ਨ ਤੇषਾਂ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਕਿਂਚਿਦ੍ਯਤ੍ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਂ ਕਰੋਤਿ ਚ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਜੋ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇਵੇ।
ਨ ਸਹਾਯੋ ਨ ਜਾਯੇਯਂ ਨਾਲਂਬੋ ਨ ਚ ਦੇਸ਼ਿਕਾਃ
ਉਥੇ ਨਾ ਕੋਈ ਸਾਥੀ, ਨਾ ਜੀਵਣੀ, ਨਾ ਸਹਾਰਾ, ਨਾ ਕੋਈ ਦਿਸ਼ਾ ਦਿਖਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰਾष੍ਟਾਵਿਂਸ਼ਤਿਃ ਖ੍ਯਾਤਾ ਘੋਰਾ ਨਰਕਕੋਟਯਃ
ਉਥੇ ਅਠਾਈ ਦਹਿਸਤ ਵਾਲੀਆਂ ਨਰਕਾਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹਨ।
ਸੁਖਂ ਤਤ੍ਰ ਕਥਂ ਕृष੍ਣ ਲਭਂਤੇ ਦੁਃਖਿਤਾ ਨਰਾਃ
ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਉਥੇ ਦੁਖੀ ਮਨੁੱਖ ਕਿਵੇਂ ਸੁਖ ਪਾ ਸਕਦੇ ਹਨ?
ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਹृਦ੍ਯਂ ਮਨੋਰਥਫਲਪ੍ਰਦਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਮਨ ਭਾਉਣੀਆਂ ਤੇ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ।
ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯਤ੍ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵੋ ਵਚਃ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਸੁਣੋ, ਜੋ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ ਹਾਂ।
ਅਵਂਤ੍ਯਾਂ ਵਰ੍ਤਤੇ ਤੀਰ੍ਥਂ ਸਦ੍ਯਃ ਪਾਪਹਰਂ ਪਰਮ੍
ਅਵੰਤੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਹੈ ਜੋ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਵੱਡੇ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਕਾਰ੍ਤਿਕਸ੍ਯਾਸਿਤੇ ਪਕ੍ਸ਼ੇ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਂ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਪੱਖ ਦੀ ਚੌਦਵੀ ਨੂੰ, ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਕਰਕੇ,
ਸਂਗृਹ੍ਯ ਵੈ ਤਿਲਾਨ੍ਕृष੍ਣਾਨ੍ਪਿਤृਭਕ੍ਤੋ ਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਕੇ, ਕਾਲੇ ਤਿਲ ਇਕੱਠੇ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਅਪਸਵ੍ਯਂ ਤਥਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਂਤ੍ਰੈਃ ਸਂਤਰ੍ਪ ਯੇਦ੍ਯਮਮ੍ 5.1.30.
ਅਤੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਮੁੜ ਕੇ, ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਤਿਲ ਯਮ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ,
ਵੈਵਸ੍ਵਤਾਯ ਕਾਲਾਯ ਦਕ੍ਸ਼ਾਯ ਮਨਵੇ ਤਥਾ
ਵੈਵਸਵਤ, ਕਾਲ, ਦਕ੍ਸ਼ ਅਤੇ ਮਨੂ ਨੂੰ ਵੀ,
ਹਰਯੇ ਰਵਿਪੁਤ੍ਰਾਯ ਕਾਲਿਂਦੀਸੋਦਰਾਯ ਚ
ਹਰਾ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਕਾਲਿੰਦੀਆਂ ਦੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਵੀ,
ਮਂਤ੍ਰੈਰੇਭਿਰ੍ਨਮਃਪ੍ਰੋਕ੍ਤੈਰੋਂਕਾਰਾਦ੍ਯੈਃ ਸੁਸ਼ੋਭਨੈਃ
ਇਹ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ, 'ਨਮਸਕਾਰ' ਅਤੇ ਓਂਕਾਰ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ੁਭ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ,
ਸਂਤਰ੍ਪਯੇਦ੍ਯਮਂ ਦੇਵਂ ਤਿਲਪਾਤ੍ਰਂ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਇਕਾਗਰ ਮਨ ਨਾਲ, ਤਿਲਾਂ ਦੇ ਪਾਤ੍ਰ ਨਾਲ ਯਮ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਨੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਯਸ੍ਤੁ ਸਂਤਰ੍ਪਯੇਦ੍ਯਮਂ ਵਿਭੁਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਢੰਗ ਨਾਲ ਮਹਾਂ ਯਮ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਰਾਤ੍ਰਿਂ ਤਤ੍ਰਾਥ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮਾਨਵਃ ਕਾਮਸਂਯੁਤਃ
ਉਹ ਉਥੇ ਰਾਤ ਬਿਤਾ ਕੇ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ,
ਨਮਃ ਸੂਰ੍ਯਾਯ ਰੁਦ੍ਰਾਯ ਕਾਲਾਂਤਪਤਯੇ ਨਮਃ
ਸੂਰਜ, ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਕਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਦੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਕਾਰ੍ਤਿਕਂ ਹਿ ਸਮਗ੍ਰਂ ਤੁ ਵਰ੍ਧਂਤੇ ਤਸ੍ਯ ਸਂਪਦਃ
ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਭਰ ਉਸ ਦੀ ਦੌਲਤ ਵਧਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਦਿਵਾਕਰਾਹ੍ਨੇऽਸ੍ਤਮਿਤੇ ਚ ਸੂਰ੍ਯੇ ਦੀਪਸ੍ਯ ਵਰ੍ਤ੍ਤਿਂ ਪੁਰੁष ਪ੍ਰਮਾਣਾਮ੍
ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਜਦ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦੀਵੇ ਦੀ ਵੱਟ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਲੰਬ ਦੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ,
ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਭੂਮਾਵਥ ਹਸ੍ਤਮਾਤ੍ਰਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਦ੍ਵਿਹਸ੍ਤਾष੍ਟਦਲਾਨ੍ਵਿਤਸ੍ਯ 5.1.30.
ਫਿਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਇੱਕ ਹੱਥ ਦੀ ਲੰਬਾਈ, ਤੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਦੋ ਹੱਥ, ਅੱਠ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ,
ਤਤ੍ਕਰ੍ਣਿਕਾਯਾਂ ਤੁ ਮਹਾਪ੍ਰਕਾਸ਼ੋ ਦੇਯੋ ਹਿ ਦੀਪਃ ਪਰਯਾ ਚ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ
ਉਸ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ।
ਅਨਂਗਲਗ੍ਨਂ ਧਵਲਂ ਚ ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਨਵਂ ਸੁਰਕ੍ਤਂ ਹ੍ਯਥਵਾ ਸੁਸ਼ੁਕ੍ਲਮ੍
ਇੱਕ ਨਵਾਂ, ਚਿੱਟਾ, ਬਿਨਾ ਦਾਗ ਦੇ, ਜਾਂ ਚਟਕਦਾਰ ਲਾਲ, ਜਾਂ ਪੂਰਾ ਸੁਤਿਆ ਚਿੱਟਾ ਕਪੜਾ,
ਤਚ੍ਛਾਲਿਪਿष੍ਟੋਪਰਿ ਸਂਨਿਧਾਯ ਯਥਾ ਨ ਨਿਰ੍ਯਾਤਿ ਨ ਕਂਪਤੇ ਚ
ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਵਲ ਦੇ ਪੀਠ ਉੱਤੇ ਰੱਖੋ ਤਾਂ ਕਿ ਉਹ ਨਾ ਡੋਲੇ ਤੇ ਨਾ ਝੜੇ,
ਦਲੇषੁ ਸ਼ੋਭਾਰ੍ਥਮਤੀਵ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਮਨੋਰਥਪ੍ਰਤ੍ਯੁਪਲਬ੍ਧਯੇ ਚ
ਪੱਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੋਹਣੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਰੱਖੋ, ਸੋਭਾ ਤੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ।
ਸਂਲਿਪ੍ਯ ਭੂਮਿਂ ਤ੍ਵਥ ਗੋਮਯੇਨ ਪੁਨਃ ਸੁਗਂਧੇਨ ਜਲੇਨ ਲਿਪ੍ਤ੍ਵਾ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਜਮੀਨ ਨੂੰ ਗੋਮੈ ਨਾਲ ਲੀਪਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਬਾਅਦ ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੀਪ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਜਲਂ ਸ਼ੀਤਲਮਾਨਯਿਤ੍ਵਾ ਆਪੂਰ੍ਯ ਚਾष੍ਟੌ ਕਲਸ਼ਾਂਸ੍ਤੁ ਰਮ੍ਯਾਨ੍
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਠੰਢਾ ਪਾਣੀ ਲਿਆ ਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਅੱਠ ਸੋਹਣੇ ਘੜੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰ ਲਏ।
ਮਧ੍ਵਾਜ੍ਯਯੁਕ੍ਤਾ ਦਧਿਦੁਗ੍ਧਪੂਰ੍ਣਾ ਨੈਰ੍ऋਤ੍ਯਕੋਣਾਦਥ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂਤਮ੍
ਉਹ ਘੜੇ ਮਿੱਠਾ, ਘੀ, ਦਹੀਂ ਤੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮੀ ਕੋਣ ਤੋਂ ਦੱਖਣੀ ਪਾਸੇ ਤੱਕ।
ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਭ੍ਯਃ ਕ੍ਰਮਸ਼ੋ ਹਿ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰੇਤੇਭ੍ਯ ਇਂਦ੍ਰਾਯ ਤਥਾ ਪਿਤृਭ੍ਯਃ
ਉਹ ਨੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀਆਂ, ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਅਰਪਣ ਕੀਤਾ।
ਗਾਵੋ ਹਿਰਣ੍ਯਂ ਰਜਤਂ ਚ ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਫਲਾਨਿ ਮੂਲਾਨਿ ਯਵਾਸ਼੍ਚ ਧਾਨ੍ਯਮ੍
ਗਾਂ, ਸੋਨਾ, ਚਾਂਦੀ, ਕਪੜੇ, ਫਲ, ਜੜਾਂ, ਜੌ ਅਤੇ ਅਨਾਜ—
ਵਿਦ੍ਯਾਧਿਕੇਭ੍ਯੋ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮੇਭ੍ਯਃ ਪੌਰਾਣਿਕੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਦ੍ਵਿਜੇਭ੍ਯਃ 5.1.30.
ਇਹ ਸਭ ਵਿਦਵਾਨ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ, ਪੁਰਾਣਾ ਜਾਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ।