ਅਜੇਯਂ ਦੇਵਦੇਵੇਂਦ੍ਰਦਾਨਵਾਸੁਰਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ
ਉਹ ਰਥ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ, ਦੈਤਿਆਂ, ਅਸੁਰਾਂ ਜਾਂ ਰਾਕਸ਼ਾਂ ਵਲੋਂ ਅਜੇਤੂ ਸੀ।
ਸਹਸ੍ਰਸੂਰ੍ਯਪ੍ਰਤਿਮਂ ਚਾਰੁਵਕ੍ਤ੍ਰਚਤੁਰ੍ਯੁਗਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਚਾਰ ਸੋਹਣੇ ਪਹੀਏ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸਂਵਰ੍ਤਾਕਾਰਵਿषਮਂ ਖਗੇਂਦ੍ਰਵਰਕੇਤਨਮ੍
ਉਹ ਰਥ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਭਾਰੀ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਸੀ ਤੇ ਉਸ 'ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸੀ।
ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮੁਪਾਕृਤ੍ਯ ਦੇਵਤਾਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚ
ਉਸ ਰਥ ਦੀ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਤੋ ਜਗਾਮ ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨੋ ਜਗਨ੍ਨਿਵਾਸੋ ਯਮਲੋਕਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਮ੍
ਫਿਰ ਜਗਤ ਦਾ ਆਸਰਾ ਜਨਾਰਦਨ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਯਮ ਦੇ ਲੋਕ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਧ੍ਯਾਪਯਾਮਾਸ ਸ਼ਂਖਂ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਧਨੁਰ੍ਧਰਃ
ਉਥੇ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਲੇ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਇਆ।
ਨਰਕਾਂਤਰ੍ਗਤਾ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਃ ਪਾਪਾਚਾਰਪਰਾਯਣਾਃ
ਨਰਕ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਪਾਪੀ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਮਨੁੱਖ,
ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਕੁਂਠਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪੁਰ੍ਯਂਤ੍ਰਾਣਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਮੰਦ ਪੈ ਗਏ ਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜੰਜੀਰਾਂ ਵੀ ਅਸਰਹੀਣ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਅਸਿਪਤ੍ਰਵਨਂਨਾਮ ਸ਼ੀਰ੍ਣਪਰ੍ਣਮਜਾਯਤ
ਅਸੀਪਤ੍ਰਵਨ ਨਾਂ ਦੀ ਤਲਵਾਰਾਂ ਵਾਲੀ ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਝੜ ਗਈਆਂ।
ਅਭੈਰਵਂ ਭੈਰਵਾਖ੍ਯਂ ਕੁਂਭੀਪਾਕਮਵਾਚਿਕਮ੍ 5.1.27.
ਭੈਰਵ, ਅਭੈਰਵ, ਕੁੰਭੀਪਾਕ ਤੇ ਅਵਾਚਿਕ ਨਾਂ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਨਰਕ-ਥਾਂਵਾਂ
ਦੁਸ੍ਤਰਾ ਸੁਤਰਾ ਜਾਤਾ ਨਦੀ ਵੈਤਰਣੀ ਨृਣਾਮ੍ ।। ਨਰਕਾਂਤੇ ਤਦਾ ਜਾਤੇ ਗਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰੇ ਵਿਭੌ
ਵੈਤਰਨੀ ਨਦੀ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਪਾਰ ਕਰਨੀ ਔਖੀ ਤੇ ਫਿਰ ਸੋਖੀ ਹੋ ਗਈ, ਨਰਕ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਜਦੋਂ ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਪਰਮ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਉਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ।
ਪਾਪਕ੍ਸ਼ਯਾਤ੍ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਮੁਕ੍ਤਾ ਨਾਰਕਾ ਨਰਾਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਹੋਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਨਰਕ ਵਾਸੀ ਮਨੁੱਖ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ।
ਵਿਮਾਨੇषੁ ਸਹਸ੍ਰੇषੁ ਹ੍ਯਾਰੂਢਾਸ੍ਤੇ ਸਮਂਤਤਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿਮਾਨਾਂ 'ਚ ਚੜ੍ਹ ਗਏ।
ਤਤਃ ਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਮੁਨੇ ਜਾਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਨਿਰਯਮਂਡਲਮ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਮੁਨੇ, ਸਾਰਾ ਨਰਕ-ਲੋਕ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਦੂਤਾਃ ਕृਤਾਂਤਸ੍ਯ ਕृष੍ਣਂ ਚ ਯੁਦ੍ਧਕਾਰਿਣਮ੍
ਫਿਰ, ਮੌਤ ਦੇ ਦੂਤ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਯੋਧੇ
ਕਿਂਕਰਾ ਊਚੁਃ ਮਾ ਵੀਰਾਨੇਨ ਮਾਰ੍ਗੇਣ ਰਥਮਾਨਯ ਮਾਨਵਨ੍
ਕਿੰਕਰਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਹੇ ਵੀਰ, ਇਸ ਰਸਤੇ ਰਥ ਨਾ ਲੈ ਆ।'
ਯਮਾਦਿष੍ਟਾ ਨਰਾਃ ਪਾਪਾ ਯੇऽਮੋਚ੍ਯਾ ਵਰ੍षਕੋਟਿਭਿਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਯਮ ਨੇ ਸਜ਼ਾ ਦਿੱਤੀ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਲੱਖਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਵੀ ਨਾ ਛੁੱਟਣ ਵਾਲੇ ਹਨ,
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਸ੍ਤੇषਾਂ ਕृਪਯਾ ਪੀਡਿਤੋ ਭृਸ਼ਮ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਬੜੀ ਦਇਆ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਦਾਤਾਹਂ ਯਮਲੋਕਨਿਵਾਰਕਃ
ਮੈਂ ਸਭ ਨੂੰ ਸੁੱਖ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ ਤੇ ਯਮ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਤੋਂ ਰੋਕਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚੋ ਦੂਤਾਃ ਸਤ੍ਵਰਾ ਯਮਮਾਗਤਾਃ 5.1.27.
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੂਤ ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਯਮ ਕੋਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਤੋ ਯਮੋ ਰੁषਾਵਿष੍ਟਃ ਪ੍ਰਾਹ ਤਾਨ੍ਯਮਕਿਂਕਰਾਨ੍
ਫਿਰ ਯਮ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਆਪਣੇ ਸਹਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
ਤਂ ਗਤ੍ਵਾ ਵਾਰਯਧ੍ਵਂ ਵੈ ਗृਹੀਤ੍ਵਾਨੀਯਤਾਮਿਤਿ
ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕੋ, ਫੜ ਕੇ ਇੱਥੇ ਲਿਆਓ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਯਮੇਨਾਥ ਕਿਂਕਰਃ ਸ ਨਰਾਂਤਕਃ
ਯਮ ਵਲੋਂ ਇਹ ਹੁਕਮ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਨਰਾਂਤਕ ਨਾਂ ਦਾ ਸਹਾਇਕ,
ਯਦਾ ਨ ਵਾਰਿਤਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਤਦਾ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਨਰਾਂਤਕਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਨਾ ਰੁਕਿਆ, ਤਾਂ ਨਰਾਂਤਕ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ,
ਬਲਦੇਵੋਪਿ ਸਮਰੇ ਤਾਡਿਤੋ ਵਿਵਿਧੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਬਲਦੇਵ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਗਿਆ,
ਆਦਾਯ ਧਨੁषੀ ਦਿਵ੍ਯੇ ਜਘ੍ਨਤੁਰ੍ਯਮਕਿਂਕਰਾਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਸਲਾਹ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਯਮ ਦੇ ਸਹਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।
ਨਰਾਂਤਕੋऽਪਿ ਸਮਰੇ ਬਲੇਨ ਬਲਿਨਾਰ੍ਦਿਤਃ
ਨਰਾਂਤਕ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬਲਵਾਨਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹਾਰ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਨਰਾਂਤਕੇ ਵੀਰੇ ਪਤਿਤੇ ਯਮਕਿਂਕਰੇ
ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਨਰਾਂਤਕ ਵੀਰ ਯਮ ਦੇ ਸਹਾਇਕਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ,
ਰਾਮਕृष੍ਣਾਭ੍ਯਾਂ ਤੇ ਦੂਤਾ ਹਨ੍ਯਮਾਨਾ ਭਯਾਤੁਰਾਃ
ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਉਹ ਦੂਤ ਡਰ ਕੇ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤਤੋ ਯਮੋ ਯਯੌ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸਮਂਤਾਤ੍ਕਿਂਕਰੈਰ੍ਵृਤਃ 5.1.27.
ਫਿਰ ਯਮ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸਹਾਇਕਾਂ ਸਮੇਤ ਚੜ੍ਹ ਆਇਆ।