ਯਃ ਪਸ਼੍ਯੇਤ੍ਪਰਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਹਰਸਿਦ੍ਧਿਂ ਨਰੋਤ੍ਤਮਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਰਮ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹਰਾ-ਸਿੱਧੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਆਦਿਸਿਦ੍ਧਿਂ ਮਹਾਦੇਵੀਂ ਨਿਤ੍ਯਾਂ ਵ੍ਯੋਮਸ੍ਵਰੂਪਿਣੀਮ੍
ਆਦੀ ਸਿੱਧੀ, ਵੱਡੀ ਦੇਵੀ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੂਪ ਆਕਾਸ਼ ਹੈ, ਉਹ ਹੈ।
ਯਃ ਸ੍ਮਰੇਦ੍ਧਰਸਿਦ੍ਧੀਤਿ ਮਂਤ੍ਰਂ ਚ ਚਤੁਰਕ੍ਸ਼ਰਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ 'ਹਰਾ-ਸਿੱਧੀ' ਨਾਮਕ ਚਾਰ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤਰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਨਰੋ ਮਹਾਨਵਮ੍ਯਾਂ ਯੋ ਹਰਸਿਦ੍ਧਿਂ ਪ੍ਰਪੂਜਯੇਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮਹਾਨ ਨਵਮੀ ਨੂੰ ਹਰਾ-ਸਿੱਧੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਨਵਮ੍ਯਾਂ ਪੂਜਿਤਾ ਦੇਵੀ ਹਰਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ਹਰਪ੍ਰਿਯਾ
ਨਵਮੀ ਨੂੰ, ਹਰਾ-ਸਿੱਧੀ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਹਰਾ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਜਦ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ,
ਸਾ ਪੁਣ੍ਯਾ ਸਾ ਪਵਿਤ੍ਰਾ ਚ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸੁਖਦਾਯਿਨੀ
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਫ ਹੈ, ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਮਹਾਨਵਮ੍ਯਾਂ ਯੇ ਵ੍ਯਾਸ ਹਨ੍ਯਂਤੇ ਮਹਿषਾਦਯਃ
ਮਹਾਨ ਨਵਮੀ ਨੂੰ, ਵਿਆਸ ਜੀ, ਮਹਿਸ਼ ਆਦਿ ਦੈਤ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਸ੍ਕਾਂਦੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਏਕਾਸ਼ੀਤਿਸਾਹਸ੍ਰ੍ਯਾਂ ਸਂਹਿਤਾਯਾਂ ਪਞ੍ਚਮ ਆਵਤ੍ਯਖਂਡੇऽਵਨ੍ਤੀਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਹਰਸਿਦ੍ਧਿਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯ ਵਰ੍ਣਨਂਨਾਮੈਕੋਨਵਿਂਸ਼ੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਠੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਇੱਕ ਸੰਖਿਆ ਵਾਲੇ ਸਕੰਧ ਮਹਾ ਪੁਰਾਣੇ ਦੇ ਪੰਜਵੇਂ ਅਵੰਤੀ ਖੰਡ ਵਿੱਚ, ਅਵੰਤੀ ਖੇਤਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੇ ਵਰਣਨ ਵਿੱਚ, 'ਹਰਾ-ਸਿੱਧੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ' ਨਾਮਕ ਉਨ੍ਹੀਵੀਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਪੂਜਯੇਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਣਪੁष੍ਪੈਸ਼੍ਚ ਤਸ੍ਯ ਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ਨ ਹੀਯਤੇ
ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਸੋਨੇ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਉਸ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਕਦੇ ਘਟਦੀ ਨਹੀਂ।
ਇਤਿ ਵਟਯਕ੍ਸ਼ਿਣੀਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮ੍ ਤਿਲਾਨ੍ਦਦਾਤਿ ਯੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਨ ਪਿਸ਼ਾਚਃ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਟ-ਯਕਸ਼ੀਣੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸਮਾਪਤ ਹੋਈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਤਿਲ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਿਸ਼ਾਚ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ।
ਯਂ ਸਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਯਦ੍ਦਤ੍ਤਂ ਤਦਕ੍ਸ਼ਯਤਰਂ ਭਵੇਤ੍
ਜਿਸ ਲਈ ਜੋ ਕੁਝ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਲਈ ਅਟੱਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯ ਨਾਮ੍ਨਾ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤਿ ਪਿਸ਼ਾਚਤ੍ਵਾਤ੍ਸ ਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਜਿਸ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਪਿਸ਼ਾਚਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਵੈ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀ ਮੁਕ੍ਤਿਃ ਕੁਲੇ ਪ੍ਰੇਤੋ ਨ ਜਾਯਤੇ
ਉਸ ਨੂੰ ਸਦੀਵੀ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਪ੍ਰੇਤ ਨਹੀਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ।
ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਪਾਪੇਭ੍ਯਃ ਕਂਚੁਕੇਨ ਫਣੀ ਯਥਾ
ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਆਪਣੀ ਖਾਲ ਛੱਡਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਮਗृਹਂ ਵ੍ਯਾਸ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਵਿਆਸ ਜੀ, ਉਹ ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸੋऽਸ਼੍ਵਮੇਧਫਲਂ ਵ੍ਯਾਸ ਲਭਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਵਿਆਸ ਜੀ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਦੇਵਸ੍ਤੇਨ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤੋ ਨਾਮ੍ਨਾ ਡਮਰੁਕੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਹ ਦੇਵਤਾ 'ਡਮਰੂਕੇਸ਼ਵਰ' ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨੈਵ ਵ੍ਯਾਧਿਭਯਂ ਤਸ੍ਯ ਮृਤਃ ਸ਼ਿਵਪੁਰਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ 5.1.20.
ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਗ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਤੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਰਾਜ੍ਯਂ ਸ ਲਭਤੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਯਥਾ ਦੇਵਃ ਪੁਰਂਦਰਃ
ਉਹ ਰਾਜ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸੁਗਮ ਸੁੱਖੀ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਨੇ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਕਲ੍ਪਕੋਟਿਸ਼ਤਂ ਸਾਗ੍ਰਂ ਭੋਗਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਮੋਦਤੇ
ਉਹ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਯੁੱਗਾਂ ਤੱਕ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੁਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸੋਤ੍ਰੈਵ ਲਭਤੇ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਜਯਂ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਮਾਨਵਃ
ਇਥੇ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਫਲਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਵਰ੍ਣੇਨ ਪੂਜਯੇਦ੍ਦੇਵਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਪਤੋ ਨ ਭਯਂ ਤਸ੍ਯ ਦਾਰਿਦ੍ਯਂ ਨੈਵ ਜਾਯਤੇ
ਉਸਨੂੰ ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ ਤੇ ਉਸਦੇ ਘਰ ਕਦੇ ਵੀ ਗਰੀਬੀ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ।
ਵਿष੍ਣੁਮਾਯਾਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਯਾਤਿ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਮੁਚ੍ਯੇਤ ਮਹਾਪਾਪੈਰ੍ਯਦ੍ਯਪਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਾ ਭਵੇਤ੍
ਉਹ ਵੱਡੇ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਛੁਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਹੱਤਿਆਰਾ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਸ਼ਤਯਜ੍ਞਫਲਂ ਭਵੇਤ੍
ਉਸ ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸੌ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਇਤਿਸ਼੍ਰੀਸ੍ਕਾਂਦੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਏਕਾਸ਼ੀਤਿਸਾਹਸ੍ਰ੍ਯਾਂ ਸਂਹਿਤਾਯਾਂ ਪਞ੍ਚਮ ਆਵਂਤ੍ਯਖਣ੍ਡੇऽਵਨ੍ਤੀਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ਤੀਰ੍ਥਯਾਤ੍ਰਾਵਰ੍ਣਨਂਨਾਮ ਵਿਂਸ਼ੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੱਠਾਸੀ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਵਾਲੇ ਸਕਾਂਦ ਮਹਾ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪੰਜਵੇਂ ਅਵੰਤੀ ਖੰਡ ਵਿੱਚ, ਅਵੰਤੀ ਖੇਤਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਚੌਦਾਂ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵੀਹਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਹਨੁਮਤ੍ਕੇਸ਼੍ਵਰਂਨਾਮ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਫਲਪ੍ਰਦਮ੍
ਉਥੇ ਹਨੁਮਤਕੇਸ਼ਵਰ ਨਾਂਕਾ ਥਾਂ ਹੈ, ਜੋ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੈਵੇ ਸਰਸਿ ਯਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਪਸ਼੍ਯੇਦ੍ਧਨੁਮਤ੍ਕੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਸ਼ਿਵ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਹਨੁਮਤਕੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਕਥਾਂ ਕਥਯ ਹ੍ਯੇਤਸ੍ਯ ਵृਤ੍ਤਪੂਰ੍ਵਾਂ ਸਨਾਤਨੀਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਪੁਰਾਣੀ ਕਹਾਣੀ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਈ ਸੀ, ਮੈਨੂੰ ਸੁਣਾਓ।