ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮੇ ਤਾਤ ਦੀਪੋਤ੍ਪਤ੍ਤਿਂ ਚ ਸ਼ੋਭਨਾਮ੍
ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਦੱਸੋ, ਤੇ ਦੀਵੇ ਦੀ ਸ਼ੁਭ ਉਤਪਤੀ ਵੀ ਦੱਸੋ।
ਅਭਿਪ੍ਰਯਾਚਿਤੁਂ ਯਾਤਸ੍ਤਯਾਪਿ ਸੋऽਭਿਯਾਚਿਤਃ
ਉਹ ਵਰ ਮੰਗਣ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਮੰਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯਾਚੇ ਭृਸ਼ਂ ਸ਼ਂਭੋ ਪ੍ਰਸੀਦ ਦਿਵ੍ਯ ਲੋਚਨ
ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਸ਼ੰਭੂ, ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ, ਹੇ ਦਿਵਯ ਨੇਤ੍ਰ ਵਾਲੇ।
ਭਵੇਨ ਵਰ੍ਣਿਤਾ ਸਾ ਵੈ ਅਤੀਵ ਸ਼ੋਭਨਾ ਮਮ
ਭਵ ਨੇ ਜੋ ਦੱਸਿਆ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ੁਭ ਹੈ।
ਸਿਤਾਬ੍ਜਸਂਸ੍ਥਿਤੋ ਭृਂਗੋ ਯਥਾ ਸ਼ੋਭਯਤੇ ਚ ਤਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਚਿੱਟੇ ਕਮਲ ਉੱਤੇ ਬੈਠਿਆ ਭੌਰਾ ਉਸ ਦੀ ਸੋਭਾ ਵਧਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ,
ਵਿਰੂਪਰੂਪਕਰ੍ਤਾਸਿ ਨ ਸ਼ृਣੋषਿ ਵਚੋ ਯਦਾ
ਤੂੰ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਗੱਲ ਸੁਣਣੀ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਤੂੰ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ।
ਭਵਸ੍ਤਯੇਤਿ ਚੋਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਤਸ੍ਯਾ ਵੈ ਪਾਣਿਮਗ੍ਰਹੀਤ੍
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਭਵਾਂ ਹੈਂ', ਉਹ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ।
ਰਤਿਂ ਦਤ੍ਤਵਤੀ ਸਾ ਤੁ ਜਹਾਸ ਨਾਮ ਕੀਰ੍ਤਯਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਹੱਸ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਂ ਲਿਆ।
ਉਵਾਚ ਰੋषਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਸਂਸ੍ਮृਤ੍ਯ ਦੇਵਭਾषਿਤਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਬੋਲ ਪਈ।
ਸੁਵਰ੍ਣਰੂਪਰੂਪਾ ਚ ਯਦਾ ਪੁਨਰ੍ਭਵਾਮਿ ਚ 5.1.30.
ਜਦੋਂ ਵੀ ਮੈਂ ਸੋਨੇ ਵਰਗੀ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਹੋ ਜਾਵਾਂ,
ਇਤੀਦਮੇਵ ਜਲ੍ਪਂਤੀ ਜਗਾਮ ਵਿਂਧ੍ਯਪਰ੍ਵਤਮ੍
ਇਹੀ ਗੱਲ ਕਹਿੰਦੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਸ੍ਮਰਂਸ੍ਤਦੇਵ ਚੇष੍ਟਿਤਂ ਤਦੇਵ ਪੂਰ੍ਵਭਾषਿਤਮ੍
ਉਹ ਸਿਰਫ ਉਹੀ ਕੰਮ ਤੇ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਯਾਦ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ,
ਯਤੋ ਮਯਾ ਹਿਮਾਦ੍ਰਿਜਾ ਸਮਸ੍ਤਲੋਕਸੁਨ੍ਦਰੀ
ਮੇਰੇ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਹਿਮਾਲਿਆ ਦੀ ਧੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀ ਹੈ,
ਇਤੀਦਮੇਵ ਸੋऽਵਦਦ੍ਗਤਸ੍ਤ੍ਵਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਤਤਃ
ਇਹੀ ਗੱਲ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੋਂ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਜਗਦ੍ਧਿ ਸਂਕੁਲਂ ਮਹਾਭਯੇਨ ਸਂਯੁਤਮ੍
ਫਿਰ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਉਲਝਣ ਤੇ ਵੱਡੇ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਵਿਹਾਯ ਮਂਦਿਰਾਣਿ ਤੇ ਪਰਂ ਵਿषਾਦਮਾਗਤਾਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਛੱਡ ਕੇ ਗਹਿਰੀ ਉਦਾਸੀ ਵਿਚ ਪੈ ਗਏ।
ਨष੍ਟਾਲੋਕਂ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕਾਂਤਾਰਮਭਵਤ੍ਤਦਾ
ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਚਾਨਣ ਤੋਂ ਵੰਝਿਆ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਜੰਗਲ ਵਰਗਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਤ੍ਰੀਣਿ ਨੇਤ੍ਰਾਣਿ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਯਤਃ ਸੂਰ੍ਯੇਂਦੁਵ ਹ੍ਨਯਃ
ਕਿਉਂਕਿ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਹੀ ਸੂਰਜ, ਚੰਨ ਤੇ ਅੱਗ ਹਨ।
ਤਤਸ੍ਤਮਸਿ ਦੁਸ੍ਤਾਰੇ ਸਂਭੂਤੇ ਲੋਮਹਰ੍षਣੇ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹਨੇਰੀ ਪੈ ਗਈ,
ਏषਾ ਬੁਦ੍ਧਿਸ੍ਤਤਸ੍ਤੇषਾਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਕਾਰ੍ਯਸਿਦ੍ਧਯੇ 5.1.30.
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਇਹ ਸੋਚ ਜਨਮ ਲੈ ਗਈ ਕਿ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਿਵੇਂ ਸਿੱਧ ਹੋਵੇ।
ਨ ਹ੍ਯਾਲੋਕੋ ਵਿਨਾ ਤੇਨ ਸ਼ਸ਼ਿਸੂਰ੍ਯਾਗ੍ਨਿਚ ਕ੍ਸ਼ੁषਾ
ਉਸ ਦੇ ਬਿਨਾ ਚੰਦ, ਸੂਰਜ ਜਾਂ ਅੱਗ ਦਾ ਕੋਈ ਚਾਨਣ ਨਹੀਂ।
ਹੇ ਦੇਵ ਹੇ ਮੁਨੇ ਸਿਦ੍ਧੇ ਹੇ ऋषੇ ਹੇ ਨਿਸ਼ਾਚਰ
ਹੇ ਦੇਵਤਾ! ਹੇ ਮੁਨੀ! ਹੇ ਸਿੱਧ! ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ! ਹੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ!
ਗਤੋऽਸਿ ਕਾਂ ਦਿਸ਼ਂ ਤਾਤ ਕੋ ਵਾ ਲਬ੍ਧਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਭੋ
ਪਿਆਰੇ, ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਚਲਾ ਗਿਆ? ਤੂੰ ਕੌਣ ਮਿਲਿਆ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ?
ਪਾਥੇਯਮਸ੍ਤਿ ਕਿਂਚਿਤ੍ਤੇ ਦਿਸ਼ਿ ਕਿਂ ਵਾਥ ਕੁਤ੍ਰਚਿਤ੍
ਕੀ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਰਾਹ ਲਈ ਕੁਝ ਹੈ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਪਾਸੇ ਕੁਝ ਹੋਰ?
ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਵਾਸਿ ਕਥਂ ਤੋਯਮਥਵਾ ਚਿਤ੍ਤਨਿਰ੍ਵृਤਿਃ
ਕੀ ਤੂੰ ਕਿਤੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ? ਤੂੰ ਪਾਣੀ ਕਿਵੇਂ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਮਨ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਕਿਵੇਂ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ?
ਏਵਂ ਪ੍ਰਕਾਰਂ ਕਰੁਣਂ ਸਮਾਭਾष੍ਯ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਦਇਆ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹੋਏ,
ਭੂਮੇਰ੍ਵਿਵਰਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਪ੍ਰਾਣਿਨੋ ਯੇ ਵਸਂਤ੍ਯਪਿ
ਜੋ ਜੀਵ ਧਰਤੀ ਦੇ ਖੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ,
ਨ ਤੇषਾਂ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਸੂਰ੍ਯੋ ਨੇਨ੍ਦੁਰ੍ਨਾਨ੍ਯੇ ਮਹਾਗ੍ਰਹਾਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਨਾ ਸੂਰਜ ਹੈ, ਨਾ ਚੰਦ, ਨਾ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਗ੍ਰਹਿ ਹਨ.
ਕੇਨਾਲੋਕੇਨ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਸਮਾਨਿ ਵਿषਮਾਣਿ ਚ
ਉਹ ਕਿਹੜੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਸਮਤਲ ਤੇ ਉਚ-ਨੀਚ ਥਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ?
ਵਿਚਰਨ੍ਤਃ ਸਮਂ ਕੋ ਵਾ ਮਨੋ ਰਥਸ਼ਤਪ੍ਰਦਃ 5.1.30.
ਕੌਣ, ਜੋ ਇਕਸਾਰ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਮਨ ਦੀਆਂ ਸੈਂਕੜਾ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦਾ ਹੈ?