ਦੀਪਾਗ੍ਨਿਨਾ ਵਿਨਾ ਨੈਵ ਤਮੋਦਾਰੁ ਪ੍ਰਦਹ੍ਯਤੇ
ਦੀਵੇ ਦੀ ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਹਨੇਰਾ ਕਦੇ ਵੀ ਸੜ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਪਪ੍ਰਚ੍ਛੁਸ੍ਤੇ ਪੁਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਹृष੍ਟਾ ਦਾਮੋਦਰਂ ਵਿਭੁਮ੍
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਦਾਮੋਦਰ ਨੂੰ ਮੁੜ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ।
ਘੋਰੇ ਤਮਸਿ ਵੈ ਮਗ੍ਨਾ ਨਾਗ੍ਨਿਂ ਜਾਨੀਮਹੇ ਵਯਮ੍
ਭਿਆਨਕ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ, ਅਸੀਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।
ਤੇਨ ਦੀਪਂ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਵਾਲ੍ਯ ਦੇਵਾਃ ਸ਼ਿਵਪਰਾਯਣਾਃ
ਉਸ ਨਾਲ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਭਗਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਦੀਵਾ ਜਗਾਇਆ।
ਦਤ੍ਤੇ ਦੀਪੇ ਤਤੋ ਦੇਵੈਰ੍ਦृष੍ਟੋ ਹृष੍ਟੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਜਦੋਂ ਦੀਵਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਤਤੋ ਦੇਵਾਃ ਸੁਖਂ ਪ੍ਰਾਪੁਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ, ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਦੀਪਦਾਨਫਲਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਦੈਤੇਯਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਃ
ਦੀਵਾ ਦਾਨ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਦੈਤ ਵੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਮਹਾਦੇਵਂ ਪੁष੍ਪੈਸ਼੍ਚ ਨਿਰ੍ਮਲੈਰ੍ਜਲੈਃ
ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਸੁੱਚੇ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ,
ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਨੇ ਚਾਭਵਨ੍ਸਰ੍ਵੇ ਦੀਪਦਾਨਾਚ੍ਚ ਸ਼ੋਭਨਾਃ
ਸਭ ਲੋਕ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਰਹੇ, ਤੇ ਦੀਵੇ ਦੇਣ ਨਾਲ ਸੋਭਾ ਵਧੀ।
ਨਿਰਾਹਾਰਾਸ੍ਤਤੋ ਵ੍ਯਾਸ ਪਿਸ਼ਾਚਾ ਵੈ ਨਿਰਾਸ਼੍ਰਯਾਃ 5.1.30.
ਫਿਰ, ਹੇ ਵਿਆਸ, ਪਿਸਾਚ ਭੁੱਖੇ ਤੇ ਬੇਘਰ ਹੋ ਗਏ।
ਚਂਡਾਲਾਦਗ੍ਨਿਮਾਨੀਯ ਦਦੁਰ੍ਦੀਪਂ ਸ਼ਿਵੇ ਰਤਾਃ ।। । ਦੀਪਦਾਨਫਲਂ ਤੇ ਵੈ ਪੁਤ੍ਰਦਾਰਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਚੰਡਾਲ ਅੱਗ ਲੈ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿਚ, ਦੀਵੇ ਚੜ੍ਹਾਏ; ਦੀਵੇ ਦੇਣ ਦਾ ਫਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ, ਪੁੱਤਰ-ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ।
ਲੀਢਮਨ੍ਨਂ ਗਤਰਸਂ ਪੂਤਿ ਪਰ੍ਯੁषਿਤਂ ਤਥਾ
ਉਹ ਲੋਕ ਚਾਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੁਆਦ ਰਹਿਤ, ਸੜਿਆ ਤੇ ਬਾਸੀ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੇ ਸਨ।
ਭੁਂਜਾਨਾਸ੍ਤੇ ਸਦਾ ਹृष੍ਟਾ ਰਮਂਤੇ ਦੁष੍ਟਭੂਮਿषੁ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖਾਂਦੇ, ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਤੇ ਮਲਿਨ ਥਾਵਾਂ 'ਚ ਮੌਜ ਕਰਦੇ।
ਦੀਪਦਾਨਫਲਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਦਦੁਰ੍ਦੀਪਂ ਸ਼ਿਵਾਗ੍ਰਤਃ
ਦੀਵੇ ਦੇਣ ਦਾ ਫਲ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਅੱਗੇ ਦੀਵੇ ਚੜ੍ਹਾਏ।
ਸ੍ਥਾਨੇषੁ ਮੁਦਿਤਾਸ੍ਤੇषੁ ਰਮਂਤੇ ਸੁਖਿਨਸ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਥਾਵਾਂ 'ਚ, ਉਹ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਆਨੰਦ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ।
ਤਤੋ ਘੋਰਂ ਸ੍ਥਿਤਂ ਸਮ੍ਯਕ੍ਪ੍ਰੇਤਲੋਕੇषੁ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਫਿਰ, ਪ੍ਰੇਤ ਲੋਕਾਂ 'ਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਡਰਾਉਣੀ ਹਾਲਤ ਬਣੀ ਰਹੀ।
ਦਾਮੋਦਰਂ ਜਗਨ੍ਨਾਥਮੂਚੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਸਾਰੇ ਉੱਤਮ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦਾਮੋਦਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਗਂਧਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਯਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸਿਦ੍ਧਾ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰੋਰਗਾਃ
ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਸਿੱਧ, ਵਿਦਿਆਧਰ ਤੇ ਸੱਪ ਵੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ।
ਸ੍ਥਾਨੇषੁ ਚ ਸਦਾ ਹ੍ਯੇषੁ ਸੁਖਿਨਸ਼੍ਚ ਰਮਾਮਹੇ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਥਾਵਾਂ 'ਚ ਅਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਤੇ ਮੌਜ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਵਸਂਤਿ ਚ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਵਰ੍ਤਂਤੇ ਤੇऽਤਿਦੁਃਖਿਤਾਃ 5.1.30.
ਪਰ, ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਜਿਹੜੇ ਉਥੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਨ ਤੇषਾਂ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਕਿਂਚਿਦ੍ਯਤ੍ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਂ ਕਰੋਤਿ ਚ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਜੋ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇਵੇ।
ਨ ਸਹਾਯੋ ਨ ਜਾਯੇਯਂ ਨਾਲਂਬੋ ਨ ਚ ਦੇਸ਼ਿਕਾਃ
ਉਥੇ ਨਾ ਕੋਈ ਸਾਥੀ, ਨਾ ਜੀਵਣੀ, ਨਾ ਸਹਾਰਾ, ਨਾ ਕੋਈ ਦਿਸ਼ਾ ਦਿਖਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰਾष੍ਟਾਵਿਂਸ਼ਤਿਃ ਖ੍ਯਾਤਾ ਘੋਰਾ ਨਰਕਕੋਟਯਃ
ਉਥੇ ਅਠਾਈ ਦਹਿਸਤ ਵਾਲੀਆਂ ਨਰਕਾਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹਨ।
ਸੁਖਂ ਤਤ੍ਰ ਕਥਂ ਕृष੍ਣ ਲਭਂਤੇ ਦੁਃਖਿਤਾ ਨਰਾਃ
ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਉਥੇ ਦੁਖੀ ਮਨੁੱਖ ਕਿਵੇਂ ਸੁਖ ਪਾ ਸਕਦੇ ਹਨ?
ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਹृਦ੍ਯਂ ਮਨੋਰਥਫਲਪ੍ਰਦਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਮਨ ਭਾਉਣੀਆਂ ਤੇ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ।
ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯਤ੍ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵੋ ਵਚਃ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਸੁਣੋ, ਜੋ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ ਹਾਂ।
ਅਵਂਤ੍ਯਾਂ ਵਰ੍ਤਤੇ ਤੀਰ੍ਥਂ ਸਦ੍ਯਃ ਪਾਪਹਰਂ ਪਰਮ੍
ਅਵੰਤੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਹੈ ਜੋ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਵੱਡੇ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਕਾਰ੍ਤਿਕਸ੍ਯਾਸਿਤੇ ਪਕ੍ਸ਼ੇ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਂ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਪੱਖ ਦੀ ਚੌਦਵੀ ਨੂੰ, ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਕਰਕੇ,
ਸਂਗृਹ੍ਯ ਵੈ ਤਿਲਾਨ੍ਕृष੍ਣਾਨ੍ਪਿਤृਭਕ੍ਤੋ ਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਕੇ, ਕਾਲੇ ਤਿਲ ਇਕੱਠੇ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਅਪਸਵ੍ਯਂ ਤਥਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਂਤ੍ਰੈਃ ਸਂਤਰ੍ਪ ਯੇਦ੍ਯਮਮ੍ 5.1.30.
ਅਤੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਮੁੜ ਕੇ, ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਤਿਲ ਯਮ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ,