ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾ ਹਰਣੇ ਯਤ੍ਰ ਸਿਦ੍ਧਿਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਹਰੇਣ ਚ
ਜਿੱਥੇ ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਹਰੇ ਨੇ ਸਫਲਤਾ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ ਸੀ—
ਬਲਿਨੌ ਦਾਨਵੌ ਜਾਤੌ ਨਾਮ੍ਨਾ ਚਣ੍ਡਪ੍ਰਚਂਡਕੌ
ਉਥੇ ਦੋ ਤਾਕਤਵਰ ਦਾਨਵ ਜੰਮੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਚੰਡ ਤੇ ਪ੍ਰਚੰਡ ਸੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਗਿਰੀਸ਼ਂ ਤੁ ਉਦ੍ਯਤਾਕ੍ਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਹਸ੍ਤਕਮ੍
ਉਥੇ, ਜਦੋਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿਚ ਪਾਸਾ ਤੇ ਪਿਆਲਾ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ—
ਦੇਵਿਦੇਵੀਤਿ ਜਲ੍ਪਂਤਂ ਦਾਸਸ੍ਤੇऽਸ੍ਮੀਤਿ ਵਾਦਿਨਮ੍
ਉਹ 'ਦੇਵਾਂ ਦੀ ਦੇਵੀ!' ਆਖਦੇ ਹੋਏ ਤੇ 'ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਸੇਵਕ ਹਾਂ' ਕਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਬੋਲ ਪਏ।
ਰਾਗੀਭੂਤੇ ਤਦਾ ਦੇਵੇ ਤੌ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਦੇਵਕਂਟਕੌ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਮੋਹ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਕਲੇਸ਼ ਸਨ, ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਤਤਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਤਦਾ ਨਂਦੀ ਸ਼ੂਲਾਭ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਵਿਦਾਰਿਤਃ
ਫਿਰ, ਨੰਦੀ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ।
ਨਂਦਿਨਂ ਤਾਡਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਦਾ ਸ਼ਿਲਾਦਨਂਦਨਮ੍
ਜਦੋਂ ਨੰਦੀ, ਜੋ ਸ਼ਿਲਾਦ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ—
ਵਧ੍ਯਤਾਂ ਤੌ ਮਹਾਦੈਤ੍ਯੌ ਵਧਾਮੀਤਿ ਵਚੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਉਹ ਦੋ ਵੱਡੇ ਦੈਤ ਮਾਰੇ ਜਾਣ; ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਉ।'
ਯਦਾ ਤਯਾ ਹਤੌ ਦृष੍ਟੌ ਦਾਨਵੌ ਬਲਗਵਿਤੌ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੋ ਤਾਕਤਵਰ ਦਾਨਵ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਵੇਖੇ ਗਏ—
ਹਰਸਿਦ੍ਧਿਰਤੋ ਲੋਕੇ ਨਾਮ੍ਨਾ ਖ੍ਯਾਤਿਂ ਗਮਿष੍ਯਸਿ ਹਰਸਿਦ੍ਧਿਰਿਤਿ ਖ੍ਯਾਤਾ ਮਹਾਕਾਲੇ ਬਭੂਵ ਹ ।। 5.1.19.
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਤੂੰ ਹਰਾਸਿੱਧੀ ਨਾਂ ਨਾਲ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗੀ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਮਹਾਕਾਲ ਵਿਖੇ ਹਰਾਸਿੱਧੀ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਗਈ।
ਯਃ ਪਸ਼੍ਯੇਤ੍ਪਰਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਹਰਸਿਦ੍ਧਿਂ ਨਰੋਤ੍ਤਮਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਰਮ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹਰਾ-ਸਿੱਧੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਆਦਿਸਿਦ੍ਧਿਂ ਮਹਾਦੇਵੀਂ ਨਿਤ੍ਯਾਂ ਵ੍ਯੋਮਸ੍ਵਰੂਪਿਣੀਮ੍
ਆਦੀ ਸਿੱਧੀ, ਵੱਡੀ ਦੇਵੀ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੂਪ ਆਕਾਸ਼ ਹੈ, ਉਹ ਹੈ।
ਯਃ ਸ੍ਮਰੇਦ੍ਧਰਸਿਦ੍ਧੀਤਿ ਮਂਤ੍ਰਂ ਚ ਚਤੁਰਕ੍ਸ਼ਰਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ 'ਹਰਾ-ਸਿੱਧੀ' ਨਾਮਕ ਚਾਰ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤਰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਨਰੋ ਮਹਾਨਵਮ੍ਯਾਂ ਯੋ ਹਰਸਿਦ੍ਧਿਂ ਪ੍ਰਪੂਜਯੇਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮਹਾਨ ਨਵਮੀ ਨੂੰ ਹਰਾ-ਸਿੱਧੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਨਵਮ੍ਯਾਂ ਪੂਜਿਤਾ ਦੇਵੀ ਹਰਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ਹਰਪ੍ਰਿਯਾ
ਨਵਮੀ ਨੂੰ, ਹਰਾ-ਸਿੱਧੀ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਹਰਾ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਜਦ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ,
ਸਾ ਪੁਣ੍ਯਾ ਸਾ ਪਵਿਤ੍ਰਾ ਚ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸੁਖਦਾਯਿਨੀ
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਫ ਹੈ, ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਮਹਾਨਵਮ੍ਯਾਂ ਯੇ ਵ੍ਯਾਸ ਹਨ੍ਯਂਤੇ ਮਹਿषਾਦਯਃ
ਮਹਾਨ ਨਵਮੀ ਨੂੰ, ਵਿਆਸ ਜੀ, ਮਹਿਸ਼ ਆਦਿ ਦੈਤ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਸ੍ਕਾਂਦੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਏਕਾਸ਼ੀਤਿਸਾਹਸ੍ਰ੍ਯਾਂ ਸਂਹਿਤਾਯਾਂ ਪਞ੍ਚਮ ਆਵਤ੍ਯਖਂਡੇऽਵਨ੍ਤੀਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਹਰਸਿਦ੍ਧਿਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯ ਵਰ੍ਣਨਂਨਾਮੈਕੋਨਵਿਂਸ਼ੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਠੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਇੱਕ ਸੰਖਿਆ ਵਾਲੇ ਸਕੰਧ ਮਹਾ ਪੁਰਾਣੇ ਦੇ ਪੰਜਵੇਂ ਅਵੰਤੀ ਖੰਡ ਵਿੱਚ, ਅਵੰਤੀ ਖੇਤਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੇ ਵਰਣਨ ਵਿੱਚ, 'ਹਰਾ-ਸਿੱਧੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ' ਨਾਮਕ ਉਨ੍ਹੀਵੀਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਪੂਜਯੇਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਣਪੁष੍ਪੈਸ਼੍ਚ ਤਸ੍ਯ ਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ਨ ਹੀਯਤੇ
ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਸੋਨੇ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਉਸ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਕਦੇ ਘਟਦੀ ਨਹੀਂ।
ਇਤਿ ਵਟਯਕ੍ਸ਼ਿਣੀਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮ੍ ਤਿਲਾਨ੍ਦਦਾਤਿ ਯੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਨ ਪਿਸ਼ਾਚਃ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਟ-ਯਕਸ਼ੀਣੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸਮਾਪਤ ਹੋਈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਤਿਲ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਿਸ਼ਾਚ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ।
ਯਂ ਸਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਯਦ੍ਦਤ੍ਤਂ ਤਦਕ੍ਸ਼ਯਤਰਂ ਭਵੇਤ੍
ਜਿਸ ਲਈ ਜੋ ਕੁਝ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਲਈ ਅਟੱਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯ ਨਾਮ੍ਨਾ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤਿ ਪਿਸ਼ਾਚਤ੍ਵਾਤ੍ਸ ਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਜਿਸ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਪਿਸ਼ਾਚਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਵੈ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀ ਮੁਕ੍ਤਿਃ ਕੁਲੇ ਪ੍ਰੇਤੋ ਨ ਜਾਯਤੇ
ਉਸ ਨੂੰ ਸਦੀਵੀ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਪ੍ਰੇਤ ਨਹੀਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ।
ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਪਾਪੇਭ੍ਯਃ ਕਂਚੁਕੇਨ ਫਣੀ ਯਥਾ
ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਆਪਣੀ ਖਾਲ ਛੱਡਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਮਗृਹਂ ਵ੍ਯਾਸ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਵਿਆਸ ਜੀ, ਉਹ ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸੋऽਸ਼੍ਵਮੇਧਫਲਂ ਵ੍ਯਾਸ ਲਭਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਵਿਆਸ ਜੀ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਦੇਵਸ੍ਤੇਨ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤੋ ਨਾਮ੍ਨਾ ਡਮਰੁਕੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਹ ਦੇਵਤਾ 'ਡਮਰੂਕੇਸ਼ਵਰ' ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨੈਵ ਵ੍ਯਾਧਿਭਯਂ ਤਸ੍ਯ ਮृਤਃ ਸ਼ਿਵਪੁਰਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ 5.1.20.
ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਗ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਤੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਰਾਜ੍ਯਂ ਸ ਲਭਤੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਯਥਾ ਦੇਵਃ ਪੁਰਂਦਰਃ
ਉਹ ਰਾਜ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸੁਗਮ ਸੁੱਖੀ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਨੇ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਕਲ੍ਪਕੋਟਿਸ਼ਤਂ ਸਾਗ੍ਰਂ ਭੋਗਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਮੋਦਤੇ
ਉਹ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਯੁੱਗਾਂ ਤੱਕ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੁਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।