ਸ਼ਂਕਰਾਦਿਤ੍ਯਨਾਮੇਤਿ ਲੋਕਾਨੁਗ੍ਰਹਕਾਰਕਃ
ਸ਼ੰਕਰ-ਆਦਿੱਤਿਆ ਨਾਮ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਅਹੋ ਧਨ੍ਯਮਿਦਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਂਤਕਃ
ਵਾਹ, ਇਹ ਥਾਂ ਕਿੰਨੀ ਧੰਨ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ਤੁष੍ਟਾਸ਼੍ਚ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦ੍ਯਾਃ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਸਾਰੇ ਉੱਤਮ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਮੂਰ੍ਤਿਮਂਤਸ਼੍ਚ ਤੇ ਦੇਵਾ ਅਵਤੀਰ੍ਯ ਚ ਸ਼ੋਭਨਮ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਸੋਹਣੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਏ।
ਨ ਦੁਃਖਂ ਜਾਯਤੇ ਤੇषਾਂ ਜਰਾਮਰਣ ਸ਼ੋਕਜਮ੍ ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਚੈਵਾਧਿਕਂ ਹ੍ਯਤ੍ਰ ਸ਼ਂਕਰਾਦਿਤ੍ਯਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬੁਢਾਪੇ, ਮੌਤ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਕੋਈ ਗਮ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ; ਇੱਥੇ ਤਾਂ ਸ਼ੰਕਰ-ਆਦਿੱਤਿਆ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਵ੍ਯਾਧਯੋ ਨਾਧਯਸ਼੍ਚੈਵ ਦਾਰਿਦ੍ਰ੍ਯਂ ਨ ਕਦਾਚਨ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਕੋਈ ਰੋਗ, ਨਾ ਕੋਈ ਪੀੜਾ, ਨਾ ਕਦੇ ਗਰੀਬੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਨ ਰੋਗੋ ਨ ਚ ਦਾਰਿਦ੍ਰ੍ਯਂ ਵਿਯੋਗੋ ਨ ਚ ਬਨ੍ਧੁਭਿਃ
ਉਥੇ ਨਾ ਰੋਗ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਗਰੀਬੀ, ਨਾ ਹੀ ਆਪਣੇ ਸੱਜਣਾਂ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਪੁਰਾ ਵੈ ਸ਼ੂਲਪਾਣਿਨਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਧਾਰੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ ਸੀ।
ਸ੍ਥਾਪਿਤਂ ਪਰਮਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਸ੍ਵਨਾਮ੍ਨਾ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ
ਹੇ ਵੱਡੇ ਮੁਨੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਾਂ ਤੇ ਇੱਕ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੀਰਥ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ।
ਏਕਦਾ ਸਮਯੇ ਵ੍ਯਾਸ ਕਪਾਲਕ੍ਸ਼ਾਲਨਾਯ ਵੈ
ਇੱਕ ਵਾਰ, ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ, ਵਿਆਸ ਆਪਣੇ ਖੋਪੜੀ ਵਾਲਾ ਪਾਤਰਾ ਧੋਣ ਆਇਆ।
ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਯ ਚਾਕ੍ਸ਼ਿਪਦ੍ਭੂਮੌ ਤਤ੍ਰ ਤੀਰ੍ਥਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਬੜਾ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਰੁਧਿਰੇਣਾਸ਼ੁ ਪਰਿ ਪੂਰ੍ਣਾਭਵਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਉਹ ਪਾਤਰਾ ਤੁਰੰਤ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਭਰ ਗਿਆ।
ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਚ ਤਰ੍ਪਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਂ ਭਵੇਤ੍
ਉਥੇ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਜਾਂ ਤਰਪਣ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਤਿष੍ਠਂਤਿ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਚਿਂਤਯਂਤਿ ਸ੍ਵਗੋਤ੍ਰਜਮ੍
ਮੁਨੀ ਲੋਕ ਉਥੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦੇ ਹਨ।
ਸਂਯਾਵਂ ਪਾਯਸਂ ਵਾਪਿ ਸ਼੍ਯਾਮਾਕਂ ਸਨਿਵਾਰਕਮ੍
ਜੌਂ ਦੀ ਰੋਟੀ, ਖੀਰ ਜਾਂ ਕਾਲਾ ਬਾਜਰਾ ਦਾਲ ਨਾਲ ਉਥੇ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਿਤਰੌ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਬ੍ਦਾਨਿ ਤृਪ੍ਤਿਂ ਯਾਸ੍ਯਂਤਿ ਤਸ੍ਯ ਵੈ
ਉਸ ਦੇ ਮਾਪੇ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪਿਤॄਨ੍ਸਂਤਰ੍ਪਯਿष੍ਯਂਤਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ਤੇषਾਂ ਸਦਾऽਕ੍ਸ਼ਯਃ 5.1.16.
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਸਵਰਗ ਸਦਾ ਲਈ ਅਟੱਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਕ੍ਸ਼ਯਂ ਤਸ੍ਯ ਤਤ੍ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਵੈ ਸ੍ਵਯਂਭੁਵਾ
ਇਹ ਅਟੱਲਤਾ ਆਪ ਸੁੰਭਵੂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਹੀ ਦੱਸੀ ਹੈ।
ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਗਯਾਯਾਂ ਚ ਸਾ ਨ ਤृਪ੍ਤਿਰ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਵਾਰਾਣਸੀ ਜਾਂ ਗਯਾ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਉਹ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਯੋ ਯਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਵੈਕਾਮਮਿਹ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਜੋ ਕੋਈ ਇੱਥੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਕਰੇ—
ਨਵਮੀ ਅष੍ਟਮੀ ਚੈਵ ਅਮਾਵਾਸ੍ਯਾਥ ਪੂਰ੍ਣਿਮਾ
ਨੌਵੀਂ, ਅੱਠਵੀਂ, ਅਮਾਵੱਸ ਜਾਂ ਪੂਰਨਮਾਸ਼ੀ ਨੂੰ—
ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਂਦ੍ਰ ਰੁਦ੍ਰਦੇਵਾਂਸ਼੍ਚ ਸੂਰ੍ਯਾਗ੍ਨਿਬ੍ਰਹ੍ਮਦੈਵਤਾਨ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦਰ, ਰੁਦਰ, ਦੇਵਤੇ, ਸੂਰਜ, ਅੱਗ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ—
ਸਰੀਸृਪਾਨ੍ਪਿਤृਗਣਾਨ੍ਯਚ੍ਚਾਨ੍ਯਦ੍ਭੁਵਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਸੱਪਾਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਹੈ—
ਮਾਸਿਮਾਸ੍ਯਸਿਤੇ ਪਕ੍ਸ਼ੇ ਪਂਚਦਸ਼੍ਯਾਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਕਾਲੇ ਪੱਖ ਦੀ ਪੰਦਰਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ—
ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਪਿਤृਗਣਾਸ੍ਤृਪ੍ਤਿਂ ਪ੍ਰਯਾਂਤਿ ਪਿਤਰੋऽਰ੍ਜਿਤਾਮ੍
ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਵੇਲੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ਜਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਿਲੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਪਿਤ ਰਸ੍ਤੇਨ ਤਰ੍ਪਿਤਾਃ
ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਨਾਲ ਪਿਤਾ ਤਰਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਚ ਵੈ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਪਿਂਡਾਨ੍ਯੇ ਨਿਰ੍ਵਪਂਤਿ ਚ 5.1.16.
ਜੋ ਲੋਕ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਪਿੰਡ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ,
ਇਹੈਤ੍ਯ ਵੈ ਪੁਣ੍ਯਜਲੇषੁ ਸਮ੍ਯਕ੍ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਨਰਸ੍ਤਾਂਸ੍ਤੁ ਲਭੇਤ ਕਾਮਾਨ੍
ਇਥੇ ਆ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਜਲਾਂ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਮਨਚਾਹੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਚਿਤ੍ਤਂ ਚ ਵਿਤ੍ਤਂ ਚ ਨृਣਾਂ ਚ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਸ਼ਸ੍ਤਸ਼੍ਚ ਕਾਲਃ ਕਥਿਤੋ ਵਿਧਿਸ਼੍ਚ
ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਨ ਤੇ ਧਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਮਾਂ ਤੇ ਢੰਗ ਵੀ ਚੰਗਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦਸ਼ਾਨਾਮਸ਼੍ਵਮੇਧਾਨਾਂ ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮਾਨ ਵਃ
ਇਥੇ ਦਸ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਯੱਗਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ।