ਪਰ੍ਵਤੇषੁ ਸਮੁਦ੍ਰੇषੁ ਵਨੇषੂਪਵਨੇषੁ ਚ
ਪਹਾੜਾਂ, ਸਮੁੰਦਰਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਅਤੇ ਛੋਟੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ,
ਭੁਂਜਾਨਾਃ ਪਞ੍ਚ ਮੂਲਾਨਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਕ੍ਸ਼ੀਰਸਂਯੁਤਮ੍
ਉਹ ਪੰਜ ਰਸਦਾਰ ਜੜਾਂ, ਜੋ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਮਿਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਖਾਂਦੇ ਹਨ,
ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ਾਲਿਭਵਂ ਭਕ੍ਤਂ ਤਾਂਬੂਲਂ ਸਪ੍ਤਧਾ ਗਤਮ੍
ਚੰਦਨ ਦੀ ਫਸਲ ਵਾਲੇ ਚਾਵਲ ਦਾ ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਸੱਤ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ ਪਾਨ,
ਸ਼ਯਨੇषੁ ਮਹਾਰ੍ਹੇषੁ ਹृਦ੍ਯਾਸੁ ਵਨਰਾਜਿषੁ
ਮਹਿੰਗੀਆਂ ਵਿਛੋਣੀਆਂ ਤੇ ਅਤੇ ਸੁਹਣੀਆਂ ਜੰਗਲੀਆਂ ਵਿੱਚ,
ਰਮਨ੍ਤੇ ਸ੍ਮ ਚ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਹ੍ਯੁਦ੍ਵੇष੍ਟਂਤਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਂਦੇ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਸੂਰ੍ਯਤਾਪਭਯਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚਂਦ੍ਰਰਸ਼੍ਮਿਭਯਾਚ੍ਚ ਤੇ
ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਾਪ ਅਤੇ ਚੰਦ ਦੀ ਠੰਢ ਤੋਂ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ,
ਸੂਰ੍ਯਤਾਪੇਨ ਦਾਹਃ ਸ੍ਯਾਚ੍ਛੀਤਂ ਚਂਦ੍ਰਮਰੀਚਿਭਿਃ
ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਾਪ ਨਾਲ ਸੜਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਚੰਦ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਠੰਢ ਪੈਂਦੀ ਹੈ।
ਸੌਵਰ੍ਣਾਨ੍ਦੀਪਕਾ ਨ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜੇਭ੍ਯਸ੍ਤੇ ਦਦੁਃ ਪੁਨਃ
ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਦੀਵੇ ਬਣਾਕੇ, ਦੁਬਾਰਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਵਸਂਤਿ ਸੁਖਿਨਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਦष੍ਟਗੁਣੈਃ ਸੁਖੈਃ
ਉਹ ਉਥੇ ਆਠ ਗੁਣਾ ਵਧੇਰੇ ਸੁਖਾਂ ਨਾਲ, ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਏਤਦ੍ਗੁਹ੍ਯਂ ਮਯਾ ਖ੍ਯਾਤਂ ਭਵਤਾਂ ਚਾਨੁਕਮ੍ਪਯਾ 5.1.30.
ਇਹ ਗੁਪਤ ਰਾਜ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਦੀਪਾਗ੍ਨਿਨਾ ਵਿਨਾ ਨੈਵ ਤਮੋਦਾਰੁ ਪ੍ਰਦਹ੍ਯਤੇ
ਦੀਵੇ ਦੀ ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਹਨੇਰਾ ਕਦੇ ਵੀ ਸੜ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਪਪ੍ਰਚ੍ਛੁਸ੍ਤੇ ਪੁਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਹृष੍ਟਾ ਦਾਮੋਦਰਂ ਵਿਭੁਮ੍
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਦਾਮੋਦਰ ਨੂੰ ਮੁੜ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ।
ਘੋਰੇ ਤਮਸਿ ਵੈ ਮਗ੍ਨਾ ਨਾਗ੍ਨਿਂ ਜਾਨੀਮਹੇ ਵਯਮ੍
ਭਿਆਨਕ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ, ਅਸੀਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।
ਤੇਨ ਦੀਪਂ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਵਾਲ੍ਯ ਦੇਵਾਃ ਸ਼ਿਵਪਰਾਯਣਾਃ
ਉਸ ਨਾਲ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਭਗਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਦੀਵਾ ਜਗਾਇਆ।
ਦਤ੍ਤੇ ਦੀਪੇ ਤਤੋ ਦੇਵੈਰ੍ਦृष੍ਟੋ ਹृष੍ਟੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਜਦੋਂ ਦੀਵਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਤਤੋ ਦੇਵਾਃ ਸੁਖਂ ਪ੍ਰਾਪੁਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ, ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਦੀਪਦਾਨਫਲਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਦੈਤੇਯਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਃ
ਦੀਵਾ ਦਾਨ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਦੈਤ ਵੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਮਹਾਦੇਵਂ ਪੁष੍ਪੈਸ਼੍ਚ ਨਿਰ੍ਮਲੈਰ੍ਜਲੈਃ
ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਸੁੱਚੇ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ,
ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਨੇ ਚਾਭਵਨ੍ਸਰ੍ਵੇ ਦੀਪਦਾਨਾਚ੍ਚ ਸ਼ੋਭਨਾਃ
ਸਭ ਲੋਕ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਰਹੇ, ਤੇ ਦੀਵੇ ਦੇਣ ਨਾਲ ਸੋਭਾ ਵਧੀ।
ਨਿਰਾਹਾਰਾਸ੍ਤਤੋ ਵ੍ਯਾਸ ਪਿਸ਼ਾਚਾ ਵੈ ਨਿਰਾਸ਼੍ਰਯਾਃ 5.1.30.
ਫਿਰ, ਹੇ ਵਿਆਸ, ਪਿਸਾਚ ਭੁੱਖੇ ਤੇ ਬੇਘਰ ਹੋ ਗਏ।
ਚਂਡਾਲਾਦਗ੍ਨਿਮਾਨੀਯ ਦਦੁਰ੍ਦੀਪਂ ਸ਼ਿਵੇ ਰਤਾਃ ।। । ਦੀਪਦਾਨਫਲਂ ਤੇ ਵੈ ਪੁਤ੍ਰਦਾਰਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਚੰਡਾਲ ਅੱਗ ਲੈ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿਚ, ਦੀਵੇ ਚੜ੍ਹਾਏ; ਦੀਵੇ ਦੇਣ ਦਾ ਫਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ, ਪੁੱਤਰ-ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ।
ਲੀਢਮਨ੍ਨਂ ਗਤਰਸਂ ਪੂਤਿ ਪਰ੍ਯੁषਿਤਂ ਤਥਾ
ਉਹ ਲੋਕ ਚਾਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੁਆਦ ਰਹਿਤ, ਸੜਿਆ ਤੇ ਬਾਸੀ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੇ ਸਨ।
ਭੁਂਜਾਨਾਸ੍ਤੇ ਸਦਾ ਹृष੍ਟਾ ਰਮਂਤੇ ਦੁष੍ਟਭੂਮਿषੁ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖਾਂਦੇ, ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਤੇ ਮਲਿਨ ਥਾਵਾਂ 'ਚ ਮੌਜ ਕਰਦੇ।
ਦੀਪਦਾਨਫਲਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਦਦੁਰ੍ਦੀਪਂ ਸ਼ਿਵਾਗ੍ਰਤਃ
ਦੀਵੇ ਦੇਣ ਦਾ ਫਲ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਅੱਗੇ ਦੀਵੇ ਚੜ੍ਹਾਏ।
ਸ੍ਥਾਨੇषੁ ਮੁਦਿਤਾਸ੍ਤੇषੁ ਰਮਂਤੇ ਸੁਖਿਨਸ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਥਾਵਾਂ 'ਚ, ਉਹ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਆਨੰਦ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ।
ਤਤੋ ਘੋਰਂ ਸ੍ਥਿਤਂ ਸਮ੍ਯਕ੍ਪ੍ਰੇਤਲੋਕੇषੁ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਫਿਰ, ਪ੍ਰੇਤ ਲੋਕਾਂ 'ਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਡਰਾਉਣੀ ਹਾਲਤ ਬਣੀ ਰਹੀ।
ਦਾਮੋਦਰਂ ਜਗਨ੍ਨਾਥਮੂਚੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਸਾਰੇ ਉੱਤਮ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦਾਮੋਦਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਗਂਧਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਯਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸਿਦ੍ਧਾ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰੋਰਗਾਃ
ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਸਿੱਧ, ਵਿਦਿਆਧਰ ਤੇ ਸੱਪ ਵੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ।
ਸ੍ਥਾਨੇषੁ ਚ ਸਦਾ ਹ੍ਯੇषੁ ਸੁਖਿਨਸ਼੍ਚ ਰਮਾਮਹੇ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਥਾਵਾਂ 'ਚ ਅਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਤੇ ਮੌਜ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਵਸਂਤਿ ਚ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਵਰ੍ਤਂਤੇ ਤੇऽਤਿਦੁਃਖਿਤਾਃ 5.1.30.
ਪਰ, ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਜਿਹੜੇ ਉਥੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।