ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਵਾਚਾ ਮਹਾਨਦ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਯਾਂਤਿ ਤੇ
ਕਰਮ, ਮਨ ਜਾਂ ਬੋਲ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਨਦੀ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਸਿਪਤ੍ਰੇ ਪ੍ਰਯਾਤ੍ਯੇਵ ਤਥਾ ਪਰ੍ਵਵਿਲਂਘਕਃ
ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਗਲਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸੀਪੱਤਰ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤੇ ਯਾਂਤਿ ਨਰਕੇ ਘੋਰੇ ਕृष੍ਣਸੂਤ੍ਰੇऽਤਿਦਾਰੁਣੇ 5.1.29.
ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਸੂਤਰ' ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਡਰਾਉਣਾ ਹੈ।
ਵृषਲੀਮਿਥੁਨੋ ਯਸ਼੍ਚ ਪਤਤਸ੍ਤਾਵੁਭਾਵਪਿ
ਜੋ ਵ੍ਰਸ਼ਲੀ ਨਾਲ ਸੰਭੋਗ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਦੋਵੇਂ ਨਰਕ ਵਿਚ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ।
ਤੇ ਪਚ੍ਯਂਤੇ ਕੁਭੋਜ੍ਯੇ ਚ ਮਿਤ੍ਰ ਦ੍ਵੇषੀ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਉਹ ਮਾੜੀ ਖੁਰਾਕ ਵਿਚ ਪਕਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜੋ ਮਿੱਤਰ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਪੁਤ੍ਰੈਰਧ੍ਯਾਪਿਤਾ ਯੇ ਤੈ ਤੇ ਪਤਂਤਿ ਸ਼੍ਵਭੋਜਨੇ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਪੜ੍ਹਾਇਆ, ਉਹ ਕੁੱਤੇ ਦੀ ਖੁਰਾਕ ਵਿਚ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰ ਦੁष੍ਕृਤਕਰ੍ਮਾਣਃ ਪਚ੍ਯਂਤੇ ਯਾਤਨਾਗਤਾਃ
ਉਥੇ, ਮੰਦ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸਜ਼ਾ ਭੋਗਣ ਆਏ ਹੋਏ, ਪਕਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪਾਪਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਬਹੁਲਂ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਪਰਾਙ੍ਮੁਖਾਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਤੇ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਤੋਂ ਮੁੰਹ ਮੋੜਿਆ—
ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਤੁ ਤਸ੍ਯੈਕਂ ਸ਼ਿਵਸਂਸ੍ਮਰਣਂ ਪਰਮ੍
ਉਸ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਚਿਤਨ ਹੈ।
ਨ ਯਾਤਿ ਨਰਕਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਃ ਸਂਕ੍ਸ਼ੀਣਾਖਿਲਪਾਤਕਃ ਤਸ੍ਯਾਂ ਦੀਪਃ ਪ੍ਰਦਾਤਵ੍ਯੋ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਚਾਗ੍ਰਤਃ
ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਸਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ; ਉਸ ਲਈ ਦੇਵਦੇਵਤਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੀਵਾ ਜਗਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮੇ ਤਾਤ ਦੀਪੋਤ੍ਪਤ੍ਤਿਂ ਚ ਸ਼ੋਭਨਾਮ੍
ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਦੱਸੋ, ਤੇ ਦੀਵੇ ਦੀ ਸ਼ੁਭ ਉਤਪਤੀ ਵੀ ਦੱਸੋ।
ਅਭਿਪ੍ਰਯਾਚਿਤੁਂ ਯਾਤਸ੍ਤਯਾਪਿ ਸੋऽਭਿਯਾਚਿਤਃ
ਉਹ ਵਰ ਮੰਗਣ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਮੰਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯਾਚੇ ਭृਸ਼ਂ ਸ਼ਂਭੋ ਪ੍ਰਸੀਦ ਦਿਵ੍ਯ ਲੋਚਨ
ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਸ਼ੰਭੂ, ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ, ਹੇ ਦਿਵਯ ਨੇਤ੍ਰ ਵਾਲੇ।
ਭਵੇਨ ਵਰ੍ਣਿਤਾ ਸਾ ਵੈ ਅਤੀਵ ਸ਼ੋਭਨਾ ਮਮ
ਭਵ ਨੇ ਜੋ ਦੱਸਿਆ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ੁਭ ਹੈ।
ਸਿਤਾਬ੍ਜਸਂਸ੍ਥਿਤੋ ਭृਂਗੋ ਯਥਾ ਸ਼ੋਭਯਤੇ ਚ ਤਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਚਿੱਟੇ ਕਮਲ ਉੱਤੇ ਬੈਠਿਆ ਭੌਰਾ ਉਸ ਦੀ ਸੋਭਾ ਵਧਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ,
ਵਿਰੂਪਰੂਪਕਰ੍ਤਾਸਿ ਨ ਸ਼ृਣੋषਿ ਵਚੋ ਯਦਾ
ਤੂੰ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਗੱਲ ਸੁਣਣੀ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਤੂੰ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ।
ਭਵਸ੍ਤਯੇਤਿ ਚੋਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਤਸ੍ਯਾ ਵੈ ਪਾਣਿਮਗ੍ਰਹੀਤ੍
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਭਵਾਂ ਹੈਂ', ਉਹ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ।
ਰਤਿਂ ਦਤ੍ਤਵਤੀ ਸਾ ਤੁ ਜਹਾਸ ਨਾਮ ਕੀਰ੍ਤਯਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਹੱਸ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਂ ਲਿਆ।
ਉਵਾਚ ਰੋषਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਸਂਸ੍ਮृਤ੍ਯ ਦੇਵਭਾषਿਤਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਬੋਲ ਪਈ।
ਸੁਵਰ੍ਣਰੂਪਰੂਪਾ ਚ ਯਦਾ ਪੁਨਰ੍ਭਵਾਮਿ ਚ 5.1.30.
ਜਦੋਂ ਵੀ ਮੈਂ ਸੋਨੇ ਵਰਗੀ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਹੋ ਜਾਵਾਂ,
ਇਤੀਦਮੇਵ ਜਲ੍ਪਂਤੀ ਜਗਾਮ ਵਿਂਧ੍ਯਪਰ੍ਵਤਮ੍
ਇਹੀ ਗੱਲ ਕਹਿੰਦੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਸ੍ਮਰਂਸ੍ਤਦੇਵ ਚੇष੍ਟਿਤਂ ਤਦੇਵ ਪੂਰ੍ਵਭਾषਿਤਮ੍
ਉਹ ਸਿਰਫ ਉਹੀ ਕੰਮ ਤੇ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਯਾਦ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ,
ਯਤੋ ਮਯਾ ਹਿਮਾਦ੍ਰਿਜਾ ਸਮਸ੍ਤਲੋਕਸੁਨ੍ਦਰੀ
ਮੇਰੇ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਹਿਮਾਲਿਆ ਦੀ ਧੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀ ਹੈ,
ਇਤੀਦਮੇਵ ਸੋऽਵਦਦ੍ਗਤਸ੍ਤ੍ਵਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਤਤਃ
ਇਹੀ ਗੱਲ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੋਂ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਜਗਦ੍ਧਿ ਸਂਕੁਲਂ ਮਹਾਭਯੇਨ ਸਂਯੁਤਮ੍
ਫਿਰ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਉਲਝਣ ਤੇ ਵੱਡੇ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਵਿਹਾਯ ਮਂਦਿਰਾਣਿ ਤੇ ਪਰਂ ਵਿषਾਦਮਾਗਤਾਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਛੱਡ ਕੇ ਗਹਿਰੀ ਉਦਾਸੀ ਵਿਚ ਪੈ ਗਏ।
ਨष੍ਟਾਲੋਕਂ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕਾਂਤਾਰਮਭਵਤ੍ਤਦਾ
ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਚਾਨਣ ਤੋਂ ਵੰਝਿਆ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਜੰਗਲ ਵਰਗਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਤ੍ਰੀਣਿ ਨੇਤ੍ਰਾਣਿ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਯਤਃ ਸੂਰ੍ਯੇਂਦੁਵ ਹ੍ਨਯਃ
ਕਿਉਂਕਿ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਹੀ ਸੂਰਜ, ਚੰਨ ਤੇ ਅੱਗ ਹਨ।
ਤਤਸ੍ਤਮਸਿ ਦੁਸ੍ਤਾਰੇ ਸਂਭੂਤੇ ਲੋਮਹਰ੍षਣੇ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹਨੇਰੀ ਪੈ ਗਈ,
ਏषਾ ਬੁਦ੍ਧਿਸ੍ਤਤਸ੍ਤੇषਾਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਕਾਰ੍ਯਸਿਦ੍ਧਯੇ 5.1.30.
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਇਹ ਸੋਚ ਜਨਮ ਲੈ ਗਈ ਕਿ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਿਵੇਂ ਸਿੱਧ ਹੋਵੇ।