ਵੈਵਸ੍ਵਤਾਯ ਕਾਲਾਯ ਦਕ੍ਸ਼ਾਯ ਮਨਵੇ ਤਥਾ
ਵੈਵਸਵਤ, ਕਾਲ, ਦਕ੍ਸ਼ ਅਤੇ ਮਨੂ ਨੂੰ ਵੀ,
ਹਰਯੇ ਰਵਿਪੁਤ੍ਰਾਯ ਕਾਲਿਂਦੀਸੋਦਰਾਯ ਚ
ਹਰਾ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਕਾਲਿੰਦੀਆਂ ਦੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਵੀ,
ਮਂਤ੍ਰੈਰੇਭਿਰ੍ਨਮਃਪ੍ਰੋਕ੍ਤੈਰੋਂਕਾਰਾਦ੍ਯੈਃ ਸੁਸ਼ੋਭਨੈਃ
ਇਹ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ, 'ਨਮਸਕਾਰ' ਅਤੇ ਓਂਕਾਰ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ੁਭ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ,
ਸਂਤਰ੍ਪਯੇਦ੍ਯਮਂ ਦੇਵਂ ਤਿਲਪਾਤ੍ਰਂ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਇਕਾਗਰ ਮਨ ਨਾਲ, ਤਿਲਾਂ ਦੇ ਪਾਤ੍ਰ ਨਾਲ ਯਮ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਨੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਯਸ੍ਤੁ ਸਂਤਰ੍ਪਯੇਦ੍ਯਮਂ ਵਿਭੁਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਢੰਗ ਨਾਲ ਮਹਾਂ ਯਮ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਰਾਤ੍ਰਿਂ ਤਤ੍ਰਾਥ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮਾਨਵਃ ਕਾਮਸਂਯੁਤਃ
ਉਹ ਉਥੇ ਰਾਤ ਬਿਤਾ ਕੇ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ,
ਨਮਃ ਸੂਰ੍ਯਾਯ ਰੁਦ੍ਰਾਯ ਕਾਲਾਂਤਪਤਯੇ ਨਮਃ
ਸੂਰਜ, ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਕਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਦੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਕਾਰ੍ਤਿਕਂ ਹਿ ਸਮਗ੍ਰਂ ਤੁ ਵਰ੍ਧਂਤੇ ਤਸ੍ਯ ਸਂਪਦਃ
ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਭਰ ਉਸ ਦੀ ਦੌਲਤ ਵਧਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਦਿਵਾਕਰਾਹ੍ਨੇऽਸ੍ਤਮਿਤੇ ਚ ਸੂਰ੍ਯੇ ਦੀਪਸ੍ਯ ਵਰ੍ਤ੍ਤਿਂ ਪੁਰੁष ਪ੍ਰਮਾਣਾਮ੍
ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਜਦ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦੀਵੇ ਦੀ ਵੱਟ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਲੰਬ ਦੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ,
ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਭੂਮਾਵਥ ਹਸ੍ਤਮਾਤ੍ਰਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਦ੍ਵਿਹਸ੍ਤਾष੍ਟਦਲਾਨ੍ਵਿਤਸ੍ਯ 5.1.30.
ਫਿਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਇੱਕ ਹੱਥ ਦੀ ਲੰਬਾਈ, ਤੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਦੋ ਹੱਥ, ਅੱਠ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ,
ਤਤ੍ਕਰ੍ਣਿਕਾਯਾਂ ਤੁ ਮਹਾਪ੍ਰਕਾਸ਼ੋ ਦੇਯੋ ਹਿ ਦੀਪਃ ਪਰਯਾ ਚ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ
ਉਸ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ।
ਅਨਂਗਲਗ੍ਨਂ ਧਵਲਂ ਚ ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਨਵਂ ਸੁਰਕ੍ਤਂ ਹ੍ਯਥਵਾ ਸੁਸ਼ੁਕ੍ਲਮ੍
ਇੱਕ ਨਵਾਂ, ਚਿੱਟਾ, ਬਿਨਾ ਦਾਗ ਦੇ, ਜਾਂ ਚਟਕਦਾਰ ਲਾਲ, ਜਾਂ ਪੂਰਾ ਸੁਤਿਆ ਚਿੱਟਾ ਕਪੜਾ,
ਤਚ੍ਛਾਲਿਪਿष੍ਟੋਪਰਿ ਸਂਨਿਧਾਯ ਯਥਾ ਨ ਨਿਰ੍ਯਾਤਿ ਨ ਕਂਪਤੇ ਚ
ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਵਲ ਦੇ ਪੀਠ ਉੱਤੇ ਰੱਖੋ ਤਾਂ ਕਿ ਉਹ ਨਾ ਡੋਲੇ ਤੇ ਨਾ ਝੜੇ,
ਦਲੇषੁ ਸ਼ੋਭਾਰ੍ਥਮਤੀਵ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਮਨੋਰਥਪ੍ਰਤ੍ਯੁਪਲਬ੍ਧਯੇ ਚ
ਪੱਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੋਹਣੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਰੱਖੋ, ਸੋਭਾ ਤੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ।
ਸਂਲਿਪ੍ਯ ਭੂਮਿਂ ਤ੍ਵਥ ਗੋਮਯੇਨ ਪੁਨਃ ਸੁਗਂਧੇਨ ਜਲੇਨ ਲਿਪ੍ਤ੍ਵਾ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਜਮੀਨ ਨੂੰ ਗੋਮੈ ਨਾਲ ਲੀਪਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਬਾਅਦ ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੀਪ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਜਲਂ ਸ਼ੀਤਲਮਾਨਯਿਤ੍ਵਾ ਆਪੂਰ੍ਯ ਚਾष੍ਟੌ ਕਲਸ਼ਾਂਸ੍ਤੁ ਰਮ੍ਯਾਨ੍
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਠੰਢਾ ਪਾਣੀ ਲਿਆ ਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਅੱਠ ਸੋਹਣੇ ਘੜੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰ ਲਏ।
ਮਧ੍ਵਾਜ੍ਯਯੁਕ੍ਤਾ ਦਧਿਦੁਗ੍ਧਪੂਰ੍ਣਾ ਨੈਰ੍ऋਤ੍ਯਕੋਣਾਦਥ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂਤਮ੍
ਉਹ ਘੜੇ ਮਿੱਠਾ, ਘੀ, ਦਹੀਂ ਤੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮੀ ਕੋਣ ਤੋਂ ਦੱਖਣੀ ਪਾਸੇ ਤੱਕ।
ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਭ੍ਯਃ ਕ੍ਰਮਸ਼ੋ ਹਿ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰੇਤੇਭ੍ਯ ਇਂਦ੍ਰਾਯ ਤਥਾ ਪਿਤृਭ੍ਯਃ
ਉਹ ਨੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀਆਂ, ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਅਰਪਣ ਕੀਤਾ।
ਗਾਵੋ ਹਿਰਣ੍ਯਂ ਰਜਤਂ ਚ ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਫਲਾਨਿ ਮੂਲਾਨਿ ਯਵਾਸ਼੍ਚ ਧਾਨ੍ਯਮ੍
ਗਾਂ, ਸੋਨਾ, ਚਾਂਦੀ, ਕਪੜੇ, ਫਲ, ਜੜਾਂ, ਜੌ ਅਤੇ ਅਨਾਜ—
ਵਿਦ੍ਯਾਧਿਕੇਭ੍ਯੋ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮੇਭ੍ਯਃ ਪੌਰਾਣਿਕੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਦ੍ਵਿਜੇਭ੍ਯਃ 5.1.30.
ਇਹ ਸਭ ਵਿਦਵਾਨ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ, ਪੁਰਾਣਾ ਜਾਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਮਾਨੈਃ ਕਾਮਿਕੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਰਪ੍ਸਰੋਗਣਸੇਵਿਤੈਃ
ਦੇਵਤਾਈ ਵਿਮਾਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਵਰਂ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਯਃ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਥੇ, ਜੋ ਇਨਸਾਨ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ—
ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਸ੍ਵਕੀਯਕੁਲਸਂਯੁਤਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੁਲ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜਟਾਸ਼ृਂਗੇ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਃ
ਜਟਾਸ਼੍ਰਿੰਗ ਤੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ—
ਮਹਾਤਪਨਮਾਦੌ ਚ ਕृਤ੍ਵਾ ਗਚ੍ਛੇਚ੍ਛਿਵਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਮਹਾਨ ਤਪ ਕਰ ਕੇ, ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਂਦ੍ਰਤੀਰ੍ਥੇ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚੇਂਦ੍ਰੇਸ਼੍ਵਰਂ ਸ਼ਿਵਮ੍
ਇੰਦਰਤੀਰਥ ਤੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਇੰਦਰੇਸ਼ਵਰ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ—
ਕੁਂਡੇਸ਼੍ਵਰਂ ਤੁ ਯਃ ਪਸ਼੍ਯੇਚ੍ਛਿਵਧ੍ਯਾਨਪਰਾਯਣਃ
ਜੋ ਕੁੰਡੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—
ਗੋਪਤੀਰ੍ਥੇ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗੋਪੇਸ਼੍ਵਰਂ ਸ਼ਿਵਮ੍
ਗੋਪਤੀਰਥ ਤੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਗੋਪੇਸ਼ਵਰ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ—
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਚਿਪਿਟਾਤੀਰ੍ਥੇ ਸ਼ਿਵਂ ਦੇਵਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚ
ਚਿਪਿਟਾਤੀਰਥ ਤੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ—