ਕੁਰੁਤੇ ਤੇषੁ ਯੋ ਯਾਤ੍ਰਾਂ ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਫਲਂ ਸ਼ृਣੁ
ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਥਾਵਾਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਵਾਲਾ ਪੁੰਨ ਫਲ ਸੁਣ।
ਕੁਰ੍ਯਾਚ੍ਛਾਦ੍ਧਂ ਤਤੋ ਵ੍ਯਾਸ ਪਿਤॄਣਾਂ ਭਕ੍ਤਿਤਤ੍ਪਰਃ
ਫਿਰ, ਹੇ ਵਿਆਸ, ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਭੋਜਨ ਚੜ੍ਹਾਏ।
ਮਂਡਕਾਂਸ਼੍ਚ ਤਤੋ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇ ਵੇਦਪਾਰਗੇ
ਫਿਰ, ਮੰਡਕ ਭੀ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਸਹਿਰਣ੍ਯਂ ਚ ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇ ਵੇਦਪਾਰਗੇ
ਸੋਨੇ ਦੀ ਵੀ ਦਾਤ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਫਲੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਮਰ੍ਘ੍ਯਂ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ
ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਫਲਾਂ ਤੇ ਦੱਖਣਾ ਸਮੇਤ, ਆਰਘ ਦੀ ਭੇਟ ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਦਾਤਵ੍ਯਂ ਤਾਮ੍ਰਪਾਤ੍ਰੇਣ ਪੂਰਿਤਮ੍
ਉਥੇ, ਤਾਮੇ ਦੇ ਪਿਆਲੇ ਵਿੱਚ ਦੁੱਧ ਭਰ ਕੇ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਬ੍ਧੌ ਚ ਤਥਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਵਿਪ੍ਰੇ ਗੁਡਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਇਕਸ਼ਵਾਬਧੌ ਤੇ ਵੀ, ਸੋਹਣਾ ਗੁੜ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਭਵ੍ਯਾਂ ਹਿ ਲਭਤੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਪੁਤ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮਨੋਰਮਾਨ੍ ।। 5.1.14.
ਉਹ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਮृਤੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਯਾਵਦਿਂਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼
ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਚੌਦਾਂ ਇੰਦਰਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਰੀਡਮਾਨੇਨ ਦੇਵੇਨ ਨਿਰ੍ਮਿਤਂ ਤੀਰ੍ਥਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਇਹ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਤੀਰਥ ਬਣਾਇਆ ਸੀ।
ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਕਪਾਲਕ੍ਸ਼ਾਲਨਂ ਜਲਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਜਦੋਂ ਖੋਪੜੀ ਧੋਣ ਲਈ ਜੋ ਪਾਣੀ ਵਰਤਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਰ੍ਕਾष੍ਟਮ੍ਯਾਂ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਦਿਸ਼ਾਸੁ ਵਿਦਿਸ਼ਾਸੁ ਚ
ਸੂਰਜ ਦੀ ਅਠਵੀਂ ਤਿੱਥ ਨੂੰ, ਜਦ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸਿਆਂ ਅਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵਾਲੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਹਵਿष੍ਯਾਨ੍ਨਯੁਤਾਨ੍ਵ੍ਯਾਸ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਚ ਕਰਕਾ ਨ੍ਨਵਾਨ੍
ਹੇ ਵਿਆਸ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਨੌ ਮੁੱਠੀਆਂ ਭੋਜਨ, ਜੋ ਹਵਨ ਯੋਗ ਹੋਵੇ, ਦਾਨ ਕਰੇ।
ਪਰਤ੍ਰ ਚੇਹ ਯੇ ਲੋਕਾਃ ਸਰ੍ਵਭਾਵਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਇੱਥੇ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਚੰਗੀਆਂ ਖਾਸਲਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਨਰਾ ਕੀਰ੍ਤਯਿष੍ਯਂਤਿ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮਤਿਭਾਵਿਕਾਃ
ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਮਹਾਨ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨਗੇ,
ਤੁष੍ਟਾਵ ਪ੍ਰਯਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਦੇਵਦੇਵਂ ਦਿਵਾਕਰਮ੍
ਉਹ ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਆਜਗਾਮ ਦਿਵਾਨਾਥਃ ਸਂਤੁष੍ਟਃ ਪ੍ਰਾਹ ਸ਼ਂਕਰਮ੍
ਦਿਨ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਥੇ ਆਏ ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਸੂਰ੍ਯ ਉਵਾਚ ਵਰਂ ਵਰਯ ਭੂਤੇਸ਼ ਵਰਦੋऽਸ੍ਮਿ ਦਦਾਮਿ ਤੇ
ਸੂਰਜ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਹੇ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗੋ, ਮੈਂ ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਤੂੰ ਮੰਗੇਂਗਾ, ਉਹ ਦੇਵਾਂਗਾ।'
ਅਂਸ਼ੇਨ ਸ੍ਥੀਯਤਾਮਤ੍ਰ ਹਿਤਾਰ੍ਥਂ ਸਰ੍ਵਦੇਹਿਨਾਮ੍ 5.1.15.
'ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਤੇਰਾ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਇੱਥੇ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇ।'
ਤਤੋ ਦੇਵਾਧਿਦੇਵਸ੍ਯ ਸ਼ਂਕਰਸ੍ਯ ਮਹੌਜਸਃ
ਫਿਰ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਸ਼ੰਕਰ ਤੋਂ,
ਸ਼ਂਕਰਾਦਿਤ੍ਯਨਾਮੇਤਿ ਲੋਕਾਨੁਗ੍ਰਹਕਾਰਕਃ
ਸ਼ੰਕਰ-ਆਦਿੱਤਿਆ ਨਾਮ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਅਹੋ ਧਨ੍ਯਮਿਦਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਂਤਕਃ
ਵਾਹ, ਇਹ ਥਾਂ ਕਿੰਨੀ ਧੰਨ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ਤੁष੍ਟਾਸ਼੍ਚ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦ੍ਯਾਃ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਸਾਰੇ ਉੱਤਮ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਮੂਰ੍ਤਿਮਂਤਸ਼੍ਚ ਤੇ ਦੇਵਾ ਅਵਤੀਰ੍ਯ ਚ ਸ਼ੋਭਨਮ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਸੋਹਣੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਏ।
ਨ ਦੁਃਖਂ ਜਾਯਤੇ ਤੇषਾਂ ਜਰਾਮਰਣ ਸ਼ੋਕਜਮ੍ ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਚੈਵਾਧਿਕਂ ਹ੍ਯਤ੍ਰ ਸ਼ਂਕਰਾਦਿਤ੍ਯਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬੁਢਾਪੇ, ਮੌਤ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਕੋਈ ਗਮ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ; ਇੱਥੇ ਤਾਂ ਸ਼ੰਕਰ-ਆਦਿੱਤਿਆ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਵ੍ਯਾਧਯੋ ਨਾਧਯਸ਼੍ਚੈਵ ਦਾਰਿਦ੍ਰ੍ਯਂ ਨ ਕਦਾਚਨ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਕੋਈ ਰੋਗ, ਨਾ ਕੋਈ ਪੀੜਾ, ਨਾ ਕਦੇ ਗਰੀਬੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਨ ਰੋਗੋ ਨ ਚ ਦਾਰਿਦ੍ਰ੍ਯਂ ਵਿਯੋਗੋ ਨ ਚ ਬਨ੍ਧੁਭਿਃ
ਉਥੇ ਨਾ ਰੋਗ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਗਰੀਬੀ, ਨਾ ਹੀ ਆਪਣੇ ਸੱਜਣਾਂ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਪੁਰਾ ਵੈ ਸ਼ੂਲਪਾਣਿਨਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਧਾਰੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ ਸੀ।
ਸ੍ਥਾਪਿਤਂ ਪਰਮਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਸ੍ਵਨਾਮ੍ਨਾ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ
ਹੇ ਵੱਡੇ ਮੁਨੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਾਂ ਤੇ ਇੱਕ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੀਰਥ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ।
ਏਕਦਾ ਸਮਯੇ ਵ੍ਯਾਸ ਕਪਾਲਕ੍ਸ਼ਾਲਨਾਯ ਵੈ
ਇੱਕ ਵਾਰ, ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ, ਵਿਆਸ ਆਪਣੇ ਖੋਪੜੀ ਵਾਲਾ ਪਾਤਰਾ ਧੋਣ ਆਇਆ।