ਇਤੀਦਮੇਵ ਜਲ੍ਪਂਤੀ ਜਗਾਮ ਵਿਂਧ੍ਯਪਰ੍ਵਤਮ੍
ਇਹੀ ਗੱਲ ਕਹਿੰਦੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਸ੍ਮਰਂਸ੍ਤਦੇਵ ਚੇष੍ਟਿਤਂ ਤਦੇਵ ਪੂਰ੍ਵਭਾषਿਤਮ੍
ਉਹ ਸਿਰਫ ਉਹੀ ਕੰਮ ਤੇ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਯਾਦ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ,
ਯਤੋ ਮਯਾ ਹਿਮਾਦ੍ਰਿਜਾ ਸਮਸ੍ਤਲੋਕਸੁਨ੍ਦਰੀ
ਮੇਰੇ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਹਿਮਾਲਿਆ ਦੀ ਧੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀ ਹੈ,
ਇਤੀਦਮੇਵ ਸੋऽਵਦਦ੍ਗਤਸ੍ਤ੍ਵਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਤਤਃ
ਇਹੀ ਗੱਲ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੋਂ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਜਗਦ੍ਧਿ ਸਂਕੁਲਂ ਮਹਾਭਯੇਨ ਸਂਯੁਤਮ੍
ਫਿਰ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਉਲਝਣ ਤੇ ਵੱਡੇ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਵਿਹਾਯ ਮਂਦਿਰਾਣਿ ਤੇ ਪਰਂ ਵਿषਾਦਮਾਗਤਾਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਛੱਡ ਕੇ ਗਹਿਰੀ ਉਦਾਸੀ ਵਿਚ ਪੈ ਗਏ।
ਨष੍ਟਾਲੋਕਂ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕਾਂਤਾਰਮਭਵਤ੍ਤਦਾ
ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਚਾਨਣ ਤੋਂ ਵੰਝਿਆ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਜੰਗਲ ਵਰਗਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਤ੍ਰੀਣਿ ਨੇਤ੍ਰਾਣਿ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਯਤਃ ਸੂਰ੍ਯੇਂਦੁਵ ਹ੍ਨਯਃ
ਕਿਉਂਕਿ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਹੀ ਸੂਰਜ, ਚੰਨ ਤੇ ਅੱਗ ਹਨ।
ਤਤਸ੍ਤਮਸਿ ਦੁਸ੍ਤਾਰੇ ਸਂਭੂਤੇ ਲੋਮਹਰ੍षਣੇ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹਨੇਰੀ ਪੈ ਗਈ,
ਏषਾ ਬੁਦ੍ਧਿਸ੍ਤਤਸ੍ਤੇषਾਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਕਾਰ੍ਯਸਿਦ੍ਧਯੇ 5.1.30.
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਇਹ ਸੋਚ ਜਨਮ ਲੈ ਗਈ ਕਿ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਿਵੇਂ ਸਿੱਧ ਹੋਵੇ।
ਨ ਹ੍ਯਾਲੋਕੋ ਵਿਨਾ ਤੇਨ ਸ਼ਸ਼ਿਸੂਰ੍ਯਾਗ੍ਨਿਚ ਕ੍ਸ਼ੁषਾ
ਉਸ ਦੇ ਬਿਨਾ ਚੰਦ, ਸੂਰਜ ਜਾਂ ਅੱਗ ਦਾ ਕੋਈ ਚਾਨਣ ਨਹੀਂ।
ਹੇ ਦੇਵ ਹੇ ਮੁਨੇ ਸਿਦ੍ਧੇ ਹੇ ऋषੇ ਹੇ ਨਿਸ਼ਾਚਰ
ਹੇ ਦੇਵਤਾ! ਹੇ ਮੁਨੀ! ਹੇ ਸਿੱਧ! ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ! ਹੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ!
ਗਤੋऽਸਿ ਕਾਂ ਦਿਸ਼ਂ ਤਾਤ ਕੋ ਵਾ ਲਬ੍ਧਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਭੋ
ਪਿਆਰੇ, ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਚਲਾ ਗਿਆ? ਤੂੰ ਕੌਣ ਮਿਲਿਆ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ?
ਪਾਥੇਯਮਸ੍ਤਿ ਕਿਂਚਿਤ੍ਤੇ ਦਿਸ਼ਿ ਕਿਂ ਵਾਥ ਕੁਤ੍ਰਚਿਤ੍
ਕੀ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਰਾਹ ਲਈ ਕੁਝ ਹੈ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਪਾਸੇ ਕੁਝ ਹੋਰ?
ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਵਾਸਿ ਕਥਂ ਤੋਯਮਥਵਾ ਚਿਤ੍ਤਨਿਰ੍ਵृਤਿਃ
ਕੀ ਤੂੰ ਕਿਤੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ? ਤੂੰ ਪਾਣੀ ਕਿਵੇਂ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਮਨ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਕਿਵੇਂ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ?
ਏਵਂ ਪ੍ਰਕਾਰਂ ਕਰੁਣਂ ਸਮਾਭਾष੍ਯ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਦਇਆ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹੋਏ,
ਭੂਮੇਰ੍ਵਿਵਰਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਪ੍ਰਾਣਿਨੋ ਯੇ ਵਸਂਤ੍ਯਪਿ
ਜੋ ਜੀਵ ਧਰਤੀ ਦੇ ਖੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ,
ਨ ਤੇषਾਂ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਸੂਰ੍ਯੋ ਨੇਨ੍ਦੁਰ੍ਨਾਨ੍ਯੇ ਮਹਾਗ੍ਰਹਾਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਨਾ ਸੂਰਜ ਹੈ, ਨਾ ਚੰਦ, ਨਾ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਗ੍ਰਹਿ ਹਨ.
ਕੇਨਾਲੋਕੇਨ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਸਮਾਨਿ ਵਿषਮਾਣਿ ਚ
ਉਹ ਕਿਹੜੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਸਮਤਲ ਤੇ ਉਚ-ਨੀਚ ਥਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ?
ਵਿਚਰਨ੍ਤਃ ਸਮਂ ਕੋ ਵਾ ਮਨੋ ਰਥਸ਼ਤਪ੍ਰਦਃ 5.1.30.
ਕੌਣ, ਜੋ ਇਕਸਾਰ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਮਨ ਦੀਆਂ ਸੈਂਕੜਾ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦਾ ਹੈ?
ਸਮੇ ਸ਼ਯ੍ਯਾ ਜਲੇ ਨੌਸ਼੍ਚ ਰੋਗੇ ਸਤ੍ਪਰਿਚਾਰਕਃ
ਸਮਤਲ ਪਲੰਗ ਤੇ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਨੌਕਾ 'ਤੇ, ਬਿਮਾਰੀ ਵਿੱਚ, ਚੰਗਾ ਸੇਵਕ,
ਸੁਹृਦ੍ਵਿਦੇਸ਼ੇ ਚ੍ਛਾਯੋष੍ਣੇ ਨਿਰ੍ਧੂਮਃ ਸ਼ਿਸ਼ਿਰੇ ਸ਼ਿਖੀ
ਪਰਦੇਸ ਵਿੱਚ ਦੋਸਤ, ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਛਾਂ, ਠੰਢ ਵਿੱਚ ਧੂੰਆਂ ਰਹਿਤ ਅੱਗ,
ਸਰ੍ਵਦਸ਼੍ਚੈਵ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਮਨੋਰਥਸ਼ਤਪ੍ਰਦਃ
ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ, ਸਭ ਲਈ, ਮਨ ਦੀਆਂ ਸੈਂਕੜਾ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਨ ਵਾਲਾ.
ਬ੍ਰੁਵਂਤ ਇਤਿ ਤੇ ਵ੍ਯਾਸ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੁਰ੍ਮਧੁਰਾਂ ਗਿਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਹੇ ਵਿਆਸ, ਉਹ ਮਿੱਠੀਆਂ ਬਾਤਾਂ ਸੁਣਦੇ ਹਨ.
ਨ ਜਾਨਂਤਿ ਸ੍ਥਿਤਃ ਕੁਤ੍ਰ ਭਾषਤੇ ਕੇਸ਼ਵੋ ਵਿਭੁਃ
ਉਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਕਿ ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਨਾ ਇਹ ਕਿ ਕੌਣ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਹੈ—ਕੇਸ਼ਵ, ਪ੍ਰਭੂ.
ਦਾਨਮੇਕਂ ਸਦਾ ਸਮ੍ਯ ਕ੍ਚਿਂਤਾਮਣਿਸਮਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਇਕ ਦਾਨ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਠੀਕ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਚਿੰਤਾਮਣੀ ਵਰਗਾ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ.
ਤਚ੍ਚ ਦੇਯਮਤਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤੋ ਭृਸ਼ਮ੍
ਇਹ ਹਰ ਕੋਈ ਦੇਵੇ; ਇਹ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ.
ਉਤ੍ਪਾਦਿਤੋ ਦੀਪਵਰੋ ਯੇਨ ਧ੍ਵਸ੍ਤਮਿਦਂ ਤਮਃ
ਜਿਸ ਨੇ ਵਧੀਆ ਦੀਵਾ ਬਣਾਇਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਹ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਹੋਇਆ,
ਨਿष੍ਕਂਪੋ ਨਿਰ੍ਮਲੋ ਹृਦ੍ਯਃ ਸੁਸ੍ਥਿਰੋ ਭਾਸ੍ਕਰਪ੍ਰਭਃ ਤੇਨ ਦੀਪਪ੍ਰਕਾਸ਼ੇਨ ਗੋਕਰ੍ਣੋ ਨਿਰ੍ਵृਤਿਂ ਯਯੌ
ਬਿਨਾ ਹਿਲੇ, ਪਵਿੱਤਰ, ਮਨ ਭਾਉਂਦਾ, ਟਿਕਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਰਗਾ—ਉਸ ਦੀਵੇ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਗੋਕਰਨ ਨੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪਾਈ.
ਨਾਗਾਃ ਸ਼ੇषਾਦਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨੋਦ੍ਯਮਾਨਾਸ਼੍ਚ ਸਂਘਸ਼ਃ 5.1.30.
ਸਾਰੇ ਨਾਗ, ਸ਼ੇਸ਼ ਸਮੇਤ, ਸਮੂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉੱਠੇ ਨਹੀਂ.