਾਵਤ੍ਤਦਕ੍ਸ਼ਯਂ ਲੋਕੇ ਯਾਵਚ੍ਚਂਦ੍ਰਦਿਵਾਕਰੌ
ਉਹ ਪੁੰਨ ਇਸ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਰਹਿਣ ਤੱਕ ਕਦੇ ਘਟਦਾ ਨਹੀਂ।
ਗੌਤਮੇਨ ਪੁਰਾ ਯਤ੍ਰ ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸ਼ਾਪਾਦ੍ਭ ਗੀਕृਤਃ
ਇਥੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਗੌਤਮ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਅਤੋषਯਤ੍ਤਦੋਗ੍ਰੇਣ ਤਪਸਾ ਸ਼ਂਕਰਂ ਪੁਰਾ
ਉਸ ਨੇ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕਰ ਕੇ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਗੋਸਹਸ੍ਰੀਕृਤਾਸ੍ਤੇਨ ਗੋਪੀਂਦ੍ਰਸ੍ਤੇਨ ਕਥ੍ਯਤੇ
ਉਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ ਦਾਨ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਗੋਪਿੰਦਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯੇ ਮृਤਾਸ੍ਤੇ ਪੁਨਰ੍ਜਨ੍ਮ ਨਾਪ੍ਨੁਵਂਤਿ ਮਹੀਤਲੇ
ਜੋ ਇੱਥੇ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੁੜ ਧਰਤੀ ਤੇ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ।
ਜ੍ਯੇष੍ਠਸ਼ੁਕ੍ਲਦਸ਼ਮ੍ਯਾਂ ਤੁ ਗਂਗਾਯਾਂ ਫਲਮਾਦਿਸ਼ੇਤ੍
ਜੇਠ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਦਸਮੀ ਨੂੰ ਗੰਗਾ ਤੇ ਫਲ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪੁष੍ਪਕੇਨ ਵਿਮਾਨੇਨ ਪ੍ਰਯਾਤੋ ਦਿਵਿ ਮੋਦਤੇ
ਉਹ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਰਥ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਇष੍ਟਭੋਗਸਮਾਪਨ੍ਨੋ ਯਾਤਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਮਨ ਚਾਹੀ ਰਸ ਮੌਜਾਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਲੈ ਕੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗਂਧਪੁष੍ਪਾਦਿਨੈਵੇਦ੍ਯੈਰ੍ਮृਤੋ ਰੁਦ੍ਰਪੁਰਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਭੋਜਨ ਦੀ ਭੇਟ ਨਾਲ ਮਰ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਰੁਦ੍ਰਪੁਰ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਂਬਾਲਿਕਾਂ ਚ ਯਃ ਪਸ਼੍ਯੇਤ੍ਸਮਾਧਿਨਿਯਮੇਨ ਚ ।। 5.1.31.
ਜੋ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਸਮਾਧੀ ਨਾਲ ਅੰਬਾਲਿਕਾ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਸ ਮੁਕ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪੇਭ੍ਯਃ ਕਂਚੁਕੇਨ ਫਣੀ ਯਥਾ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਇੰਝ ਛੁਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਆਪਣੀ ਕਾਂਚਲੀ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰ ਕੂਪੋਦਕਂ ਪੀਤ੍ਵਾ ਸੌਭਾਗ੍ਯਮਤੁਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਜਿਥੇ ਕੁਆਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ ਅਤੁੱਟ ਸੁਭਾਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਿਵਲੋਕੇ ਵਸੇਤ੍ਤਾਵਦ੍ਯਾਵਦਿਂਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼
ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਚੌਦਾਂ ਇੰਦ੍ਰਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਸ ਗਾਣਪਤ੍ਯਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਯਤ੍ਸੁਰੈਰਪਿ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਉਹ ਗਣਪਤਿ ਵਾਲਾ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਔਖਾ ਹੈ।
ਨ ਯਾਤਿ ਨਰਕਂ ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਮਨੁੱਖ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਸੁਰਗ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੂਜਿਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸ੍ਥਵਿਰਾਖ੍ਯਂ ਵਿਨਾਯਕਮ੍
ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਲੋਂ ਵੱਡੇ ਵਿਨਾਇਕ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ,
ਗਂਧੈਰ੍ਧੂਪੈਸ਼੍ਚ ਨੈਵੇਦ੍ਯੈਰ੍ਭਕ੍ਸ਼੍ਯੈਰ੍ਭੋਜ੍ਯੈਃ ਫਲਂ ਸ਼ृਣੁ
ਸੁਗੰਧਾਂ, ਧੂਪ, ਭੋਜਨ, ਮਿੱਠਿਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਚੰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ—ਹੁਣ ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਸੁਣੋ।
ਨਵਨਦ੍ਯਾਃ ਸਮੀਪੇ ਤੁ ਪਾਰ੍ਵਤੀਂ ਪੂਜਯੇਦ੍ਬੁਧਃ
ਨਵੀਂ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੋਲ, ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪਾਰਵਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਕਾਮੋਦਕੇ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਾਮਂ ਰਤਿਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਕਾਮੋਦਕਾ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਮਨਪਸੰਦ ਸੰਗੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਯਾਗੇ ਤੁ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਾਗੇਸ਼ਂ ਤੁ ਪਸ਼੍ਯਤਿ 5.1.31.
ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿਖੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਨੁੱਖ ਪ੍ਰਯਾਗ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸਰ੍ਵਰੋਗੈਰ੍ਵਿਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਉਸ ਦੇ ਸਿਰਫ਼ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ ਸਾਰੇ ਰੋਗ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।