ਨਾਪਿ ਸ਼ੇਤੇ ਨ ਵਾ ਸ੍ਨਾਤਿ ਹੇ ਰਾਜਨ੍ਨਿਤਿ ਜਲ੍ਪਤਿ
ਉਹ ਨਾ ਸੌਂਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੇ ਇਉਂ ਹੀ ਬੋਲਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਰਂਭਾ ਚ ਮੇਨਕਾ ਚੈਵ ਪ੍ਰਮ੍ਲੋਚਾ ਪੁਂਜਿਕਸ੍ਥਲੀ
ਰੰਭਾ, ਮੇਨਕਾ, ਪ੍ਰਮਲੋਚਾ ਅਤੇ ਪੁੰਜਿਕਸਥਲੀ,
ਸੂਰ੍ਯਦਤ੍ਤਾ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ੀ ਚਂਦ੍ਰਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਭਾ ਤਥਾ
ਸੂਰ੍ਯਦੱਤਾ, ਵਿਸ਼ਾਲਾਖੀ, ਚੰਦਰਾ ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਪ੍ਰਭਾ ਵੀ,
ਕਿਂ ਰੋਦਿषਿ ਵਰਾਰੋਹੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯਹੇਤੋਃ ਸੁਲੋਚਨੇ
ਹੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਸੁੰਦਰਏ, ਤੂੰ ਇਕ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਖਾਤਰ ਕਿਉਂ ਰੋ ਰਹੀ ਹੈਂ?
ਸੌਖ੍ਯਂ षਣ੍ਢੋ ਨ ਜਾਨਾਤਿ ਸਂਗਾਤ੍ਸ੍ਤ੍ਰੀਪੁਂਸਯੋਰ੍ਹਿ ਯਤ੍
ਜੋ ਸੁਖ ਮਰਦ ਤੇ ਔਰਤ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਵਿਚੋਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਪੁੰਸਕ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚੇਤਿ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਾਃ ਸਂਮਂਤ੍ਰ੍ਯ ਸਮਾਹਿਤਾਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈਆਂ ਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਬੈਠ ਗਈਆਂ।
ਨृਪਂ ਚ ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵृਕ੍ਸ਼ਚ੍ਛਾਯਾਨਿषੇਵਿਤਮ੍
ਉਥੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਰੁੱਖ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠ ਬੈਠਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਥਾਵਿਧਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਕਾਮਾਰ੍ਤਾ ਸੁਰਯੋषਿਤਃ 5.1.8.
ਉਹਨਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਦੇਵਕਨਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਇਛਾ ਨਾਲ ਤੜਪਦਿਆਂ ਵੇਖ ਕੇ,
ਐਲਃ ਪੁਰੂਰਵਾ ਨਾਮ ਵਿਖ੍ਯਾਤੋ ਜਗਤੀਪਤਿਃ
ਐਲ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪੁਰੂਰਵਾ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਦਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਾਜਾ ਹੈ,
ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤ੍ਯਾਂ ਵੈ ਤਸ੍ਯਾਮੁਰ੍ਵਸ਼੍ਯਾਮਪ੍ਸਰੋਗਣਃ
ਜਦ ਉਰਵਸ਼ੀ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ,
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਪ੍ਰਾਯਾਦ੍ਭਗਵਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨਾਰਦਃ
ਇਸੇ ਵੇਲੇ ਭਗਵਾਨ ਨਾਰਦ ਉਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਹ ਕਿ ਯੂਯਮਿਹ ਨਿਸ੍ਵਨਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਇੰਨਾ ਸ਼ੋਰ ਕਿਉਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ?'
ਵਰਂ ਚ ਵ੍ਰਿਯਤਾਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਵਿਯੋਗੋ ਨ ਭਵਿ ष੍ਯਤਿ
ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਮੰਗੀ ਹੋਈ ਦਾਤ ਜਲਦੀ ਚੁਣੋ; ਵਿੱਛੋੜਾ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।
ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਹਿ ਦੁਰ੍ਭਗਾ ਤੀਰ੍ਥੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਪੁਰੁषੋऽਪਿ ਵਾ
ਇਸ ਅਸੁਭ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਚਾਹੇ ਔਰਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਰਦ,
ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਤੋਲਯੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਤਿਲੈਰ੍ਵਾ ਲਵਣੇਨ ਵਾ
ਜੋ ਆਪਣਾ ਤੋਲ ਤਿਲਾਂ ਜਾਂ ਨਮਕ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਗੁਡੇਨ ਮਧੁਨਾ ਵਾਪਿ ਦੇਵੀਮੁਦ੍ਦਿਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਵਤੀਮ੍
ਜਾਂ ਗੁੜ ਜਾਂ ਮਧ ਨਾਲ, ਇਹ ਸਭ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਕੇ,
ਦ੍ਰਵ੍ਯਵृਦ੍ਧਿਃ ਸ਼ਰ੍ਕਰਯਾ ਗੁਡੇਨਾਂਗੇषੁ ਪੂਰ੍ਣਤਾ
ਚੜ੍ਹਾਵੇ ਦੀ ਵਾਧੂ ਸ਼ਕਰ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਗੁੜ ਨਾਲ ਅੰਗਾਂ 'ਤੇ ਪੂਰਨਤਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੈਵ ਤੁ ਯੁਗ੍ਮਾਨਿ ਦੇਵ੍ਯਾ ਦੇਵਸ੍ਯ ਭੋਜਯੇਤ੍ 5.1.8.
ਬਾਰਾਂ ਜੋੜੇ ਭੋਜਨ ਦੇਵੀ ਅਤੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵੇਤ੍ਰਜਾਂ ਕਂਚੁਕੀਂ ਚੈਵ ਵਸ੍ਤ੍ਰੇ ਕੌਸੁਂਭਕੇ ਤਥਾ
ਵੇਤ੍ਰਾ ਘਾਸ ਦੀ ਕਮਰਬੰਦ, ਕੰਜੀਕਾ ਅਤੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕਪੜੇ ਭੀ,
ਆषਾਢੇ ਸ਼੍ਰਾਵਣੇ ਵਾਪਿ ਮਾਸਿ ਭਾਦ੍ਰਪਦੇ ਤਥਾ
ਆਸ਼ਾਢ, ਸ੍ਰਾਵਣ ਜਾਂ ਭਾਦਰਪਦ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ,
ਉਤ੍ਤਮਾ ਜਾਯਤੇ ਨਾਰੀ ਯਥਾ ਦੇਵੀ ਉਮਾ ਤਥਾ
ਉੱਤਮ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵੀ ਉਮਾ।
ਧਾਰ੍ਯੌ ਨਾਰ੍ਯਾ ਹਿ ਤੌ ਦੇਵੌ ਸ੍ਵਯਂ ਤੁਲਾਵਰੋਹਣੇ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਔਰਤ ਆਪਣੇ ਤੋਲ ਸਮੇਂ ਪਹਿਨਦੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਦਤ੍ਤਂ ਹੁਤਂ ਜਪ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕੋਟਿਗੁਣਂ ਭਵੇਤ੍
ਉਥੇ ਦਿੱਤਾ, ਹੋਮ ਕੀਤਾ ਜਾਂ ਜਪਿਆ ਸਭ ਕੁਝ ਲੱਖ ਗੁਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸਾਂ ਲੋਕੇ ਮृਤਾ ਯਾਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੇ ਪਰਮਾਂ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਤੋ ਦਂਪਤੀ ਤਦਾ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਗਂਧਪੁष੍ਪੈਸ਼੍ਚ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਉੱਚੀ ਸਿਧੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਯਥਾ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਸ੍ਵਰੂਪੇਣ ਵਿਯੋਗੋ ਨੈਵ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਦੇਵੀ ਦੇ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵਿੱਛੋੜਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ,
ਏਵਂ ਕृਤ੍ਵਾਥ ਤਾਂ ਵਿਪ੍ਰ ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਗਤਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਸਭ ਔਰਤਾਂ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਈਆਂ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਪृष੍ਠਦੇਵ੍ਯਾ ਵੈ ਮਾਹਿषਂ ਕੁਣ੍ਡਮੁਚ੍ਯਤੇ 5.1.8.
ਦੇਵੀ ਦੇ ਪਿੱਛਲੇ ਪਾਸੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਜੋ ਕੁੰਡ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਹੇਸ਼ਾ ਕੁੰਡ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਤੀਰ੍ਥੇ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਮਾਤॄਃ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਯਤ੍ਨਤਃ
ਉਸ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਰਦ ਮਾਤਾਵਾਂ ਦੀ ਸੰਭਲ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯੈਵ ਕਥਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਮਹਿषੋ ਦਾਨਵੋ ਹਤਃ
ਰੁਦਰ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਮਾਹੇਸ਼ਾ ਦਾਨਵ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ?